The New York Times

Ολοι γνωρίζουν ότι ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν είναι ο αγαπημένος των ΜΜΕ. Οι δημοσιογράφοι συχνά του αποδίδουν τους χαρακτηρισμούς «ανυπότακτος», «ευθύς», «πατριώτης», σαν να περιέγραφαν ήρωα του Ομήρου. Ο Κρις Μάθιους του NBC, μάλιστα, αποκάλεσε τον Τύπο «βάση του Μακέιν», ένα σχόλιο που ο ίδιος ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος το επανέλαβε αστειευόμενος. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ, στο σύνολό τους, δεν καλύπτουν τον κ. Μακέιν· τον αγιοποιούν. Εξ ου και το παρατσούκλι στα φιλελεύθερα μπλογκ: Αγιος Μακέιν.

Ωστόσο, εκείνο που δεν γνωρίζουν όλοι είναι γιατί ο Τύπος παραληρεί γι’ αυτόν. Η απάντηση –που λέει πολλά τόσο για τον πολιτικό Τύπο όσο και για τον ίδιον τον Μακέιν– είναι ενδεχομένως ότι οι δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ στ’ αλήθεια δεν έχουν δει κάτι τέτοιο εδώ και πολύ καιρό, πιθανόν από την εποχή του Τζον Φ. Κένεντι.

Δίνοντας την εντύπωση ότι αντιμετωπίζει τον εαυτό του και την ίδια την πολιτική διαδικασία με ένα μείγμα ευχαρίστησης και κατάπληξης, ο κ. Μακέιν είναι ένας είρων, καθώς φλερτάρει με μια ομάδα ατόμων που τοποθετούν την ειρωνική αμεριμνησία πιο ψηλά από την ειλικρίνεια ή τη σοβαρότητα... Μπορεί να είναι ο πρώτος γνήσιος μεταμοντερνιστής υποψήφιος για την προεδρία – ο πρώτος που μετατρέπει τις σχέσεις του με τον Τύπο σε θεμέλιο λίθο της προεκλογικής εκστρατείας. Φυσικά, αυτός δεν είναι ένας τυπικός δημοσιογραφικός τρόπος για να αναλύσεις το θέμα του Τζον Μακέιν. Η συμβατική ανάλυση της δημοτικότητάς του στα ΜΜΕ ξεκινά από την υπηρεσία του στον στρατό. Εάν οι προεκλογικές εκστρατείες αφορούν πρωτίστως την αφήγηση, ο Μακέιν πράγματι ξεχωρίζει και θα χρειαζόταν έναν πολύ δύστροπο δημοσιογραφικό κύκλο για να την απορρίψει, παρότι αυτό ακριβώς έπραξε μεγάλη μερίδα του Τύπου σε βάρος του «στρατιωτικού ιστορικού» του γερουσιαστή Τζον Κέρι το 2004.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι συχνά επικαλούνται την απλότητα του κ. Μακέιν για να δικαιολογήσουν την προτίμησή τους. Οπως περιέγραψε ο Ράιαν Λίζα τον περασμένο μήνα στο New Yorker, ο Μακέιν περνά μια τυπική μέρα της προεκλογικής εκστρατείας φλυαρώντας από τον έναν σταθμό στον άλλον, στο λεωφορείο του το Straight Talk Express, καθισμένος πίσω στον δερμάτινο καναπέ και πλαισιωμένος από δημοσιογράφους, οι οποίοι τον ακούν «έως ότου ο χώρος κατακλυστεί από την άχαρη σιωπή των ρεπόρτερ που δεν έχουν άλλες ερωτήσεις». Ο αρθρογράφος της Ουάσινγκτον Ποστ, Ρίτσαρντ Κόεν, αναφερόμενος στις εορταστικές εκδηλώσεις της προεκλογικής εκστρατείας του 2000, έγραψε ότι «ένα ταξίδι με το λεωφορείο του είναι, λοιπόν, ένα ταξίδι». Και ως ο αφέντης του κόμματος, ο κ. Μακέιν δεν είναι πια το αντικείμενο των δημοσιογράφων. Είναι ο φιλαράκος τους...