Το κίνημα των μπλόγκερ διεκδικεί...

Η κινητοποίηση των πολιτών για την Πάρνηθα αναδεικνύει την ευρύτερη δυναμική του

Του Ματθαιου Τσιμιτακη

Ενα από τα πράγματα που εντυπωσίασαν στη συγκέντρωση της Κυριακής 8 Ιουλίου για την Πάρνηθα ήταν η ανομοιομορφία των διαμαρτυρομένων. Οικογένειες με παιδιά, ποδηλάτες, οικολόγοι, οι συνήθεις αριστεροί και… οι ιστολόγοι (bloggers). Φορώντας μπλουζάκια που διαφήμιζαν τις ιστοσελίδες τους και μιλώντας τη δική τους αργκό, τριγυρνούσαν μέσα στο πλήθος με ψηφιακές κάμερες στα χέρια και χαμόγελα ενθουσιασμού. Από την επόμενη μέρα το ελληνικό Διαδίκτυο γέμισε βίντεο, φωτογραφίες, αναφορές και συζητήσεις γύρω από τη διαδήλωση. Ηταν άραγε, αυτή, η πρώτη «δική τους» συγκέντρωση; Και αν ναι (όπως τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί στην μπλογκόσφαιρα), τι σημαίνει; Μιλάμε για το κίνημα των blogs ή για μια παραπλανητικά υπερτιμημένη μόδα, ανθρώπων που συζητούν μέσω των υπολογιστών τους;

Δεν πέρασαν δυο μέρες αφότου ξέσπασε η φωτιά της Πάρνηθας και η κοινωνία των Ελλήνων netizens (έτσι αποκαλούνται οι πολίτες του Διαδικτύου) γέννησε δυο πρωτοβουλίες αναδάσωσης, ένα ακηδεμόνευτο πολιτικά κάλεσμα διαμαρτυρίας, πρωτοβουλίες έρευνας και τεκμηρίωσης της καταστροφής και στήριξε ουσιαστικά την αυτόκλητη διαδήλωση της Κυριακής.

Πολύ πριν συμβούν αυτά (τον Μάρτιο) η καμπάνια «Φτάνει πια», μια πρωτοβουλία των Ελλήνων bloggers κατηγορούσε από το Διαδίκτυο την ελληνική αστυνομία για αναξιοπιστία και μη σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των πολιτών. Αφορμή ήταν η βίαιη στάση της τελευταίας ενάντια στο φοιτητικό κίνημα τον χειμώνα που πέρασε. Τα blogs έπαιξαν ακόμα ρόλο στην οργάνωση των χειμερινών φοιτητικών καταλήψεων, ανέδειξαν τους φόβους της γενιάς των επισφαλώς εργαζομένων (γενιά των 700 ευρώ), αποκάλυψαν βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα, αλλά και τον ρόλο των οργανώσεων χούλιγκαν των ποδοσφαιρικών ομάδων και πολλά ακόμη.

Κορυφαία υπόθεση της ελληνικής μπλογκόσφαιρας όμως είναι η υπόθεση της Αμαλίας Καλυβινού. Οταν στις 25 Μαΐου έφευγε από τη ζωή η τριαντάχρονη Αμαλία από καρκίνο, όλοι πιστεύαμε ότι η ελληνική κοινωνία παραμένει υπό τηλεοπτική «καταστολή», μην μπορώντας να εκφράσει την αγανάκτησή της έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα.

Η οργή που σιγοβράζει για τα φακελάκια στα νοσοκομεία και που περιέγραφε η Αμαλία στο blog της ξέσπασε στο Διαδίκτυο. Σήμερα στο Google η φράση «για την Αμαλία», που έγινε σύνθημα της online διαμαρτυρίας η οποία εκδηλώθηκε αυθόρμητα, δίνει 575.000 αποτελέσματα, τα περισσότερα από τα οποία πράγματι είναι αναφορές στην υπόθεση της Καλυβινού. Την 1η Ιουνίου, ημέρα που οι bloggers όρισαν ως μέρα μνήμης της Αμαλίας, το blog της επισκέφθηκαν 56.116 χρήστες του Διαδικτύου από 30 χώρες. Εκατόν είκοσι οργανώσεις δέχθηκαν και έστειλαν πάνω από 120.000 e-mails εκείνες τις ημέρες. Τα σχετικά βίντεο ανέβηκαν στην κορυφή των προτιμήσεων της πλατφόρμας youtube και περισσότεροι από 400.000 άνθρωποι έψαξαν εκείνη την μέρα στη μηχανή αναζήτησης Google πληροφορίες γι’ αυτήν. Επειτα από όλα αυτά οι bloggers που πήραν την πρωτοβουλία να κινητοποιήσουν τους χρήστες του Διαδικτύου συνέστησαν κίνημα με διεκδικητικό πλαίσιο προς τον υπουργό Υγείας και την κυβέρνηση και κύριο μέσο τη συλλογή υπογραφών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας, από το ένα εκατομμύριο Ελληνες περίπου που έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο ιστολογούν ή παρακολουθούν τα ιστολόγια εκατό χιλιάδες. Η κοινότητά τους όμως εμφανίζει αυξητικές τάσεις χάρη στη διείσδυση των ευρυζωνικών συνδέσεων στην ελληνική κοινωνία. Σε μια εκδήλωση προσφάτως για τη σχέση τους με την πολιτική ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Κώστας Χατζιδάκης το ονόμασε «τα κοινωνικό-πολιτικά καφενεία του 21ου αιώνα, τα νέα πηγαδάκια της Ομόνοιας».

Στην ίδια εκδήλωση ο δημοτικός σύμβουλος του ΣΥΝ στην Αθήνα Αλέξης Τσίπρας είδε στα κοινωνικά δίκτυα τους φορείς κοινωνικό-πολιτικής συνειδητοποίησης μιας νέας τάξης πολιτών. «Ο ιστός είναι αντιφατικός και μέσα στις αντιφάσεις του ανοίγονται βραχύβιες ακόμα οάσεις πολιτικής ενδυνάμωσης στις οποίες επωάζονται κοινωνικοπολιτικές ζυμώσεις», λέει η Κορίνα Πατέλη που διδάσκει on line δημοσιογραφία στο Τμήμα Επικοινωνίας και μάρκετινγκ της ΑΣΟΕΕ. «Η διάρκεια και η δύναμή τους σε χώρες όπου το Ιnternet δεν χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία των ΜΜΕ είναι μεγαλύτερη. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου ο ιστός, είναι κυριολεκτικά το πρώτο μέσο που παντρεύει την ιδιότητα του καταναλωτή με αυτήν του πολίτη, ανοίγονται εύφορα πεδία, των οποίων τα πολιτικά αιτήματα θα δούμε σύντομα». Βραχύβιες ή όχι οι διεκδικήσεις αυτές; Ολα δείχνουν ότι ένα τμήμα της κοινωνίας του καναπέ σηκώθηκε, βάδισε μέχρι την καρέκλα του υπολογιστή και συγκροτεί τώρα κοινότητες που ξεκινούν επικοινωνιακό αντάρτικο, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η κοινωνία είναι ακόμα ζωντανή, αναζητεί το στίγμα της και έχει άποψη για τα πράγματα.