Του Ν. Α. Κωνσταντοπουλου

Θα ξεκινησουμε από το αυτονόητο. Καταδικάζουμε τη χρήση απαγορευμένων, για τον αθλητισμό, ουσιών. Οχι τόσο γιατί απάδει προς το αθάνατο αρχαίο πνεύμα, τον «αγνό πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού» (αυτό πέθανε εδώ και πάρα πολλά χρόνια), αλλά για δύο λόγους. Για την προστασία της υγείας των αθλητών. Και για την εξασφάλιση συναγωνισμού επί ίσοις όροις. Ωστε να νικά ο πλέον ταλαντούχος και ο καλύτερα προπονημένος.

Καταδικαζουμε, συνεπώς, αυτούς που χορηγούν τις ουσίες. Γιατρούς, προπονητές, παράγοντες, οποιονδήποτε. Αυτούς (κυρίως τους παράγοντες), που είτε γνωρίζουν ότι χορηγούνται και το εγκρίνουν, αφού εξυπηρετούνται οι σκοποί τους, είτε δεν το ξέρουν, αλλά το υποπτεύονται και δεν μιλούν, ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

Καταδικαζουμε τους πολιτικούς, οι οποίοι ουδέποτε γνωρίζουν κάτι για το «έγκλημα». Τρέχουν στα αεροδρόμια για τις φωτογραφήσεις και τις δηλώσεις, στέλνουν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα, αλλά, αν κάτι «στραβώσει», ή εξαφανίζονται ή δεν ξέρουν κάτι. Αν η πολιτική ηγεσία του αθλητισμού μας εδώ και δεκαετίες δεν γνώριζε περί χρήσης φαρμάκων στον ελληνικό αθλητισμό, ήταν (και είναι) ακατάλληλη για τη θέση της. Αν γνώριζε και σιωπούσε, επειδή τα μετάλλια την εξυπηρετούσαν και την πρόβαλαν, είναι εγκληματική.

Καταδικαζουμε παλαιούς αθλητές, που έκαναν χρήση τέτοιων ουσιών και τώρα γίνονται κήνσορες. Αντί να πουν με παρρησία «ναι, παρασυρθήκαμε και πήραμε, κάναμε λάθος, προτρέπουμε τους νέους να μη μας μιμηθούν», ή, αν δεν έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν, να σιωπήσουν, κατηγορούν το σύστημα, την κοινωνία, τους πολιτικούς, τους μεν, τους δε.

Καταδικαζουμε προπονητές, που ως αθλητές έπαιρναν φάρμακα και αργότερα έδιναν τέτοια στους αθλητές τους, και τώρα κόπτονται για καθαρό αθλητισμό.

Καταδικαζουμε όσους δημοσιογράφους «ανακάλυψαν» το θέμα μόλις τώρα. Και αυτούς, που μέσα στην πλήρη άγνοιά τους, παραπληροφορούν το κοινό, το τρομοκρατούν, το κάνουν να πιστεύει πως ο αθλητισμός είναι άντρο ναρκομανών, «πρεζάκηδων», όπως έγραψαν εφημερίδες.

Καταδικαζουμε κάθε «μαϊντανό», που βγαίνει στα τηλεοπτικά «παράθυρα» για να εκφράσει τη γνώμη του, ως ειδήμων, πότε για το Σκοπιανό, πότε για τους σεισμούς ή τον καύσωνα ή τις πυρκαγιές, πότε για κάποιο ναυάγιο ή για την πτώση κάποιου αεροπλάνου ή ελικοπτέρου, πότε για τη «17 Νοέμβρη» ή για την υπόθεση Ζαχόπουλου και τώρα για το ντόπινγκ.

Καταδικαζουμε τη στάση της διοίκησης της ελληνικής ομοσπονδίας άρσης βαρών απέναντι στον πρώην, πλέον, αρχιπροπονητή, Χρήστο Ιακώβου.

Καταδικαζουμε την αθλήτρια, που προτίμησε να προχωρήσει μόνη, όχι από γενναιότητα, αλλά με ιδιοτέλεια. Πολλαπλώς ευεργετημένη από τον Χρήστο Ιακώβου και την Ομοσπονδία και στην υπόθεση ντόπινγκ του 2001, όταν βρέθηκε νομότυπος τρόπος για ν’ απαλλαγεί, και μετά, όταν μπήκε στην οκτάδα των Ολυμπιακών Αγώνων και πήρε τα προνόμια του Ολυμπιονίκη.

ΔΕΝ καταδικαζουμε όποιους αθλητές (ειδικά τους προερχόμενους από φτωχές οικογένειες) καταφεύγουν στο ντόπινγκ, με σκοπό να εξασφαλίσουν το βιοποριστικό μέλλον τους. Αυτοί είναι τα θύματα ενός παγκόσμιου συστήματος…