Τα σύννεφα πύκνωναν διαρκώς, όμως δεν σκοτείνιασαν εντελώς τον ουρανό? ο ουρανός δεν κλείνει ποτέ. Σε όλη τη διάρκεια αυτού του σημαδιακού χρόνου, που άλλαξε τις ζωές μας, όλο και κάτι θα συνέβαινε που θα ελάφρωνε τη βαριά διάθεση, που θα έσχιζε τα σκοτάδια της απαισιοδοξίας και της πικρής βεβαιότητας ότι όλα πάνε προς το χειρότερο. Οχι, δεν πάνε όλα προς το χειρότερο. Εδώ κι εκεί φανερώνονται πράξεις παρηγορητικές ανθρώπων της επιστήμης, της τέχνης, ανθρώπων καθημερινών, δημόσιων λειτουργών, ανθρώπων της βιοπάλης. Αυτά ξεχώρισε η «Κ» για το 2011 που τέλειωσε.

Οι συκοφαντημένοι επιστήμονες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας επιδεικνύουν τα θαυμαστά τους έργα στα πιο απαιτητικά μουσεία του κόσμου, αποδεικνύουν ότι οι Ελληνες αρχαιολόγοι βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή διεθνώς. Οι κινηματογραφιστές εικονίζουν την πολύπλοκη Ελλάδα, αναζητούν νέες φόρμες και αφηγήσεις, βραβεύονται στα διεθνή φεστιβάλ. Νέες μορφές συλλογικότητας ερευνώνται από θαρραλέους πιονέρους των mew media - τα παιδιά της κρίσης στήνουν διαδικτυακά ραδιόφωνα και ζεστά καφενεία. Η Αθήνα δοκιμάζεται άγρια από την ύφεση, ωστόσο μερικές γωνιές της ανθίζουν: Ο ιστορικός Παρνασσός της πλατείας Καρύτση αγκαλιάζει τους νέους, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης διαμορφώνεται μια αστική όαση. Στην πλατεία Θεάτρου, η 3η Μπιενάλε των Αθηνών εκπέμπει ένα μαχητικό μήνυμα: η ήττα δεν είναι μονόδρομος... Ακόμη και ο μέγας γέρων των Αθηνών, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης παραστέκεται στους πατριώτες του τούτη τη βαριά χρονιά και τους γεμίζει εικόνες, γλώσσα, αισθήματα, απαντοχή: χιλιάδες νέοι συναντιούνται ευφρόσυνα με την τέχνη του.