Τhe Guardian

Το καλοκαίρι είναι ακόμη μπροστά μας και αυτό σημαίνει ένα πράγμα για τους μαθητές: ελευθερία. Η πλειοψηφία εξ αυτών εδώ στις ΗΠΑ έχει ξεσαλώσει εδώ και αρκετές εβδομάδες, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο οι σπουδαστές θα πάρουν την πρώτη γεύση ελευθερίας σε λίγες μέρες. Ισως είναι η μοναδική ημερομηνία, την οποία περιμένουν με μεγαλύτερη αγωνία από την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του Χάρι Πότερ.

Κι όμως, παρά την ευρεία βάση οπαδών τους, οι καλοκαιρινές διακοπές είναι ίσως η χειρότερη εφεύρεση στην ιστορία της παιδείας. Είναι ένα ύπουλο τέρας, που πρέπει να σφαγιαστεί πάραυτα.

Οι καλοκαιρινές διακοπές πλήττουν τη μαθησιακή ανάπτυξη. Δεν είναι εύκολο να διατηρήσει κανείς πληροφορίες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ενισχυτική διδασκαλία, το οποίο σημαίνει ότι οι πρώτες σχολικές εβδομάδες σπαταλώνται για την επανάληψη παλιών, γνωστών μαθημάτων.

Τουλάχιστον στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το slate. com, οι φοιτητές σημειώνουν σαφώς χειρότερα αποτελέσματα ακριβώς στα ίδια τεστ το φθινόπωρο από ό,τι στο τέλος της άνοιξης.

Οι παρατεταμένες διακοπές είναι επίσης εντελώς άδικες για τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. Οι ευκατάστατοι γονείς έχουν τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους σε κατασκηνώσεις ή να προσλάβουν δασκάλους για να αναπληρώσουν τα καλοκαιρινά κενά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι καλοκαιρινές διακοπές διευρύνουν τις ανισότητες, που ούτως ή άλλως υπάρχουν πέρα από τις σχολικές αίθουσες.

Χρόνιες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, οι φτωχοί και οι πλούσιοι φοιτητές τείνουν να βελτιώνονται σε αντίστοιχη αναλογία. Το κέντρο καλοκαιρινής διδασκαλίας του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς όμως διαπίστωσε ότι στη διάρκεια των διακοπών, οι βαθμοί των σπουδαστών, που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικο-οικονομικής κλίμακας πέφτουν, ενώ εκείνοι των πλουσιότερων συνομηλίκων τους συνεχίζουν να βελτιώνονται.

Η ενδεδειγμένη λύση θα ήταν η αναδιανομή του χρόνου διακοπών καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με στόχο τη μεγιστοποίηση της απορρρόφησης πληροφοριών και την ελαχιστοποίηση του κόστους της ανισότητας.

Ισως το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της κατάργησης του καλοκαιριού είναι πως κάτι τέτοιο θα ήταν δαπανηρό. Ωστόσο, είναι εξίσου αληθές ότι η διατήρηση των κλειστών σχολείων συνιστά σπατάλη δημόσιων υποδομών. Κάθε μέρα που περνούν έξω από την τάξη τους οι μαθητές είναι μία μέρα, κατά την οποία δημόσια κτίρια παραμένουν ανεκμετάλλευτα και οι γονείς υποχρεώνονται να αναδιοργανώσουν τις ζωές τους. Δε θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό.

Από την πλευρά τους οι μαθητές πιστεύουν ότι οι ζωές τους εξαρτώνται από το διάλειμμα και τις διακοπές, δε συντρέχει όμως τέτοιος λόγος. Γιατί πρέπει αναγκαστικά η κατάργηση των καλοκαιρινών διακοπών και η ελεύθερη ανάπτυξη της νεότητας να θεωρούνται αλληλοαναιρούμενοι στόχοι;

Σχεδόν το ένα τέταρτο των Αμερικανών εργαζομένων δε λαμβάνει επίδομα αδείας, ούτε δικαιούται διακοπές, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του Κέντρου Οικονομικής Πολιτικής και Ερευνας, ενώ στις περισσότερες χώρες θα έπαιρνε από τον νόμο τουλάχιστον δύο εβδομάδες πληρωμένη άδεια. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εργαζόμενοι δούλευαν περίπου τις ίδιες ώρες. Οι ΗΠΑ είναι η μοναδική αναπτυγμένη χώρα, στην οποία δεν εμπεριέχεται στην εργατική νομοθεσία υποχρεωτικό επίδομα αδείας. Οσοι απολαμβάνουν αυτό το προνόμιο δικαιούνται πολύ λιγότερες διακοπές από ό,τι οι εργαζόμενοι στις υπόλοιπες οικονομικά εύρωστες κοινωνίες.