Της Μαριλης Mαργωμενου

Είναι μια απ’ αυτές τις ιστορίες που ξεκινούν ρομαντικά, σαν βίπερ νόρα: τον παλιό καιρό, μια οικολόγος τρύπωσε στη Βουλή και το πρώτο που σκέφτηκε ήταν να γεμίσει τον τόπο λουλούδια! Ηταν η κυρία Μαρίνα Δίζη το 1989. Πρώτα δήλωσε με νάζι πως εξελέγη «από σπόντα!» και ύστερα μοίρασε σε κάθε βουλευτή από ένα άνθος. Και αν σούφρωσε το μουστάκι του ο τότε πρόεδρος της Βουλής, Αθ. Τσαλδάρης, δεν ήταν επειδή εκδήλωσε αλλεργία. Ηταν που μυρίστηκε το… άνθος του κακού! Και δικαιώθηκε λίγες μέρες αργότερα: τότε που η κυρία Δίζη έβγαλε από την ταγαροειδή τσάντα της ένα ύποπτο ύφασμα, και ξεδιπλώνοντάς το βρέθηκε να κρατάει ένα επαναστατικό κουβερτάκι που έγραφε «Σταματήστε το θέατρο στη Βουλή». Και αυτή, ήταν -μέχρι σήμερα- η πιο μεγάλη στιγμή της οικολογίας στην Ελλάδα…

Από τότε, οι λέξεις «οικολόγος» και «γραφικός» απέκτησαν πιο κοντινή σημασία. Σύντομα μάθαμε πως το κόμμα των «Οικολόγων Εναλλακτικών» το αποτελούσαν 400 (ναι, τετρακόσιες!) ομάδες, οι οποίες τρώγονταν μεταξύ τους ποια είναι η πιο οικολογική. Σκεφθείτε πως για να αποφασίσουν ποιος θα πάει στο ΠΑΣΟΚ να μιλήσει με τον Κ. Λαλιώτη έριξαν… κλήρο! Με τον ίδιο περίπου τρόπο έβγαζαν και βουλευτές. Η κυρία Δίζη, ας πούμε, εξελέγη επειδή το όνομά της ξεκινούσε από «Δ», οι ψηφοφόροι το βρήκαν πρώτο στη λίστα και το σταύρωσαν! Ως αντίμετρο, το 1990, κατέβηκε στην Α΄ Αθηνών ο Κλεάνθης Γρίβας (γνωστός και ως «τηλε-ψυχίατρος του μεσονυκτίου») κυρίως για να αξιοποιήσει το «Γ» του επωνύμου του και να βγει βουλευτής. Πλην, του την… έσκασε η κυρία Τασία Ανδρεαδάκη, από τη Β΄ Πειραιώς, που με το «Α» τον έφαγε στην εκλογική στροφή!

Οταν πλέον επιβλήθηκε το πλαφόν του 3% και οι οικολόγοι ξεριζώθηκαν από τη Βουλή σαν τα αγριόχορτα απ’ τη γλάστρα, εφαρμόσθηκε στην ουσία το παλιό οικολογικό ρητό: «ήτανε στραβό το κλίμα…». Οσο για το ποιος τελικά έφαγε το κλίμα… γι’ αυτό φρόντισε το νέο «πουλέν» του κινήματος: ο Δημοσθένης Βεργής! Είναι καλύτερα να μην αναφερθεί κανείς στο πώς ο κ. Βεργής διεκδίκησε γυμνός τη δημαρχία της Αθήνας το 1996 και πώς τώρα απειλεί να ξαμολύσει το ευρωβουλευτικό «παρατράγουδο» Κάτμαν μαζί με ένα κοπάδι πρόβατα στο Σύνταγμα. Αλλωστε, υπάρχει και ο Κ. Παπανικόλας για όποιον επιθυμεί να εντρυφήσει στη σχέση οικολογίας - γραφικότητας. Ο οποίος μπορεί τη δεκαετία του ’80 να ήταν μέλος των «Οικολόγων - Εναλλακτικών», αλλά στο ενδιάμεσο εξελίχθηκε σε καναλάρχη. Μια ματιά στο κανάλι του, το ΤηλεΦώς, αρκεί για να κατανοήσει κανείς την (κατά Παπανικόλα) έννοια της οικολογίας ή να καταπολεμήσει την αϋπνία. Ο, τι έρθει πρώτο…

