Επιμέλεια: Νικος Xρυσολωρας

Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έθεσαν οριστικό τέλος στην κοσμοκρατορία της Ευρώπης, που διήρκεσε σχεδόν πέντε αιώνες στον πλανήτη (από την εποχή της ανακάλυψης του Νέου Κόσμου). Τόσο η ηττημένη και κατεστραμμένη Γερμανία, όσο και οι οικονομικά και δημογραφικά εξαντλημένες από την πολεμική προσπάθεια παραδοσιακές δυνάμεις της ηπείρου μας (Βρετανία, Γαλλία), αδυνατούσαν πλέον να προβάλλουν στρατιωτική ισχύ σε παγκόσμια κλίμακα. Ηδη από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε διαφανεί ότι η επόμενη ημέρα θα ανήκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, προοπτική που επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις στα μέτωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντούτοις, με την κατάρρευση του Γ΄ Ράιχ, κατέστη εμφανές ότι η νέα υπερδύναμη δεν διέθετε τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και διπλωματικούς θεσμούς και μηχανισμούς, ώστε να υποστηρίξει τον ασύγκριτα αναβαθμισμένο ρόλο της. Χωρίς ενιαίο υπουργείο Αμυνας, μόνιμη υπηρεσία πληροφοριών και αντικατασκοπείας, συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας ή ΓΕΕΘΑ, η ούτως ή άλλως άπειρη στις ασκήσεις διπλωματικών ελιγμών Αμερική αδυνατούσε να επιβάλει την ηγετική της θέση στον υπόλοιπο κόσμο. Υπό την απειλή του ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού αντιπάλου που αναδύθηκε από τις στάχτες του Πολέμου, δηλαδή της Σοβιετικής Ενωσης, οι ελλείψεις αυτές αντιμετωπίστηκαν σχετικά γρήγορα, κυρίως με τη «Νομοθετική Πράξη περί Εθνικής Ασφάλειας», της κυβέρνησης Τρούμαν. Η CIA, το Πεντάγωνο, η κραταιά πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ και οι υπόλοιποι βραχίονες της αμερικανικής ισχύος που σημάδεψαν τον μεταπολεμικό κόσμο, γεννήθηκαν αυτή την εποχή των ραγδαίων ανακατατάξεων στους θεσμούς της χώρας. Οι μηχανισμοί αυτοί προετοίμασαν το έδαφος και για τον Ψυχρό Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου ο πλανήτης μας ισορρόπησε σε τεντωμένο σχοινί, πάνω από την άβυσσο του πυρηνικού ολέθρου...