Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Οχι, δεν φταίνε η Κίνα και η Ινδία για την επιστροφή της πείνας στο διεθνές προσκήνιο. Η οικονομική μεγέθυνση των δύο ασιατικών γιγάντων ασφαλώς πιέζει σιγά σιγά προς τα πάνω τις τιμές, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το ρύζι αυξήθηκε κατά 52% σε δύο μόνο μήνες και τα δημητριακά κατά 84% σε τέσσερις μήνες. Ο πρώτος, καθοριστικός παράγοντας είναι η επιβεβλημένη από τον βιομηχανικό Βορρά στροφή αγροτικών καλλιεργειών (καλαμπόκι, φοινικέλαιο, σόγια κ.ά.) από την παραγωγή τροφίμων στα βιοκαύσιμα. Μόνο στις ΗΠΑ, η παραγωγή βιοκαυσίμων αφαίρεσε από την παγκόσμια αγορά καλαμποκιού 138 εκατ. τόνους. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ, Ζαν Ζιγκλέρ, μίλησε για «προαναγγελθείσα εκατόμβη», στηλιτεύοντας την πολιτική που θεωρεί πιο επείγουσα την ανάγκη των πλουσίων να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους από την ανάγκη των φτωχών να γεμίσουν το στομάχι τους. Ο δεύτερος, ακόμα σημαντικότερος παράγοντας, είναι η χρηματιστική κερδοσκοπία πάνω στα τρόφιμα, που επιβαρύνει τις τιμές τους πολύ πάνω από τις φυσιολογικές τιμές παραγωγής, όπως συμβαίνει και με το πετρέλαιο. Η ασυδοσία των αμερικανικών τραπεζών στον τομέα των στεγαστικών δανείων ευθύνεται εν μέρει και για την επιστροφή της πείνας στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου, όπου 28 εκατομμύρια άνθρωποι καταφεύγουν σε κουπόνια σίτισης, ύστερα από τις μαζικές κατασχέσεις κατοικιών. Ακούγεται αναπάντεχα επίκαιρη η προειδοποίηση του Δημοκρατικού προεδρικού υποψηφίου του 1896, Γουίλιαμ Μπράιαν, για την απειλή «να σταυρωθεί η πλειονότητα των ανθρώπων πάνω σ’ ένα Χρυσό Σταυρό».