The New York Times

Στο Εθνικό Πάρκο Γέλοουστοουν των ΗΠΑ, τα διαφανή ποτηράκια μιας χρήσης και τα λευκά μαχαιροπίρουνα δεν έχουν καμία σχέση με τα συνηθισμένα που προσφέρουν οι καφετέριες. Κατασκευασμένα από φυτική πλαστική ουσία, διαλύονται ως διά μαγείας όταν θερμανθούν για λίγα λεπτά.

Στο δημοφιλές εστιατόριο της Ατλάντα Ecco, οι σερβιτόροι δεν πετούν πια τα αποφάγια στα σκουπίδια, συγκεντρώνοντάς τα σε ειδικούς κάδους, προτού τα πετάξουν σε λάκκο κομπόστ, στο πίσω μέρος του κτιρίου. Την ίδια στιγμή, η αυτοκινητοβιομηχανία Honda ανακυκλώνει τόσο καλά τα σκουπίδια στα εργοστάσιά της επί αμερικανικού εδάφους, που οι κάδοι απορριμμάτων καταργήθηκαν σε πολλά από αυτά.

Σε όλες τις ΗΠΑ, η στρατηγική «μηδενικών απορριμμάτων» αρχίζει να κερδίζει έδαφος, σε καφετέριες σχολείων, εθνικά πάρκα, εστιατόρια, στάδια και επιχειρήσεις. Το κίνημα είναι απλό, αλλά δύσκολα εφαρμόσιμο και αφορά την παραγωγή λιγότερων σκουπιδιών, την αποφυγή χρήσης δοχείων πολυστερίνης ή κάθε άλλου υλικού συσκευασίας, που δεν είναι βιοδιασπώμενο, και την ανακύκλωση ή κομποστοποίηση κάθε δυνατού υλικού.

Αν και προερχόμενη από τον χώρο της ιδεαλιστικής οικολογίας, η φιλοσοφία των μηδενικών απορριμμάτων ωθείται σήμερα από τη σκληρή πραγματικότητα, όπως την αδυναμία αδειοδότησης νέων ΧΥΤΑ, και τη συνειδητοποίηση ότι η αποσύνθεση οργανικών ενώσεων στις χωματερές απελευθερώνει μεθάνιο, που συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η νησιωτική κοινότητα του Ναντάκετ στη Μασαχουσέτη, όμως, προσφέρει παράδειγμα προς μίμηση για τη χρηστή διαχείριση απορριμμάτων και το μέλλον των οικιακών σπουπιδιών. Με τους ΧΥΤΑ του νησιού να κοντεύουν να γεμίσουν και αντιμέτωπο με το δυσβάστακτο κόστος της «εξαγωγής» των σκουπιδιών 46 χιλιόμετρα μέχρι την ηπειρωτική Μασαχουσέτη, το δημοτικό συμβούλιο του Ναντάκετ υιοθέτησε δρακόντειους κανονισμούς για τα απορρίμματα πριν από μία δεκαετία.

Η δημοτική αρχή, με την ένθερμη υποστήριξη των κατοίκων, υποχρεώνει την ανακύκλωση όχι μόνο των κοινών υλικών, αλλά και των ελαστικών, μπαταριών και όλων των οικιακών συσκευών.