Του Κωνσταντινου Ζουλα

«Οποιοι τον είχαν γνωρίσει καλά, περίμεναν κάποια στιγμή να επιχειρήσει και ένα άλμα εις... βάθος». Με τη διόλου κολακευτική αυτή φράση περιγράφουν πλέον τον Κώστα Κουκοδήμο πολλοί από όσους έτυχε τα τελευταία χρόνια να συνεργαστούν μαζί του. Και είναι εντυπωσιακό πως η γνώμη των περισσοτέρων στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού είναι ότι πίσω από αυτό το ήρεμο και σεμνότυφο ύφος τού πάλαι ποτέ μεγάλου άλτη του μήκους, κρύβεται ένας απροσδόκητα φιλόδοξος άνθρωπος, ο οποίος δίνει συχνά την εντύπωση ότι όλες οι κινήσεις του γίνονται χάριν της προσωπικής του ανέλιξης.

Για το πώς ακριβώς ο 38χρονος σήμερα βουλευτής εισήλθε στην πολιτική, οι γνώμες διίστανται. Υπάρχουν κάποιοι που «χρεώνουν» την επιλογή του στον πρώτο πολιτικό του προϊστάμενο κ. Γ. Ορφανό και άλλοι στον υφυπουργό Υγείας κ. Γιώργο Κωνσταντόπουλο. Ο,τι και να ισχύει, ωστόσο, μάλλον δικαιώνει τον χαρακτηρισμό του «πατροκτόνου» που του αποδίδουν οι άσπονδοι εχθροί του. Διότι και με τους δύο πλέον ο κ. Κουκοδήμος δεν αλλάζει «καλημέρα» ή για να ακριβολογούμε τα δύο στελέχη της Ν.Δ. δεν του απευθύνουν καν μια «καλημέρα».

Το ποιοι ακριβώς ήταν οι λόγοι που ο Ολυμπιονίκης τα «έσπασε» και με τους δύο πολιτικούς του «μέντορες», ενδεχομένως να μην είναι άσχετοι με τη σχέση που άρχισε να αναπτύσσει ο κ. Κουκοδήμος, όταν πρωτοανέλαβε κυβερνητικά καθήκοντα, με τον κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Υπάρχουν κάποιοι «φίλοι» του που υποστηρίζουν ότι προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του δημοσιογράφου, άρχισε να του διοχετεύει πληροφορίες τόσο από το υφυπουργείο Αθλητισμού, όσο και από το υπουργείο Υγείας, χωρίς ωστόσο να μπορούν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους. Οι ίδιες πηγές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι ο κ. Κουκοδήμος θα είχε κάθε λόγο να επιχειρήσει πολιτικώς να πλήξει τόσο τον κ. Κωνσταντόπουλο όσο και τον κ. Ορφανό. Τον μεν πρώτο διότι ανέκαθεν πρόθεση του Ολυμπιονίκη ήταν να κατέλθει ως υποψήφιος βουλευτής στην ίδια περιφέρεια που εκλέγεται ο κ. Κωνσταντόπουλος (στην Πιερία), τον δε κ. Ορφανό διότι προέρχονται και οι δύο από τον αθλητικό χώρο και έχουν επομένως παρεμφερείς πολιτικές φιλοδοξίες.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που όλοι έχουν να θυμούνται επί των ημερών του κ. Κουκοδήμου στη Γραμματεία Αθλητισμού είναι οι απίστευτοι καβγάδες του με τον κ. Γ. Ορφανό. «Οποιοι παράγοντες έφευγαν δυσαρεστημένοι από τον υφυπουργό, έβρισκαν καταφύγιο στο γραφείο του γραμματέα», ισχυρίζονται όσοι έζησαν την ταραχώδη σχέση τους, η οποία έφτασε σε οριστική ρήξη όταν ο κ. Ορφανός αφαίρεσε από τον Ολυμπιονίκη το δικαίωμα της υπογραφής για τη διαχείριση συγκεκριμένων οικονομικών πόρων του υπουργείου.

Οι λόγοι που ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού έλαβε αυτή την απόφαση δεν έγιναν γνωστοί. Υπήρχε ωστόσο μια περίοδος που συνεργάτες του τον θυμούνται να μένει στο γραφείο του ώς τις 3 ή και 4 τα χαράματα, θέλοντας να «διπλοτσεκάρει» και την τελευταία λεπτομέρεια των επιλογών του υφισταμένου του. «Είναι Αγιος μπροστά σου και διάβολος όταν κλείνει την πόρτα του γραφείου σου», φέρεται να λέει κάποια στιγμή για τον κ. Κουκοδήμο, ο κ. Ορφανός.

