Του James Poulos* / Guardian

Παρά τις διαμαρτυρίες και τις προσδοκίες για το αντίθετο, η Γεωργία, αυτός ο μικρός δημοκρατικός σύμμαχος, δεν είναι ο ιδανικός βεμπερικός τύπος ή ένα πλατωνικό σχήμα. Ο Μιχαήλ Σαακασβίλι δεν είναι ένας τέλειος ηγέτης, μπαίνει στον πειρασμό να καταστέλει την εσωτερική αντιπολίτευση στους δρόμους και η χώρα την οποία κυβερνά είναι μια χώρα διασπασμένη από τη γέννησή της.

Η αντιρωσική αντίδραση συγκαλύπτει τη βασική ιδιαιτερότητα της κατάστασης στη Γεωργία και όλη την ιστορία που τη διαμόρφωσε. Χωρίς αυτά, η ορθή κρίση και η αναζήτηση μιας ειλικρινούς και γνήσιας διαδικασίας για την προώθηση της δημοκρατίας καθίσταται αδύνατη.

Οταν αντιμετωπίζουμε τη Γεωργία που βλέπουμε στον χάρτη ως κυρίαρχο κράτος και ως σύνολο όπως για παράδειγμα τα κράτη του Ισραήλ, της Εσθονίας, της Λεττονίας και της Λιθουανίας, παίρνουμε μοιραία τον επικίνδυνο δρόμο, τον δρόμο της σύγχυσης. Αλλά οι ιδεολόγοι οπαδοί της δημοκρατίας, που συγχέουν τις μεγάλες καρδιές με τα μεγάλα πνεύματα κάνουν πάντα αυτό το λάθος.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η αλήθεια είναι ότι η εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας υπονομεύτηκε συστηματικά, εκ των έσω, από τότε που οι αυτονομιστές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας ξεσηκώθηκαν για πρώτη φορά στις αρχές του 1990.

Το αποσχιστικό κίνημα της εθνικής ομάδας της Αμπχαζίας κήρυξε ανεξαρτησία από τη Γεωργία, μετά τις πολεμικές συγκρούσεις της περιόδου 1992 - 1993 που οδήγησαν στη νίκη του γεωργιανού στρατού και στη μαζική έξοδο του γεωργιανού πληθυσμού από τα εδάφη της επαρχίας.

Με τον ίδιο τρόπο, η Δημοκρατία της Νότιας Οσετίας κήρυξε την ανεξαρτησία της στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αν και η Γεωργία ανέκτησε τον έλεγχο εδαφικών τμημάτων στα ανατολικά και στα νότια τον Απρίλιο του 2007.

Ενα από τα βασικά επιχειρήματα στη διαμάχη για την τύχη της Γεωργίας, επιχείρημα που υιοθετούν οι αντίπαλοι της ρωσικής πολιτικής, είναι ότι η χώρα θα μπορούσε να είχε γλιτώσει τη σημερινή κρίση εάν η Δύση είχε το κουράγιο να τη δεχθεί στους κόλπους του ΝΑΤΟ πάραυτα.

Αλλά η ιδέα της ένταξης στο ΝΑΤΟ ήταν, κατά κύριο λόγο, μια ιδέα που συνελήφθη ως προοπτική ανάκτησης της γεωργιανής κυριαρχίας στα εδάφη της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας.

Με άλλα λόγια, εάν η Γεωργία είχε ενταχθεί στη συμμαχία θα είχε θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα του ΝΑΤΟ, προβαίνοντας στις ίδιες ακριβώς κινήσεις που μόλις έκανε ο Μιχαήλ Σαακασβίλι για να οδηγηθεί σε ολέθριες συνέπειες - ενώ η Ρωσία θα κινδύνευε να εγκαταλείψει τους πολίτες της σε αυτά τα εδάφη στο έλεος ανοιχτής και καθαρής επιθετικότητας. Πολύ δημοκρατικό.

*Ο James Poulos γράφει στο μπλογκ «Postmodern Conservative»