The New York Times

ΛΟΝΔΙΝΟ. Στα πέντε χρόνια που πέρασε στην αντιπολίτευση, προσπαθώντας να αναμορφώσει το Συντηρητικό Κόμμα, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η κοινή γνώμη δεν είχε αποκτήσει ξεκάθαρη εικόνα για το τι είδους πρωθυπουργός επρόκειτο να γίνει ο Ντέιβιντ Κάμερον. Εθεωρείτο γενικώς και αορίστως εκπρόσωπος του «φιλεύσπλαχνου συντηρητισμού», αλλά οι ιδέες του ήταν πάντοτε ασαφείς. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει πια.

Μετά 10 εβδομάδες στην πρωθυπουργία, ο κ. Κάμερον, ο οποίος συναντήθηκε με τον Μπαράκ Ομπάμα την Τρίτη, εμφανίζεται πλέον ως ένας από τους πιο δραστήριους πρωθυπουργούς στη σύγχρονη ιστορία της χώρας του, καθώς ο αριθμός των πρωτοβουλιών που έχει λάβει μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον αντίστοιχο της «σιδηράς κυρίας», Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία τη δεκαετία του 1980 προχώρησε σε αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις και στην υιοθέτηση πολιτικών απελευθέρωσης της αγοράς.

Σε ανάλογο οίστρο βρίσκεται και ο κ. Κάμερον, που μαζί με τους Φιλελεύθερους κυβερνητικούς συμμάχους του, έχει προτείνει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις και περικοπές δαπανών, με τις οποίες θα υποχωρήσει δραματικά η κεντρική παρουσία του κράτους στην οικονομική ζωή της χώρας – κάτι που δεν είχε επιτευχθεί ούτε και με τις προσπάθειες της κυρίας Θάτσερ. Η οικονομική πολιτική λιτότητας που προτίθεται να εφαρμόσει θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και άγρια, ενώ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση Ομπάμα στις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε μάλιστα προειδοποιήσει με επιστολή του τον περασμένο μήνα, τόσο τον κ. Κάμερον όσο και άλλους ξένους ηγέτες, ότι οι πρόωρες περικοπές ενδεχομένως να οδηγήσουν τον κόσμο εκ νέου σε ύφεση. Ο κ. Ομπάμα επέλεξε να ακολουθήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες έναν διαφορετικό δρόμο από τη λιτότητα της Ευρώπης και κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον κ. Κάμερον, οι δύο τους συμφώνησαν ότι διαφωνούν. Μιλώντας σε αμερικανικό ραδιοφωνικό σταθμό πριν μεταβεί στον Λευκό Οίκο, ο Βρετανός πρωθυπουργός σημείωσε ότι «όλες οι χώρες οφείλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του χρέους τους. Ο τρόπος που θα το κάνουν, όμως, διαφέρει».

Και οι διαφορές είναι μεγάλες, όπως απέδειξε ο κ. Κάμερον με τον προϋπολογισμό έκτακτης ανάγκης που παρουσίασε. Η λιτότητα που επιβάλλεται είναι πρωτοφανής, καθώς προβλέπονται οριζόντιες μειώσεις δαπανών σε όλα σχεδόν τα υπουργεία κατά 25% μέσα στην επόμενη πενταετία. Αν το φιλόδοξο –και ριψοκίνδυνο– σχέδιο της κυβέρνησης επιτύχει, τότε το κράτος θα μειώσει σημαντικά τον ρόλο του στον δημόσιο βίο, συμπεριλαμβανομένων της υγείας, της εκπαίδευσης, αλλά και της δημόσιας τάξης, τομέας στον οποίο αναμένεται να αρθούν οι παρεμβατικοί νόμοι που εισήγαγε η προηγούμενη κυβέρνηση των Εργατικών.

Στα 43 του χρόνια, ο κ. Κάμερον είναι ο νεότερος πρωθυπουργός της Βρετανίας, εδώ και δύο αιώνες. Με τις εξαγγελίες του, φαίνεται να έχει προκαλέσει έκπληξη ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό. Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, στις οποίες δεν συγκέντρωσε αρκετές έδρες που να του δίνουν την πλειοψηφία στη νέα Βουλή, συμμάχησε με τον ηγέτη των Φιλελευθέρων Νικ Κλεγκ, δημιουργώντας ένα δίδυμο με διακηρυγμένο στόχο την αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης της Βρετανίας. Οι προτάσεις τους για περικοπές δαπανών είναι πιο απότομες ακόμη και από εκείνες που είχε εφαρμόσει η λαίδη Θάτσερ και ανατρέπουν 13 χρόνια συνεχούς επέκτασης του κράτους υπό τους Εργατικούς – κατά τη διάρκεια των οποίων οι φόροι και οι περιορισμοί στη λειτουργία της αγοράς ενισχύθηκαν, ενώ το Δημόσιο απασχολεί πλέον το ένα δεύτερο της εργατικής δύναμης και παράγει το ένα δεύτερο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.

Η αντιπολίτευση των Εργατικών υποστηρίζει ότι θα κάνει ό, τι είναι δυνατόν ώστε να διασφαλίσει πως αυτή η ριζοσπαστική κυβέρνηση δεν θα παραμείνει για παραπάνω από μία θητεία στα ηνία της χώρας, οδηγούμενη σε εκλογική συντριβή στην αναμέτρηση του 2015. Ωστόσο, η διάρκεια ζωής της μπορεί να είναι ακόμη μικρότερη, αφού οι εντάσεις στο εσωτερικό του συνασπισμού είναι ήδη εμφανείς και, αν οι τριγμοί διευρυνθούν, τότε η κατάρρευση δεν θα αργήσει.