Του Θεοδωρου Χατζηπαντελη*

Ντρέπομαι που αναγκάζομαι να μιλήσω για ό,τι συνέβη. Μόλις ξεκίνησε η Σύγκλητος του ΑΠΘ και συζητούσε την πρόταση ίδρυσης διεπιστημονικών εργαστηρίων (τρομάρα μας...) διάφορες ομάδες φοιτητών απαίτησαν να ασκήσουν τη δική τους εκδοχή ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Αμα δεν μας αρέσει ένα θέμα διακόπτουμε τη λειτουργία της με τη βία! Η φραστική βία καταλήγει στη φυσική βία. Η φραστική βία και η ανικανότητα σεβασμού των θεσμών καλλιεργείται όχι μόνο από ομάδες φοιτητών αλλά και από κόμματα που βλέπουν σε αυτά τα γεγονότα την ευκαιρία ανόδου τους στις δημοσκοπήσεις τα οποία δυστυχώς θα σπεύσουν να καταδικάσουν «τη βία από όπου και αν προέρχεται». Η Σύγκλητος είναι θεσμοθετημένο όργανο που συνεδριάζει σε καθεστώς ακαδημαϊκού ασύλου (δηλαδή με την ελεύθερη έκφραση γνώμης και ιδεών). Ο,τι ζήσαμε αποτελεί παραβίαση του ακαδημαϊκού ασύλου. Θα πρέπει από τώρα 10-15 λεπτά κάθε μαθήματος να τα αφιερώνουμε σε έννοιες όπως αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αρμοδιότητες οργάνων, θεσμική συγκρότηση του πανεπιστημίου, δικαιώματα των πολιτών. Υπάρχει σχετικό μάθημα στο Λύκειο, αλλά φαίνεται ότι το τρώει η μαρμάγκα. Οι αυτοαποκαλούμενοι «αγωνιστές του δημόσιου πανεπιστημίου» δεν καταλαβαίνουν ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία δεν τους απαλλάσσει από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα. Σύνταγμα δεν είναι μόνο το άρθρο 16. Είναι και το 120.2 που δηλώνει ότι ο σεβασμός στους νόμους, άρα και αυτού του νόμου, είναι θεμελιώδης υποχρέωση των Ελλήνων. Το 120.4 μάς καλεί να αντισταθούμε με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα με τη βία. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

* Ο κ. Χατζηπαντελής είναι καθηγητής και μέλος της Συγκλήτου στο ΑΠΘ.