Συνέντευξη στην Ελενα Καρανατση

Αν το ηλιοβασίλεμα είναι μια γήινη οπτική απόλαυση, τότε το χάραμα για έναν αστροναύτη είναι μια συναρπαστική εξωγήινη εμπειρία! Για τον Aμερικανό βετεράνο κυβερνήτη διαστημικού λεωφορείου Frederick Hauck η ανατολή του ήλιου ήταν το θέαμα που κυριολεκτικά του έκοψε την ανάσα. «Κάναμε την περιφορά της γης κάθε 90 λεπτά. Λόγω της διαστημικής ταχύτητας, η ανατολή και η δύση του ήλιου ολοκληρώνονταν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Οταν είδα για πρώτη φορά τον ήλιο να ανατέλλει μέσα σε 60 δευτερόλεπτα έμοιαζε με έκρηξη. Ηταν εξαιρετικά εντυπωσιακό», είπε στην «Κ» ο 67χρονος βετεράνος πιλότος του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ και πρώην αστροναύτης.

Ο κ. Hauck αφηγήθηκε στην «Κ» μερικές από τις πιο «δυνατές» στιγμές του στο Διάστημα, κατά την ολιγοήμερη παραμονή του στην Αθήνα, όπου βρέθηκε ως ομιλητής σε χθεσινοβραδινή εκδήλωση του Ελληνικού Συλλόγου Αποφοίτων του πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνης στο Κολλέγιο Αθηνών.

Τιμημένος με πολλές διακρίσεις και μετάλλια και έχοντας στο ενεργητικό του 5.500 ώρες πτήσης ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών και 436 ώρες σε διαστημόπλοιο, ο Frederick Hauk αναπολεί με χαμόγελο τις στιγμές μετά την εκτόξευση και δεν διστάζει να παραδεχτεί τον φόβο του. «Ηταν 16 δευτερόλεπτα μετά την απογείωση και όταν πια εγκαταλείψαμε την ατμόσφαιρα, ο ουρανός από γαλάζιος έγινε ξαφνικά μαύρος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν λιγάκι ταραγμένος από φόβο. Ηταν η πρώτη από τις τρεις αποστολές μου στο Διάστημα. Βέβαια, δεν είχα την ευτυχία να πατήσω στο φεγγάρι και να δω τη γη σφαιρικά. Είχα όμως την ευκαιρία να δω με άλλο μάτι το βαθύ μπλε των ωκεανών, το πράσινο των δασών, δρόμους μέσα στην έρημο, γέφυρες, την κορυφή του Εβερεστ, τα ελληνικά νησιά που έμοιαζαν με μικρά διαμάντια...

Πάντα μου άρεσε η αίσθηση της αιώρησης από την έλλειψη βαρύτητας, αν και τις πρώτες δύο ώρες μετά την είσοδό μας σε τροχιά δορυφόρου είχα ζαλάδες. Αυτό όμως το ξεπερνούσα όταν άρχιζα να αιωρούμαι. Οι κινήσεις στο διαστημόπλοιο ήταν αργές και μαγικές σαν των χορευτών μπαλέτου».

Στα δύο πρώτα ταξίδια του, το 1983 και το 1984, ο κ. Hauck ένιωθε μια σχετική σιγουριά, καθώς η NASA δεν είχε μέχρι τότε ανθρώπινες απώλειες στο Διάστημα. Ωστόσο, το δυστύχημα του Τσάλεντζερ το 1986 τον έκανε πιο ευάλωτο, αλλά δεν το καθήλωσε στη γη. «Ξαναπέταξα το 1988. Ημουν ο πρώτος κυβερνήτης μετά το Τσάλεντζερ. Ημουν τυχερός, διότι η οικογένειά μου ήταν υποστηρικτική στις αποφάσεις μου. Ισως κάποιο από τα 7 εγγόνια μου να ακολουθήσει τα βήματά μου».