Του Γιώργου Βαλαβάνη

«Αγαπητοί επιβάτες της ομάδας του Αμαρουσίου, σε λίγο θα απογειωθούμε από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», με προορισμό τη Βαρσοβία. Σας ευχόμαστε καλή πτήση».

Kαι μόνο στο άκουσμα αυτής της αναγγελίας, το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα, όλοι οι άνθρωποι του Αμαρουσίου, από τον πρόεδρο Αρη Βωβό μέχρι και τον φροντιστή Γιάννη Παπαδημητρίου, που ήταν φίλαθλος της ομάδας στον πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι με την ABC Βιέννης, πριν από 23 ολόκληρα χρόνια, θα πρέπει να νιώθουν απόλυτα δικαιωμένοι για τη συμμετοχή της ομάδας τους στον τελικό του Kυπέλλου Σαπόρτα.

Ισως, τη μεγαλύτερη δικαίωση θα πρέπει να νιώθει ο Βαγγέλης Αλεξανδρής που είχε σχεδιάσει αυτήν την... απογείωση για την πρωτεύουσα της Πολωνίας και ζήτησε από τους παίκτες του, πριν από το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής πορείας, να οραματίζονται τη στιγμή που θα ανέβαιναν τις σκάλες του αεροπλάνου για να φτάσουν στον ιστορικότερο προορισμό του Αμαρουσίου: «Εγώ, τους έλεγα ότι κάθε βράδυ, θα έπρεπε να βλέπουν στο όνειρό τους αυτήν την απογείωση, έως ότου να γινόταν πραγματικότητα. Τώρα, όλοι νιώθουν πολύ καλύτερα, αλλά για το Μαρούσι η συμμετοχή στον τελικό του Σαπόρτα δεν αποτελεί και την ολοκλήρωση αυτής της ιστορικής χρονιάς», λέει ο προπονητής του Αμαρουσίου, καθώς στις προπονήσεις της ομάδας του, στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, έβλεπε τα μάτια των παικτών του να «γυαλίζουν», εν όψει της τελικής αναμέτρησης με τη γαλλική Σαλόν. «Εχουμε απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης που φέρουμε για το ελληνικό μπάσκετ, με τη συμμετοχή μας σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Δεν μας απαλλάσσει το γεγονός ότι το Μαρούσι ανήκει στην κατηγορία των «μικρομεσαίων» ομάδων του ελληνικού πρωταθλήματος. Αντίθετα, θέλουμε να φέρουμε ένα ακόμη κύπελλο στην Ελλάδα και να δοξάσουμε το όνομα του Αμαρουσίου».

Πώς συνδυάζεται, όμως, στην ψυχολογία των παικτών του Αμαρουσίου η δεδομένη «δίψα» τους να στεφθούν Kυπελλούχοι Ευρώπης, το βράδυ της 17ης Απριλίου, με το φυσιολογικό άγχος που θα έχουν για την επίτευξη του μεγάλου στόχου τους;

Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής δεν αντιμετωπίζει ως επιπρόσθετο αντίπαλο του Αμαρουσίου το άγχος του τελικού: «Ξέρω τον τρόπο για να τους αποφορτίσω και μπορεί να είμαστε στην... πρίζα για τη μεγάλη πρόσκληση του τελικού, αλλά δεν θεωρώ ότι το άγχος είναι «εχθρός» μας. Γι« αυτόν τον λόγο δεν αλλάζουμε τίποτε από τις συνήθειες της προετοιμασίας μας, όπως κάναμε και σε όλα τα προηγούμενα παιχνίδια του Σαπόρτα. Οι παίκτες θα γιορτάσουν το Πάσχα με τις οικογένειές τους και χωρίς... κρεπάλες, φυσικά, ενώ θα πάμε στη Βαρσοβία, παραμονή του τελικού. Η «συνταγή» έχει πετύχει και δεν την αλλάζουμε. Ο τελικός δεν παύει να είναι ένα παιχνίδι...».

Τα όνειρα του Αλεξανδρή για το Μαρούσι, ανεξαρτήτως αν ο ίδιος παραμείνει ή όχι στον πάγκο της ιστορικής ομάδας και την επόμενη περίοδο, θα συνεχιστούν και στο ξημέρωμα της 18ης Απριλίου: «Η ζωή θα συνεχιστεί και μετά τον τελικό, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η συμμετοχή μας και μόνο στον τελικό πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία για την επίτευξη μεγαλύτερων στόχων. Γι' αυτό που χαρακτηρίζουμε «ένα βήμα παραπάνω». Να μη σκεφτούμε ότι ολοκληρώσαμε την αποστολή μας και αφού γυρίσουμε σελίδα στην ιστορία του συλλόγου, να πούμε ότι ο τελικός είναι το... «ταβάνι» μας. Να κοιτάμε, πάντα, μπροστά», συμβουλεύει ο «τίγρης», ο οποίος θεωρεί και για τον εαυτό του ότι η συμμετοχή του Αμαρουσίου στον τελικό του Σαπόρτα αποτελεί την κορυφαία στιγμή της προπονητικής καριέρας του.

Στον πηγαιμό για τον τελικό της Βαρσοβίας, οι παίκτες του Αμαρουσίου θα βρουν το τρόπαιο του Σαπόρτα να είναι, ούτως ή άλλως, «ντυμένο» στα ελληνικά χρώματα, αφού πρίν από έναν χρόνο, ο Νίκος Χατζής το σήκωνε στον ουρανό της Λωζάννης για λογαριασμό της ΑΕK.

Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης... σκηνοθετεί τη συνέχεια αυτού του συναρπαστικού «έργου» και είναι ο μοναδικός παίκτης του Αμαρουσίου που θα έχει την ευκαιρία να βάλει στη βιτρίνα της καριέρας του το τρίτο κύπελλο, μετά τον τίτλο του Kυπελλούχων, το '93 με τον Αρη και το πρωταθλητριών του Παναθηναϊκού, το '96. Για τον Γιώργο Μασλαρινό και τον Σωτήρη Νικολαΐδη που έφυγαν πέρυσι από τον ΠΑΟK και βρήκαν την... ηρεμία τους, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Μαρούσι, η «πεπατημένη οδός» είναι μία: «Δεν χρειάζεται κανένας πανικός. Η ηρεμία θα είναι το μεγάλο όπλο μας. Πάμε να διασκεδάσουμε το μπάσκετ και να χαρούμε για ό,τι πετύχαμε μέχρι τώρα.

Στο Μαρούσι, δεν νιώσαμε ποτέ σαν μισθοφόροι, γιατί η ατμόσφαιρα της ομάδας είναι οικογενειακή και σε αφομοιώνει».

Η τελευταία φράση της δήλωσης του Σωτήρη Νικολαΐδη μαρτυρεί μία ακόμη αλήθεια για το φετινό επίτευγμα του Αμαρουσίου. Το γεγονός, δηλαδή, ότι η φετινή ομάδα του ΓΣΑ, διαθέτει μοναδικό γηγενή παίκτη, τον Kώστα Χαραλαμπίδη, αλλά κατάφερε να διατηρήσει όλα τα συναισθηματικά... πάθη της για τη φανέλα του ΓΣΑ, καθώς και τις επαγγελματικές αρχές της, για τους παίκτες που συνέλεξε από άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες του ελληνικού μπάσκετ...