Ο Αμπντουλάχ που αποσύρεται κατά διαστήματα στην έρημο, όπως σημειώνουν δυτικές πηγές, εμβαπτιζόμενος στις παραδόσεις των βεδουίνων της ερήμου, θεωρείται αδιάφθορος, και έχει ως στόχο να στρέψει την οικονομία σε κατευθύνσεις εξωπετρελαϊκές.

Η ανάπτυξη του τουρισμού είναι ένας από τους στόχους της κυβερνητικής πολιτικής. Το 2009 τη Σαουδαραβία επισκέφθηκαν 14 εκατομμύρια άτομα. Ο αριθμός των προσκυνητών που επισκέφθηκε τη Μέκκα και τη Μεδίνα υπολογίζεται σε πέντε εκατομμύρια, αλλά δεν φέρνει έσοδα. Οικονομικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι επισκέπτες από τις χώρες του Κόλπου -περί τα πέντε εκατομμύρια επίσης- και φυσικά ο επιχειρηματικός  τουρισμός, και τα συνέδρια, που καλύπτει το 24% των επισκεπτών.

Η τουριστική βιομηχανία εξυπηρετείται από 41.000 μικρές εγκαταστάσεις και απασχολεί 445.000 εργαζομένους. Τα έσοδα ανήλθαν σε 20 δισεκατομμύρια δολάρια και το ποσοστό του τουρισμού στο ΑΕΠ είναι 6,5%, εάν αφαιρεθούν οι εισροές από τις πωλήσει πετρελαίου.

Αλλά το μεγάλο εγχείρημα του Αμπντουλάχ είναι η δημιουργία των έξι νέων «οικονομικών πόλεων». Εκτιμάται ότι οι οικονομικές πόλεις θα έχουν πληθυσμό τριπλάσιο από του Ντουμπάι, ΑΕΠ ισόποσο με αυτό της Σιγκαπούρης και θα καλύπτουν έκταση τριπλάσια του Χονγκ Κονγκ. Στο γιγαντιαίο αυτό πρόγραμμα, που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020, η κυβέρνηση θα διαδραματίζει ρόλο συντονιστικό, με τον ιδιωτικό τομέα να παρέχει τα απαιτούμενα κεφάλαια. Κατά τη Σαουδαραβική Αρχή Επενδύσεων, οι νέες πόλεις θα συνεισφέρουν στο ΑΕΠ από το 2020 περί τα 150 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Η κινητήρια δύναμη της Οικονομίας είναι ο ιδιωτικός τομέας. Τα κέρδη των επιχειρήσεων δεν φορολογούνται· μόνο ένα ποσοστό 2,5% καταβάλλεται στην κυβέρνηση προκειμένου να διατεθεί για τους ενδεείς πολίτες του Βασιλείου.

Οι Ισλαμικές Τράπεζες δανειοδοτούν φερέγγυους επιχειρηματίες με μηδενικό επιτόκιο, πράγμα που δεν συμβαίνει φυσικά με τις εμπορικές τράπεζες.

Η εντύπωση που αποκομίζει ο επισκέπτης είναι ότι η Σαουδική Αραβία αποτελεί μια ιδιαιτερότητα, ένας παράδοξος αλλά λειτουργικός συνδυασμός μιας παραδοσιακής κοινωνίας και εκσυγχρονιστικής επιχειρηματικότητος της πλέον δυναμικής μορφής. Δεν συνιστά σε καμία περίπτωση μοντέλο προς αντιγραφή. Ούτε, όμως, αποτελεί έναν αναχρονισμό, όπως θα έσπευδαν να υποστηρίξουν κάποιοι στη Δύση. Εχει στοιχεία μοναδικότητος, ακόμη και για τα δεδομένα μιας περιοχής, όπως η Μέση Ανατολή.