Της Μαριλης Mαργωμενου

«Εσείς από πού είστε;». Ο νεαρός με κοιτάζει πρόσχαρα, αλλά σηκώνει τους ώμους. Είναι η έβδομη απόπειρα να βρω κάποιον να μιλήσω και η έβδομη αποτυχία: στη Νομική, είναι ζήτημα αν υπάρχουν δέκα μετανάστες που να μπορούν να συνεννοηθούν αν δεν ξέρεις αραβικά. Για κακή μου τύχη, προς το παρόν όλοι τους βρίσκονται σε αποστολή. Το «γραφείο Τύπου», δηλαδή ένας Ελληνας εξηντάρης με πίπα στο στόμα, πάει μπροστά και μαζεύει πελάτες. «Ρασίντ!», φωνάζει. «Ρασίντ, μη φεύγεις, σε θέλω για το Reuters!». Κάπου ανάμεσα στον ΑΝΤ1 και την ΕΡΤ, ο Ρασίντ δοξάζεται και στο Reuters. Πλέον έχει μάθει και περνάει μόνος του στο αυτί του το μικρόφωνο, πιάνει το κλιπ στο πέτο και... «δεν θα φύγουμε αν δεν δικαιωθούμε!». Καθώς τον ακούω να λέει τρίτη φορά την ίδια ατάκα, «σόρι!», με σκουντάει ένας φωτογράφος. Τρέχει προς τα εκεί που παλιά ήταν το αμφιθέατρο Σαριπόλου. Τώρα είναι μια άδεια, μεγάλη αίθουσα. Δηλαδή, όχι εντελώς άδεια. Στο πάτωμα έχει στρώματα και σεντόνια. Είκοσι μετανάστες τρέχουν να ξαπλώσουν, μην προλάβει άδεια τα στρωσίδια τους το «κλικ!» της μηχανής. Ο φωτογράφος φρενάρει έξω από την πόρτα, να τραβήξει το βουνό με τα παπούτσια. Σε κάθε μωαμεθανική κρεβατοκάμαρα υπάρχει ένας τέτοιος λοφίσκος υποδημάτων. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μετρήσει κανείς την κλίση στο στόμα του Νικολάου Σαριπόλου αν τύχαινε να περάσει μπροστά απ' αυτή τη μωαμεθανική κρεβατοκάμαρα. Αλλά, ευτυχώς για τους μετανάστες, ο καθηγητής άφησε τα εγκόσμια πριν περάσουν εκείνοι στη Νομική...

Κι έτσι το αμφιθέατρο με το όνομά του έχει μετατραπεί την τελευταία εβδομάδα σε σκέτο θέατρο και παίζει παράσταση πιο σουρεαλιστική από ποτέ. Τρίτη πρωί και στο πάλκο, δηλαδή στο τραπέζι της συνέντευξης Τύπου, ένας κύριος που συστήνεται ως «μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης» μας συγχαίρει από μικροφώνου που «έχετε την τύχη να συμμετέχετε σ' ένα ιστορικό γεγονός, τη μεγαλύτερη απεργία πείνας στην Ευρώπη!». Καθώς αναρωτιέμαι τι θα έκανε ο Μαχάτμα Γκάντι αν τον επισκεπτόταν το βιβλίο Γκίνες να του δώσει συγχαρητήρια για τη «μεγαλύτερη απεργία πείνας στην Ινδία», ο κύριος από το πόντιουμ με κατακεραυνώνει. «Ας μη λέμε άλλες βλακείες!», φωνάζει από μικροφώνου. «Μην είμαστε γελοίοι! Πού θα πήγαιναν οι μετανάστες; Αφού το Πανεπιστήμιο είναι για να φιλοξενεί την κοινωνία, στο όνομα του Ξένιου Δία»!

