Στο φωτογραφείο του πουλάει την ευτυχία

Ο κ. Μοχάμεντ επεξεργάζεται τις φωτογραφίες που θα στείλουν οι μετανάστες στην πατρίδα τους ώστε να φαίνονται «όλα καλά»

Της Λινας Γιανναρου

Το μαγαζί θα ’ναι δεν θα ’ναι 20 τετραγωνικά. Τι είκοσι... Λιγότερα... Από την άλλη, δεν χρειάζεται και πολύς χώρος γι’ αυτήν τη δουλειά. Στο στενό αυτό της ευρύτερης περιοχής της Ομόνοιας, ο κ. Μοχάμεντ από το Πακιστάν σχεδιάζει στο κομπιούτερ την ευτυχία. Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει κανείς με το Photoshop...

Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Το μαγαζί λειτουργεί ως κανονικό φωτογραφείο. Επικερδής δραστηριότητα, ούτως ή άλλως, εάν το πελατολόγιό σου αποτελείται αποκλειστικά από μετανάστες: τα έγγραφα που τους ζητούν είναι πολλά και μια «φωτογραφία διαβατηρίου» είναι πάντα χρειαζούμενη.

Στο μαγαζί του κ. Μοχάμεντ όμως συρρέουν μετανάστες κυρίως για να βγάλουν «άλλες» φωτογραφίες. Αυτές είναι συνήθως ολόσωμες, με το «θέμα» χαμογελαστό, με παραδοσιακή ενδυμασία ή κοστούμι, καθιστό ή όρθιο, σε στημένες, συχνά αφύσικες, πόζες. Είναι οι φωτογραφίες που θα σταλούν στους συγγενείς πίσω στην πατρίδα.

Ο στόχος είναι ένας: Οι φωτογραφίες αυτές πρέπει να καθησυχάσουν την οικογένεια -ότι δεν πήγαν χαμένα τα (πολλά) λεφτά γι’ αυτό το ταξίδι, ότι η Ελλάδα τους φέρεται καλά, ότι φτιάχνουν μια ζωή εδώ. Σε ένα δωματιάκι ο κ. Μοχάμεντ φυλάει δυο - τρία σακάκια για τον σκοπό αυτόν. Να τα φορέσουν οι πελάτες - πώς θα φωτογραφηθούν έτσι; Δεν φτάνει όμως αυτό. Σε αυτές τις περιπτώσεις στρατολογείται και η νέα τεχνολογία.

Πίσω από το κομπιούτερ, ο κ. Μοχάμεντ και ο βοηθός του παίρνουν την απλή, αυστηρή φωτογραφία του πελάτη τους και τη μεταμορφώνουν. Με προγράμματα όπως το Photoshop «πειράζουν» την εικόνα, αλλάζοντας το φόντο, τα χρώματα, τοποθετώντας τον «ήρωα» σε ένα ευρύχωρο σαλόνι, μπροστά από τον Παρθενώνα, μέσα σε ένα πολυκατάστημα. Αυτόματα, η εντύπωση αλλάζει: δεν έχουμε να κάνουμε πια με ένα απλό, στημένο πορτρέτο, έχουμε να κάνουμε με μια νέα, εικονική, πραγματικότητα. Η φωτογραφία τώρα «μιλάει» και λέει πως «όλα είναι καλά εδώ, ελπίζω και εκεί».

Οι περισσότεροι πελάτες του κ. Μοχάμεντ προέρχονται από την Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές. «Ανθρωποι απλοί είναι», λέει στην «Κ». «Θέλουν τουλάχιστον στις φωτογραφίες να φαίνονται ευτυχισμένοι». Ο ίδιος λέει πως δεν αλλάζει τις εικόνες για να δείξει ένα ψέμα. Στις χώρες αυτές, εξηγεί, συνηθίζεται ο εξωραϊσμός της φωτογραφίας, το παιχνίδι με τα χρώματα. «Είναι στην κουλτούρα μας». Εξω από το μικρό μαγαζάκι περνάει ο κύριος Γιάννης - κάνει την καθημερινή του βόλτα, ο γιατρός τού είπε ότι πρέπει να περπατάει, έστω με τη μαγκούρα. Δεν τον φοβίζουν οι ξένοι, «όλοι τα ίδια βάσανα δεν έχουμε;» λέει. «Παιδί μου, ναι, έρχονται οι άνθρωποι να φωτογραφηθούν, να στείλουν ένα σήμα πίσω στην πατρίδα ότι είναι καλά. Σάμπως τα ίδια δεν κάναμε κι εμείς τότες; Εγώ είχα συγγενείς στη Γερμανία και τον Καναδά που ξέραμε ότι υποφέρουν, αλλά πάντα στις φωτογραφίες που λαμβάναμε ήταν χαμογελαστοί, σχεδόν ευτυχείς. Μη νομίζεις, δεν το κάνανε μόνο για τις μανάδες τους - το κάνανε και για τους ίδιους. Μια πλάνη, απαραίτητη όμως να συνεχίσεις, χωρίς να τρελαθείς».

Ο Σωτήρης διατηρεί ένα καφενείο στη γειτονιά, από τους λίγους που δεν έχουν μεταφέρει τις επιχειρήσεις τους. «Οπως και να το κάνεις, όμως, είναι θλιβερό. Είμαστε στο 2009, θα έλεγες ότι ο κόσμος έχει προχωρήσει. Η φτώχεια, όμως, η εξαθλίωση, η δυστυχία είναι πάντα εδώ. Τι να σου κάνει μια εικόνα...».