Του Νικου Νικολαου

Είναι η πρώτη φορά μετά τις δεύτερες νικηφόρες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 που η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας είναι έντονα προβληματισμένη και ίσως και ανήσυχη για τις εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ, φοβούμενη εξελίξεις που θα έχουν παρενέργειες πάνω στη δική της ενότητα. Αν και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν θεμελιωμένες προβλέψεις και εκτιμήσεις για το πώς θα διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό μετά τις ευρωεκλογές του προσεχούς Ιουνίου και μέχρι εξαντλήσεως της παρούσης κοινοβουλευτικής θητείας η αίσθηση που έχουν βασικά στελέχη της κυβέρνησης είναι ότι μια περίοδος ξεγνοιασιάς για τη στάση της αντιπολίτευσης τελειώνει και εφεξής μπορούν να προκύψουν απρόοπτα και δυσάρεστες εκπλήξεις, ειδικά αν το ΠΑΣΟΚ διασπασθεί και προκύψει ένα νέο, σοβαρό κόμμα, με ερείσματα στον μεσαίο χώρο.

Πράγματι η παρατεταμένη κρίση στην οποία άρχισε να βυθίζεται το ΠΑΣΟΚ του κ. Γ. Α. Παπανδρέου σταδιακά, μετά τις εκλογές του Μαρτίου 2004 και η οποία κορυφώθηκε μετά τη δεύτερη ήττα του 2007, είχε δημιουργήσει ένα πολιτικό σκηνικό κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατίας το οποίο βοηθούσε τον κ. Κώστα Καραμανλή να κυβερνά ηγεμονικά, δηλαδή ακώλυτα, χωρίς σοβαρή πίεση από την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία παγιδευμένη στην εσωστρέφειά της δεν είχε το ανάστημα να αρθρώσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση ή να ακυρώσει τα ενίοτε σκληρά μέτρα που έπαιρνε η κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, ο λαϊκισμός του κ. Γ. Α. Παπανδρέου και η συμπόρευσή του με την Αριστερά στη στείρα άρνηση των αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, διαμόρφωσαν μια κοινωνική πλειοψηφία υπέρ της κυβέρνησης που της επέτρεψαν να περάσει άνετα από τη Βουλή και με την ισχνή πλειοψηφία των 151-152 βουλευτών, το ασφαλιστικό, τη στρατηγική συμμαχία του ΟΤΕ με την Deutshe Telekom, την ενοικίαση των σταθμών εμπορευματοκιβωτίων στην Cosco κ.λπ., και να εφαρμόσει τα μέτρα για την Παιδεία που είχε ψηφίσει η προηγούμενη Βουλή. Τα αποφασιστικά αυτά βήματα της κυβέρνησης έγιναν παρά το γεγονός ότι και στο εσωτερικό της Ν.Δ. υπήρχαν αρκετοί αντιρρησίες συνειδήσεως, αν όχι λαϊκιστές ή και κρατιστές, τους οποίους απέτρεψε από την ανταρσία η παντοδυναμία Καραμανλή.

Βέβαια, αρκετοί νουνεχείς μέσα στη Νέα Δημοκρατία και κυρίως στελέχη που έβλεπαν πιο μακριά από την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, τόνιζαν εδώ και χρόνια και συγκεκριμένα από το 2005 και μετά, ότι η πολιτική εξουδετέρωση ή και αδρανοποίηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υπονόμευε τη λειτουργικότητα του πολιτικού συστήματος και τελικά δεν ήταν ωφέλιμη ούτε για τη χώρα, αλλά ούτε και για την κυβέρνηση αφού δεν την πίεζε για να παράξει έργο, να γίνει ικανότερη και προπαντός αποτελεσματικότερη. Και όπως προσέθεταν τα ίδια στελέχη η υποβάθμιση του αντιπολιτευτικού λόγου κατέληξε τελικά στο να καταστήσει την κυβέρνηση πιο νωθρή και πιο άτολμη σε μεταρρυθμίσεις.

Ο κ. Κώστας Καραμανλής αλλά και οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί του ασφαλώς βολεύονταν από την απουσία σοβαρής αντιπολίτευσης, αλλά το χαλαρό μάνατζμεντ που χαρακτήρισε την πρώτη κυβερνητική θητεία τείνει τώρα στη δεύτερη να επιδεινωθεί με την παντελή απουσία κυβερνητικού έργου.

Ολο αυτό το σαθρό πολιτικό σκηνικό μπορεί τώρα να αλλάξει αιφνιδιαστικά από τη μια μέρα στην άλλη, αν το βάθεμα της εσωκομματικής κρίσης που προέκυψε από τη σύγκρουση Παπανδρέου - Σημίτη προκαλέσει νέα επεισόδια εσωκομματικών συγκρούσεων, διαγραφές στελεχών κ.λπ., οπότε νομοτελειακά το ΠΑΣΟΚ θα διασπασθεί. Βέβαια, ο κ. Κ. Σημίτης ποτέ δεν ήταν δημοφιλής και ούτε ο ίδιος θα αποτολμήσει να ηγηθεί νέου κόμματος και να εκτεθεί στην κρίση της λαϊκής ψήφου. Προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ όμως, όπως η κ. Αννα Διαμαντοπούλου, ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος κ.ά., μπορεί σε κάποια νέα κρίση να αποφασίσουν να συγκροτήσουν ένα νέο κόμμα. Αν κρίνουμε από τη μέχρι τούδε πολιτεία αυτών των στελεχών, το νέο κόμμα δεν θα λαϊκίζει, θα έχει μια σοβαρή πολιτική πλατφόρμα υπέρ των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, φυσικά με έναν διαφορετικό τρόπο υλοποίησής τους από αυτόν με τον οποίο προχωρά η κυβέρνηση. Ενα τέτοιο εκσυγχρονιστικό κόμμα ασφαλώς και θα κερδίσει πολιτικά ένα τμήμα του λεγόμενου μεσαίου κοινωνικού χώρου και συνεπώς, όπως φοβούνται στελέχη της κυβέρνησης, η Νέα Δημοκρατία θα πλαγιοκοπηθεί σε έναν χώρο στον οποίο από το 2000 περίπου έχει προνομιακή πρόσβαση και επιρροή, που τελικά μεταφράσθηκε το 2004 και το 2007 και σε κατάκτηση της εξουσίας.

Ακριβώς για να περιορισθούν οι απώλειες στον μεσαίο χώρο τα ανησυχούντα στελέχη της κυβέρνησης προτείνουν στον κ. Κώστα Καραμανλή να σπεύσει να ορίσει την ατζέντα της προσεχούς τετραετίας, προσδιορίζοντας σε μια προγραμματική διακήρυξη επακριβώς τις μεταρρυθμίσεις με τη σημαία των οποίων θα διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο οψέποτε οι περιστάσεις επιβάλλουν την προσφυγή σε αυτήν. Διότι μετά το ασφαλιστικό, την Παιδεία, τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, νέες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν εξαγγελθεί και η κυβέρνηση μέχρι πέρατος της θητείας της κάνει καθαρά διαχειριστικό έργο, με αποτέλεσμα ο επιχειρηματικός και όχι μόνο κόσμος, να είναι απογοητευμένος, ενώ το βήμα της οικονομίας ασταθές.