Πίσω μου κάθε που τελειώνει μια φράση, όσο αλλόκοτη κι αν είναι, ένας άνδρας επιμένει να χειροκροτάει. Ο επίμονος κλακαδόρος είναι ο ίδιος εξηντάρης που κάνει το «γραφείο Tύπου» των μεταναστών. Τώρα χειροκροτάει με το τσιμπούκι του στο χείλος - αναμμένο εννοείται. Βλέπετε, η Νομική, άλλωστε, από τη Δευτέρα και μετά είναι το σπίτι των μεταναστών. Και στο σπίτι του ο καθένας κάνει ό, τι θέλει. Από τη δεξιά πλευρά του κτιρίου, εκεί όπου παλιά ήταν το αμφιθέατρο Σβώλου, βγαίνει ένας πιτσιρικάς με μποξεράκι και παντόφλες. Οπως πάει αργά προς τις τουαλέτες, έχει με το ίδιο μαχμουρλίδικο ύφος με τον μέσο Αθηναίο το πρωί, που βγαίνει από την κρεβατοκάμαρά του. Παραδίπλα, ένας νεαρός στήνει την πατέντα πλυντήριο - στεγνωτήριο - καλοριφέρ: μια μπαλαντέζα ξεκινάει από τον ηλεκτρικό πίνακα της σχολής, καταλήγει σε φορητό καλοριφέρ. Κατά μήκος του καλωδίου της, ο νεαρός κρεμάει τη φρεσκοπλυμένη μπουγάδα του να στεγνώσει!

Στο αίθριο, όμως, η επανάσταση συνεχίζεται. Τώρα σηκώνεται ο Αμπντούλ, ένας από τους ελάχιστους που ξέρουν λίγα ελληνικά. «Εμείς εδώ είμαστε τριακόσια μεταναστών», φωνάζει. «Ξεκινάμε σήμερα ένα σκληρή αγώνα!». Και ξαφνικά σταματάει. Ενας φωτογράφος τον έχει κεντράρει κι άμαθος όπως είναι στις φωτογραφίες, ο Αμπντούλ κολακεύεται και ποζάρει. «Ελα, έλα!», κάνει ο αλληλέγγυος Ελληνας από δίπλα βλέποντας τους δημοσιογράφους στην πρώτη σειρά να κρυφογελούν. Κι ο Αμπντούλ ξεκινάει την επανάσταση ξανά...

Βγαίνω από τη Νομική. Στο μπαλκονάκι στην πλευρά της Σόλωνος, ένας αγουροξυπνημένος πιτσιρικάς έχει τυλιχτεί με το κουβερτάκι του και χουζουρεύει ξαπλωμένος στο μάρμαρο. Δίπλα, ο φίλος του κάθεται στο καφάσι του και απολαμβάνει τη ραστώνη της βροχερής μέρας. Αρκεί να μη φάνε τίποτα, να κάνουν απεργία πείνας και είναι σίγουροι πως οι Ελληνες φίλοι τους που τους ξεσήκωσαν από την Κρήτη θα τους προστατέψουν και από το κρύο και από την αστυνομία και από τους Χρυσαυγίτες. Κι αν μέχρι τώρα στην Ελλάδα δεν έζησαν και πολύ καλά, από εδώ και πέρα θα ζήσουν πολύ, πολύ καλύτερα. Τουλάχιστον, μέχρι να εμφανιστεί ο δράκος...

Ενας κύριος από το φόρουμ μεταναστών Κρήτης λέει πως «είναι αγώνας δύσκολος! Το ξέραμε από πριν! Το βλέπουμε και τώρα!» και από κάτω, ένας φωτογράφος ρωτάει τον ρεπόρτερ: «Kάνει κι αυτός ο κύριος απεργία πείνας;»! Ενας αριστερός φοιτητής λέει πως «είναι τιμή μας που μας διάλεξαν οι μετανάστες για την απεργία πείνας τους!» και σχεδόν δακρύζει. Ο κύριος από την επιτροπή αλληλεγγύης λέει για τον φράχτη στον Εβρο, για την ασυδοσία των καναλιών, για τη βαρβαρότητα των αστυνομικών... Στον μισάωρο λόγο του, το μόνο που δεν μας λέει είναι πού ήξεραν οι μετανάστες από την Κρήτη τη Νομική και ήρθαν να την καταλάβουν. Και ούτε τολμάει να ρωτήσει κανείς. Το κλίμα στη Νομική μυρίζει μπαρούτι. Ποιος θέλει να τον μπαγλαρώσουν τα ξένα μεταναστευτικά χέρια και να τον πετάξουν έξω;