Της Ιωαννας Φωτιαδη

Στα γραφεία του Πανεπιστημίου Αιγαίου υπάρχουν πάντοτε φρέσκα λουλούδια και στις αίθουσες συναντήσεων μπορείς να δοκιμάσεις σπιτικό λικέρ και χειροποίητες δίπλες. Και βέβαια όλα αστράφουν. Η Πόπη, η Μαρία, η Γιώτα και η Μελανθία μεριμνούν καθημερινά για όλα από τις 5.30 το πρωί. Είναι οι καθαρίστριες του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στη Μυτιλήνη. Τα καθήκοντά τους όμως δεν περιορίζονται στην καθαριότητα και την απολύμανση, στο μεροκάματό τους «βάζουν» μπόλικο μεράκι. «Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς αξημέρωτα και να χαίρεσαι που θα πας δουλειά;» με ρωτάει με νόημα η κ. Πόπη Μολέλλη.

Το καθημερινό τους «νοιάξιμο» αντανακλά το αντίστοιχο ενδιαφέρον που ο πρύτανης του Πανεπιστημίου, Ανδρέας Τρούμπης, έδειξε σε εκείνες πριν από δύο χρόνια. «Αν σήμερα έχω τη δυνατότητα να σπουδάσω το παιδί μου, το χρωστάω στον Τρούμπη» λέει συγκινημένη σήμερα η κ. Πόπη.

Το 2004 ξεκίνησε η κ. Πόπη να δουλεύει ως καθαρίστρια «για να πληρώνω τα φροντιστήρια του γιου μου». Ο αρχικός της μισθός είναι 410 ευρώ, υπογράφει όμως τα «νόμιμα» 700. Η δουλειά πολλή, κουραστική και ανθυγιεινή, τα κτίρια τεράστια και οι αγγαρείες καθημερινές. «Δεν καθαρίζαμε μόνο το Πανεπιστήμιο, το “αφεντικό” μας έστελνε και σε άλλα κτίρια», θυμάται η 48χρονη γυναίκα. «Με πάρα πολλή γκρίνια έγιναν τα 410 ευρώ 460» λέει στην «Κ» «όποτε τολμούσαμε να διαμαρτυρηθούμε, μας απειλούσε με απόλυση και εδώ στην επαρχία οι δουλειές είναι μετρημένες στα δάκτυλα». Την πνίγει όμως το άδικο. «Εβλεπα τα συνεργεία να πλουτίζουν στην πλάτη μου», θυμάται με αγανάκτηση.

Η εκμετάλλευση είναι «κοινό μυστικό» στο Πανεπιστήμιο, στην Μυτιλήνη, σε όλη την Ελλάδα... Η κ. Πόπη όμως έχει τσαγανό. Απευθύνεται στο Εργατικό Κέντρο και προσπαθεί να ενώσει τις συναδέλφισσές της για να ιδρύσουν σωματείο. Μάταια- οι περισσότερες φοβούνται, άλλες που τολμούν, απολύονται προς εκφοβισμό των υπολοίπων. «Μέσα στα πεύκα σας έχουν να δουλεύετε και παραπονιέστε!», αποφαίνεται η Επιθεώρηση Εργασίας. «Είχε πλέον φθάσει ο κόμπος στο κτένι, όταν ζητήσαμε στις αρχές του 2007 ακρόαση από τον νεοεκλεγέντα πρύτανη». Ο κ. Τρούμπης εκπλήσσεται από τις περιγραφές των γυναικών για τις συνθήκες εργασίας τους και δεσμεύεται να τις βοηθήσει. Αρχικά, ζητά από τον εργολάβο έγγραφη βεβαίωση ότι τηρεί τους όρους της σύμβασης και στη συνέχεια, απαιτεί να γίνεται η πληρωμή των καθαριστριών μέσω τραπέζης για να έχει ο ίδιος τον έλεγχο.

Ο εργολάβος, όμως, ζητά από τις υπαλλήλους του να του επιστρέφουν χρήματα από το μηνιάτικο. Τότε, ο πρύτανης παίρνει την απόφαση να καταγγείλει την εν λόγω εταιρεία και ζητά από τους συνεργάτες του να βρεθεί μια λύση. Η λύση είναι αρχικά μια δίμηνη σύμβαση με το Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια ο πρύτανης τις ενθαρρύνει να ιδρύσουν μια Ενωση Φυσικών Προσώπων και να διεκδικήσουν στον επόμενο διαγωνισμό τις υπηρεσίες καθαρισμού του Πανεπιστημίου. Εδώ και οκτώ μήνες οι πάλαι ποτέ δέσμιες του συστήματος εργάζονται ισότιμα ως καθαρίστριες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, δίνουν μάλιστα και συμβουλές σε ομοιοπαθούσες, ώστε να γίνουν και εκείνες κυρίες του εαυτού τους! «Είναι πολύ σημαντικό αυτός που έχει την εξουσία να σε νοιάζεται» τονίζει η κ. Πόπη. «Ο λόγος του πρύτανη μάς άνοιξε πόρτες. Μας στάθηκε χωρίς να υπολογίσει το ενδεχόμενο κόστος ή την έκθεση, δεδομένου ότι είχαμε όντως υπογράψει πως αμειβόμαστε με 700 ευρώ». Για εκείνον η εξασφάλιση αυτών των γυναικών ήταν θέμα αρχής. «Ηθελα να περάσω το μήνυμα στις συναδέρφους ότι έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν τη ζωή τους», λέει.