Του Νικου Χαραλαμπιδη*

Ο διπλασιασμός της εγκατεστημένης ισχύος πυρηνικής ενέργειας των 372.000 MW μέχρι το 2030 θα σήμαινε την κατασκευή εκατοντάδων νέων αντιδραστήρων. Oμως αυτό θα αύξανε το μερίδιο της πυρηνικής ενέργειας στην παγκόσμια ενεργειακή κατανάλωση μόλις πάνω από το 10% και θα μείωνε τις συνολικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά λιγότερο από 5%. Πολύ κακό για το τίποτα λοιπόν.

Η επίτευξη ακόμη και αυτού του μικρού μεριδίου της παγκόσμιας παραγωγής ενέργειας θα απαιτούσε ένα μη ρεαλιστικά φιλόδοξο σχέδιο: από σήμερα μέχρι το 2030 θα έπρεπε να κατασκευάζεται και να συνδέεται με το δίκτυο ένας μεγάλος νέος αντιδραστήρας κάθε δύο εβδομάδες.

Επιπλέον, η πυρηνική ενέργεια είναι πολύ ακριβή.

Οι δαπάνες κατασκευής συχνά είναι διπλάσιες των αρχικών εκτιμήσεων. Παρά τα 50 χρόνια εξέλιξης και σημαντικών επιδοτήσεων, οι πυρηνικοί αντιδραστήρες εξακολουθούν να μην μπορούν να προσφέρουν δοκιμασμένη και αξιόπιστη τεχνολογία σε προβλέψιμο κόστος.

Και όλα αυτά, χωρίς καν να αγγίξουμε την «αχίλλειο πτέρνα» της πυρηνικής ενέργειας: την παραγωγή ραδιενεργών αποβλήτων που θα επιβαρύνουν για χιλιάδες χρόνια τον πλανήτη. Χωρίς να μιλήσουμε για τα επόμενα ατυχήματα, για την απειλή χρήσης της τεχνολογίας για παραγωγή και διασπορά πυρηνικών όπλων...

Αντί λοιπόν να εναποθέτουμε τις προσδοκίες μας σε επικίνδυνες και πανάκριβες «μαγικές» λύσεις ας κάνουμε αυτό που πρέπει: ας αλλάξουμε τον τρόπο που παράγουμε και καταναλώνουμε ενέργεια, ας αλλάξουμε συνήθειες.

*O κ. Ν. Χαραλαμπίδης είναι διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace