Αποστολος Λακασας

Με το πτυχίο ανά χείρας το κυνήγι της πρώτης θέσης εργασίας αρχίζει. Και είναι δύσκολο. Οι Eλληνες νέοι γνωρίζουν ότι θα είναι –κατά μέσον όρο– 6,7 μήνες στην αναμονή έως ότου ακούσουν το πρώτο «προσλαμβάνεστε» στη ζωή τους. Μεταξύ των Ευρωπαίων, βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση, αφού ο μέσος όρος αναμονής για τους δεύτερους στη σχετική κατάταξη Ιταλούς είναι 5,7 μήνες, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 4,2 μήνες. Για τα προβλήματα στην ελληνική αγορά εργασίας μεγάλη ευθύνη φέρει και η «ανορθολογική» ανάπτυξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και είναι ενδεικτικό ότι 2:3 Ελληνες εκτιμούν ότι το πανεπιστήμιο δεν τους προσφέρει τα αναγκαία εφόδια για να δοκιμαστούν στην αγορά εργασίας.

Τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν από έρευνα του Trendence Graduate Barometer 2009 Business/ Engineering Edition στην οποία συμμετείχαν 196.000 νέοι από 22 χώρες της Ευρώπης.

Ειδικότερα, τη μεγαλύτερη εργασιακή αβεβαιότητα έχουν οι νέοι στον ευρωπαϊκό νότο. Το 81,5% των Ελλήνων δήλωσαν ότι ανησυχούν για το εργασιακό τους μέλλον. Το μεγαλύτερο ποσοστό καταγράφεται στην Ισπανία (90,5%) και ακολουθούν οι Ιταλοί (88%) και οι Πορτογάλοι (82,4%). Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος –57,7%– κρίνεται ιδιαίτερα χαμηλός, με δεδομένες τις δυσκολίες που έχει κάθε έναρξη επαγγελματικής καριέρας.

Ο οξύς ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας οδηγεί τους Ελληνες σε παραχωρήσεις. Ετσι, δήλωσαν ότι είναι διατεθειμένοι να εργαστούν στην πρώτη τους δουλειά κατά μέσον όρο 45,4 ώρες την εβδομάδα· είναι από τα υψηλότερα ποσοστά της έρευνας (πρώτοι όλων οι Ελβετοί με 48,3 ώρες) με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να είναι 44,7 ώρες.

Οι Ελληνες, μάλιστα, είναι διατεθειμένοι να φύγουν στην Ευρώπη προκειμένου να εξασφαλίσουν καλή δουλειά. Το 34,8% –το υψηλότερο ποσοστό στην έρευνα– απάντησε ότι αντιμετωπίζει θετικά τη μετανάστευση εντός των συνόρων της Γηραιάς Ηπείρου. Αλλά ώς εκεί. Μόνο το 39,7% των Ελλήνων –από τα χαμηλότερα ποσοστά της έρευνας– δήλωσε πρόθυμο να μεταναστεύσει σε κάποια άλλη χώρα εκτός της Ευρώπης. Επίσης, το 12,1% δήλωσε ότι δεν προτίθεται να φύγει μακριά από την πόλη του για να βρει δουλειά, ενώ το 13,5% δέχεται να το κάνει αλλά μόνο εντός της Ελλάδας.

Ενα από τα προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας οφείλονται και στο θολό τοπίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ενδεικτικό είναι ότι οι δύο στους τρεις Ελληνες –το 65,6%– πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο δεν τους παρέχει τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την εξεύρεση εργασίας. Η διαφορά μεταξύ των Ελλήνων και των υπολοίπων Ευρωπαίων είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Οι δεύτεροι στην κατάταξη με την ίδια άποψη είναι οι Σλοβάκοι με 40,5%, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 27,2%.

«Η οικονομική υποδομή στην Ελλάδα εξακολουθεί να βασίζεται ώς ένα μεγάλο βαθμό στις μικρές επιχειρήσεις, οικογενειακού τύπου, οι οποίες δεν προσφέρουν μεγάλες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης, ενώ οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα σε αύξηση του ανταγωνισμού για τις λιγοστές θέσεις εργασίας», παρατηρεί, μιλώντας στην «Κ», ο σύμβουλος ανθρωπίνου δυναμικού, κ. Μιχάλης Ζέλερ, από την Watson Wyatt/ Zeler & Company. «Για να βρει ένας απόφοιτος μια θέση εργασίας, οφείλει να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια και να αφιερώσει περισσότερους μήνες σε σχέση με άλλες χώρες. Τα προβλήματα, όπως οι χαμηλοί αρχικοί μισθοί και οι πολλές ώρες εργασίας, συνεχίζονται και όταν ο νέος βρει δουλειά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι εργοδότες έχουν το πάνω χέρι και καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ετσι, αυξάνονται τα επίπεδα άγχους και απαισιοδοξίας των νέων», συμπληρώνει ο ίδιος, σκιαγραφώντας τη θέση του νέου που ψάχνει σήμερα για δουλειά στην Ελλάδα.