Του Γιωργου Bαλαβανη

Η παταγώδης αποτυχία της Εθνικής ομάδας μπάσκετ που βρέθηκε από τη δεύτερη θέση του παγκοσμίου μπάσκετ, πριν από τέσσερα χρόνια στην Ιαπωνία, χωρίς να έχει καν θέση κατάταξης στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τουρκίας, σε συνδυασμό με το πρόωρο «αντίο» του Δημήτρη Διαμαντίδη και την αλλαγή της τεχνικής ηγεσίας, άνοιξε νέα εποχή στο πιο επιτυχημένο συγκρότημα του ελληνικού μπάσκετ.

Ο αποκλεισμός από την Ισπανία, με την ήττα (80-72) στη φάση των «16», έβαλε πρόωρο και άδοξο τέλος στην Εθνική που στόχευε στο βάθρο των μεταλλίων.

Τι μέλλει γενέσθαι πλέον στην Εθνική ομάδα; Ποιος θα είναι ο νέος προπονητής μετά τη διετή θητεία του Καζλάουσκας και ποιοι θα είναι οι παίκτες που θα έχουν τη διάθεση να εκπροσωπήσουν το ελληνικό μπάσκετ στο επόμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λιθουανίας και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012; Η απάντηση εξαρτάται άμεσα και από τα δύο ερωτήματα. Γιατί η Εθνική ομάδα χρειάζεται, πλέον, προπονητή που θα μπορέσει να εμπνεύσει τους διεθνείς παίκτες που βρίσκονται στο μεταίχμιο για να ακολουθήσουν τον δρόμο του Διαμαντίδη, και να τους διατηρήσει στις τάξεις της. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ζητούμενο της ΕΟΚ που έχει κάνει, ήδη, στροφή και πάλι στους Ελληνες υποψήφιους προπονητές για τον εθνικό πάγκο, αλλά δεν πρόκειται να προχωρήσει σε βεβιασμένες κινήσεις.

Το μεγαλύτερο προτέρημα της συγκεκριμένης Εθνικής ομάδας μπάσκετ, ήταν το καλό κλίμα της παρέας που είχαν οι παίκτες και εκτός γηπέδου και η εμπέδωση της φιλοσοφίας ότι με την ενότητα και την ποιότητα αυτής της φουρνιάς των καταξιωμένων παικτών, ήρθαν και οι σπουδαίες διακρίσεις των προηγούμενων ετών. Το σύνθημα «πάμε όλοι μαζί» που ακουγόταν στην έναρξη κάθε προετοιμασίας, θα είναι και το μεγάλο στοίχημα της Εθνικής, στο επόμενο προσκλητήριο, το καλοκαίρι του 2011.

Οι Τσαρτσαρής, Φώτσης και Σπανούλης, είτε για λόγους ξεκούρασης είτε για έλλειψη έξτρα κινήτρου -ύστερα από όσα έχουν πετύχει- έχουν δικαίωμα να ζητήσουν «τάιμ άουτ» από τις εθνικές υποχρεώσεις, αν δεν πουν ακόμα και οριστικό «αντίο», παρά το γεγονός ότι η ηλικία τους κάθε άλλο παρά είναι «απαγορευτική» για να συνεχίσουν να παίζουν με το εθνόσημο στο στήθος.

Η απουσία του Διαμαντίδη, χωρίς πολύπλευρες αναλύσεις, είναι δυσαναπλήρωτη. Η ποιότητα, η αξία και ο χαρακτήρας του, τον καθιστούσαν το μεγαλύτερο «βαρόμετρο» της Εθνικής ομάδας και αν γινόταν η «κλωνοποίησή» του, θα ήταν ευτυχέστερη λύση...

Ο νέος προπονητής της Εθνικής, εκτός από την καταμέτρηση των δυνάμεων που θα έχει στη διάθεσή του από τους υπάρχοντες παίκτες που έπαιξαν μέχρι και το Μουντομπάσκετ, θα πρέπει να προχωρήσει παράλληλα και σε «μετάγγιση» νέων «κυττάρων», από τη γεμάτη επιτυχίες Εθνική νέων, όπως είναι ο Παπανικολάου, ο Παππάς, ο Σλούκας και ο Μάντζαρης. Θα βγουν, όμως, από τη «ναφθαλίνη» των πάγκων τους στο ελληνικό πρωτάθλημα;

Η διοίκηση της ομοσπονδίας έχει πρώτο μέλημα να μη «χαθεί» η αγάπη για την Εθνική ανδρών και να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο οι σωστές προδιαγραφές και στο περιβάλλον της ελληνικής ομάδας, ώστε οι παίκτες, αφενός να νιώθουν προστατευμένοι από τις συλλογικές κόντρες και τα πάθη που αποπροσανατόλισαν σε μεγάλο ποσοστό τους διεθνείς στο Παγκόσμιο και αφετέρου να πιστεύουν ότι αξίζει να δώσουν συνέχεια στη μεγάλη «κληρονομιά» που έχει δημιουργηθεί.

Ποιος θα είναι όμως ο νέος προπονητής; Στους υποψήφιους την καλύτερη θέση στις αρχικές σκέψεις, έχει ο Κώστας Μίσσας, ο οποίος έχει κερδίσει πολλούς πόντους από τη δουλειά του στις Εθνικές νέων και γυναικών. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος που είναι ήδη στην Εθνική, έχει πιθανότητες προαγωγής σε πρώτο ρόλο, ενώ ο κύκλος των υποψηφίων, «ανοίγει» με την επιστροφή του Γιαννάκη, ενώ όσο ακραία κι αν ακούγεται η περίπτωση του Ομπράντοβιτς έχει πολλά, αυτονόητα εμπόδια για να μετατραπεί από σκέψη σε πράξη...