Η πρώτη, πάντως, επίσημη αποδοκιμασία του κ. Κουκοδήμου γράφτηκε στον ανασχηματισμό που ο κ. Καραμανλής έκανε στις 15 Φεβρουαρίου του 2006. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι με επίμονη εισήγηση του κ. Ορφανού στο Μαξίμου ο κ. Κουκοδήμος εκείνη την ημέρα δεν άκουσε το όνομά του από τα χείλη του κ. Ρουσόπουλου και μετέβη μεν στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, αλλά για να μαζέψει τα πράγματά του.

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, κάθε άλλο παρά τον αποθάρρυνε. Σχεδόν αμέσως, λένε όσοι συνέχισαν να παρακολουθούν την πορεία του, άρχισε να αναζητεί τρόπο για να συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. για να κατέλθει ως υποψήφιος βουλευτής. Και επειδή προφανώς είχε αντιληφθεί τους λόγους που καθαιρέθηκε ως γραμματέας από το Μαξίμου, αναζήτησε βοήθεια στη Ρηγίλλης. Ο γραμματέας, όμως, πολιτικού σχεδιασμού της Ν.Δ. κ. Νίκος Καραχάλιος που προσέγγισε για να συμβουλευθεί, τον… παρέπεμψε εκ νέου στο Μαξίμου, λέγοντάς του ότι «αν δεν έχει την εύνοια του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος δεν θα γίνει ποτέ υποψήφιος».

Τότε ακριβώς είναι που λέγεται ότι ο κ. Κουκοδήμος κατέφυγε στον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, κ. Σπύρο Κλαδά, τον οποίο είχε γνωρίσει από τον καιρό που ο τελευταίος ήταν γενικός γραμματέας για τα Ολυμπιακά Ακίνητα στο υφυπουργείο Αθλητισμού. Καίτοι τα γραφεία των δύο ανδρών βρίσκονταν σε απόσταση τριών ορόφων, στελέχη που εργάζονταν μαζί τους υποστηρίζουν ότι μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα μια εξαιρετική σχέση που δημιούργησε τις προϋποθέσεις προκειμένου ο κ. Κουκοδήμος να ζητήσει από τον Κλαδά να πει «δυο - τρεις καλές κουβέντες» στο Μαξίμου. Οπερ και εγένετο, σύμφωνα με τους γνωρίζοντες. Το γεγονός ωστόσο ότι το Μαξίμου και μετά τις τελευταίες εκλογές δεν αξιοποίησε τον νεοκλεγέντα πλέον βουλευτή κ. Κουκοδήμο σε οποιοδήποτε κυβερνητικό πόστο, ενδεχομένως και να σημαίνει ότι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον δεν είχαν αρθεί όλες οι αμφιβολίες που προφανώς διατύπωσε για τον πρώην πρωταθλητή ο κ. Ορφανός.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Αίφνης ο κ. Κουκοδήμος βρέθηκε αναμεμειγμένος σε μια περιπεπλεγμένη υπόθεση ανάμεσα στους κ. Τριανταφυλλόπουλο, Κλαδά και Αναστασιάδη, την οποία κατά γενική ομολογία χειρίστηκε με τρόπο που έστρεψε τους πάντες εναντίον του. Αρχικώς αρνήθηκε όσα ελέχθησαν για εκείνον από τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, ενώ στη συνέχεια αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί πρώτα στον δημοσιογράφο και μετά στο κόμμα του, εντείνοντας την κριτική που δεχόταν ακόμη και από συναδέλφους του.

Το τι ακριβώς έχει συμβεί και λεχθεί στην περιβόητη συνάντηση που είχε ο κ. Κουκοδήμος με τον φίλο του κ. Τριανταφυλλόπουλο είναι ζήτημα που διερευνά η Δικαιοσύνη και αμφότεροι προφανώς θα κληθούν όχι μόνον να στοιχειοθετήσουν τους ισχυρισμούς τους, αλλά και να αιτιολογήσουν τις αντιφάσεις τους.

Σε ό,τι αφορά, πάντως, την περίπτωση του ανεξάρτητου πλέον βουλευτή η αλήθεια, πέραν κάθε εκδοχής, ενδεχομένως βρίσκεται και σε μια απλή παρατήρηση ενός έμπειρου στελέχους της Ν.Δ. που ηθελημένα παραμένει το τελευταίο διάστημα μακράν της δημοσιότητας. «Δεν τον ξέρω τον κ. Κουκοδήμο», είπε στην «Κ», «αλλά από τις κινήσεις του είναι προφανές ότι ανήκει στην κατηγορία των νέων βουλευτών που τελούν σε πλήρη σύγχυση για τη διάκριση των ρόλων της πολιτικής, της τηλεόρασης και κυρίως της εξουσίας που νομίζει κανείς ότι μπορεί να αποκτήσει είτε μέσω της Βουλής, είτε μέσω της οθόνης…»