Του Νικου Βατοπουλου

Από το ιδιόχειρο σημείωμα παραίτησης του Χρήστου Ζαχόπουλου -που έδωσε χθες στη δημοσιότητα το ΥΠΠΟ- αντιλαμβάνεται κανείς ότι θα είχε ενδιαφέρον η συνδρομή ενός γραφολόγου. Θα βοηθούσε, ενδεχομένως, αποκρυπτογραφώντας τον ακατάστατο γραφικό χαρακτήρα, στην ανάλυση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου που κανείς δεν είχε σκεφτεί να του αποδώσει τον τίτλο του «τραγικού» προσώπου. Ο Χρήστος Ζαχόπουλος είναι ένας γρίφος. Σε διάρκεια κάτι λιγότερο από τέσσερα χρόνια στο πόστο του ως γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ, με τη γαλακτερή αύρα του «εμπίστου» του πρωθυπουργού, ο Χρήστος Ζαχόπουλος ήταν στην πολιτική του καριέρα ο «άνθρωπος του προέδρου». Λιγομίλητος και κλειστός, καλλιεργούσε μία δημόσια εικόνα μακριά από δημοσιογραφικά γραφεία και επικοινωνιακούς ελιγμούς. Εδειχνε στεγανός και αδιάβροχος, αλλά απ’ ό,τι αποδείχθηκε ήταν ο λάθος άνθρωπος στη σωστή θέση. Ή το αντίθετο.

Τελευταία δημόσια εμφάνισή του ως γενικού γραμματέα, το πρωί της περασμένης Δευτέρας, στη διάρκεια της πρωθυπουργικής επίσκεψης στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Ηταν ανάμεσα στον Κώστα Καραμανλή (σύμβουλός του από το 1997) και στον υπουργό Μιχάλη Λιάπη, τον οποίον αν και ευχαρίστησε «θερμά για την εμπιστοσύνη» και για την «άριστη συνεργασία», πολλά θα είχε να πει κανείς τόσο για την προτίμηση του υπουργού όσο και την ποιότητα της επικοινωνίας τους. Αν αυτή υπήρχε, δεν πρόλαβε να φανεί στο σύντομο διάστημα της συγκατοίκησής τους. Ο Μιχάλης Λιάπης βρήκε τον Χρήστο Ζαχόπουλο στο υπουργείο όπως τον είχε βρει και ο προκάτοχός του, Γιώργος Βουλγαράκης και ακόμη πιο πίσω, ο υφυπουργός Πέτρος Τατούλης. Ολα έδειχναν, ότι υπουργοί θα πήγαιναν και θα έρχονταν, αλλά ο Χρήστος Ζαχόπουλος θα παρέμενε στη θέση του παρότι δεν ήταν επιλογή των υπουργών του.

Για πολλούς, και όχι χωρίς έρεισμα, ήταν ο ισχυρός άνδρας. Στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο φαινόταν να δίνει, εμμέσως, «γραμμή» σε θέματα προς ψηφοφορία. Η αποφασιστική του ψήφος στο Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων για την τύχη των δύο διατηρητέων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου ξεσήκωσε τη μισή Αθήνα. Αν στο Δ΄ ΚΠΣ ο πολιτισμός δεν ευνοείται, ρωτήστε τους εχθρούς του. Οι δηλώσεις του, λίγο αργότερα, στην αρχαία Ολυμπία, όπου «αναγκάστηκε» λόγω ακραίων συνθηκών να βγει προς τα έξω με ένα πρόσωπο που προκάλεσε από οργή έως θυμηδία, έδειξαν ότι αν και μπορεί να χάσει ενίοτε τον έλεγχο, δεν μπορεί να χάσει το πόστο. Η «Ολυμπία» θα του είχε στοιχίσει ενδεχομένως τη θέση σε μία άλλη κοινωνία.

Αλλά όχι στην ελληνική. Ο Χρήστος Ζαχόπουλος, αγαπημένο στέλεχος της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη, με επαφές και δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα που αποκάλυπταν μία άνωθεν ασυλία, συνέχιζε παρά την αντιδημοτικότητά του να είναι ένας άνθρωπος - κλειδί. Οι συνεργάτες του λένε, ότι δεν δεχόταν εύκολα έξωθεν κριτική. Αλλά, μάλλον ο ίδιος δεν άντεξε την αυτοκριτική. Οι απαντήσεις αναμένουν.