Μπροστά στον Δ. Βεργή και τον Κ. Παπανικόλα ο τελευταίας κοπής οικολογικός ήρωας, ο Μ. Τρεμόπουλος, μοιάζει σοβαρότερος. Αλλο αν διάφορες διχαλωτές γλώσσες προελεύσεως βορείου Ελλάδος επιμένουν πως αυτό οφείλεται στην αδυναμία των αθηναϊκών καναλιών να καταγράψουν το φουντωτό του μαλλί όπως ανεμίζει στην ποδηλατάδα της Αριστοτέλους. Αν το μέγεθος κάθε πολιτικού ανδρός, πάντως, ορίζεται από την ποιότητα των αντιπάλων του, αξίζει να αναφερθεί πως όποτε στη Θεσσαλονίκη το τρεμοπουλικό ποδήλατο απειλείται από αυτοκίνητο, όλοι λένε πως στο βολάν είναι ο ορκισμένος εχθρός του οικολόγου, ο νομάρχης Παν. Ψωμιάδης! Αυτό μάλιστα είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές οικολογικό αστείο, μετά από το «Πώς λένε τη γάτα της Μαρίνας Δίζη;» που ακουγόταν το ’89. Εκεί η απάντηση ήταν «Οικολόγατα»!

Στο ίδιο ανεκδοτολογικό μοτίβο κινείται εσχάτως και το πρόγραμμα των «Οικολόγων Πράσινων» με τους Ρος Ντέιλι, Ν. Μαυρουδή, Α. Καφετζόπουλο και άλλους αστέρες της πίστας και της ράμπας. Στα μετόπισθεν, βέβαια, οι κανονικοί οικολόγοι σπαράσσονται σε στυλ δεκαετίας ’90: πρόσφατα… σούβλισαν τον Διάκο (τον Κώστα Διάκο, το στέλεχος που αντιμετωπίσθηκε ως παραφυάδα όταν διαφώνησε με τα τρεμοπουλικά προστάγματα) και έκαναν τον καθηγητή Γ. Βυθούλκα, που ήταν εκλεκτό μέλος τους, να ξεσηκωθεί ως νέος μακεδονομάχος.

Και όλα αυτά, ενώ έξω απ’ το οικολογικό μαντρί οι λύκοι ξερογλείφονται: με το που παρουσίασαν χάρες αναρριχητικού φυτού τα ποσοστά των «πράσινων», τα άλλα κόμματα αποφάσισαν πως η οικολογία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουν στους οικολόγους. Κι έτσι ξέσπασε η μάχη της πρασινάδας: ο Κ. Καραμανλής πέντε μέρες πριν από τις εκλογές βρήκε χρόνο να πάει σε συνέδριο για την κλιματική αλλαγή, ενώ ο Γ. Παπανδρέου στο debate παρουσίασε ως οικολογικό σύμβολο τον… ήλιο του ΠΑΣΟΚ! Προφανώς αμφότεροι θεωρούν πως σε μία χώρα που οι κάδοι ανακύκλωσης αντιμετωπίζονται ως πολύχρωμοι σκουπιδοτενεκέδες, ο δρόμος προς την κάλπη εύκολα στρώνεται με οικολογικές προθέσεις. Σ’ αυτό το κλίμα της φαιδράς -αλλά βιολογικής! - πορτοκαλέας, το μικρό πράσινο κόμμα ήδη μοιάζει να ασφυκτιά: από τη μια η πόλωση σε ρόλο δάκου, από την άλλη οι εσωτερικές έριδες ως άλλες μουχρίτσες… Οπως όλα δείχνουν, το πράσινο μίλι των οικολόγων μόλις τώρα ξεκίνησε.