Της Μαριλης Mαργωμενου

Ενας πρωθυπουργός, ένα κανό και μια μπαντάνα: το υλικό από το οποίο πλάθονται οι μύθοι. Αν η κωπηλασία από την Ερμιόνη ώς την Υδρα κράτησε τέσσερις ώρες, ο θρύλος του ηγέτη - κωπηλάτη θα κρατήσει τετραετίες ων ουκ έστιν αριθμός. Αλλά τι γίνεται αν το κανό πέσει σε ξέρα, και ο πρωθυπουργός βρεθεί μεσοπέλαγα να κουνάει τη μπαντάνα;

Πιθανόν να θυμάστε πέρυσι το καλοκαίρι το κύμα που χτύπησε την αθλητική φήμη του πρωθυπουργού. Δεν είχαν περάσει ούτε έξι μήνες από την αποφράδα μέρα που το δάχτυλο του Γ. Παπανδρέου πιάστηκε στην αλυσίδα, και αντί για το ποδήλατο τον πήγε στον τελικό του προορισμό το ΕΚΑΒ. Τα κακεντρεχή σχόλια του στυλ «δεν έπρεπε να του βγάλουν τόσο νωρίς τις βοηθητικές...» δεν είχαν καταλαγιάσει, όταν νέες φήμες ξεκίνησαν. Η ιστορία στις εφημερίδες, έμοιαζε με σουρεαλιστικό ανέκδοτο: ένα Σάββατο του Ιουλίου, ο κ. Παπανδρέου πήρε το κανό του και ανοίχτηκε στο πέλαγος για να φθάσει στην Τζια. Πλην όμως, στον πηγαιμό για την Ιθάκη των κανό και των καγιάκ, δεν υπολόγισε την τραμουντάνα που τον παραμόνευε στο Κάβο Ντόρο, έτοιμη να του δείξει τις ομορφιές του ελληνικού βυθού. Πολλές ώρες μετά, κι αφού ένας ψαράς τον περιφρόνησε (στο «βοήθεια! Είμαι ο Παπανδρέου!» λέγεται πως του απήντησε κάτι σαν «ναι, καλά. Σε χτύπησε ο ήλιος εσένα!») τον περιμάζεψε τελικώς το Λιμενικό, για να τον επαναφέρει στην προτέρα καλή κατάσταση διά της μεθόδου της αλουμινοκουβέρτας.

Το αν πρόκειται για αληθινό περιστατικό όπως επιμένουν οι εφημερίδες που το δημοσίευσαν, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Θα μπορούσε να είναι και γέννημα του παλαιού κλισέ: «Μην αφήνετε την αλήθεια να καταστρέψει μία ωραία ιστορία». Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι πως σε αντίθεση με τον φετινό, νικηφόρο διάπλου που χαιρετίστηκε ως σοσιαλιστικός άθλος, την περσινή καταβύθιση ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου έσπευσε να τη διαψεύσει. Διότι τι ηγετικό προφίλ έχει ένας κωπηλάτης που απέμεινε με το κουπί στο χέρι;

Ισχύει, βεβαίως, και το αντίστροφο. Ας πούμε, την εποχή που ο Γ. Παπανδρέου είχε εκείνη την ατυχή συνάντηση με την άσφαλτο της λεωφόρου Λαυρίου και από τη σέλα βρέθηκε αιφνιδίως στο δωμάτιο 604 του ΚΑΤ να μετράει νοητές ακτίνες ποδηλάτων όπως μετρούν αστεράκια τα καρτούν, κυκλοφόρησε για τον Κ. Καραμανλή η φήμη πως κι εκείνος ποδηλατεί – και όχι σε πενταλό θαλάσσης. Προφανώς, κάποιος γαλάζιος επικοινωνιακός εγκέφαλος σκέφθηκε πως ο δικός του πρόεδρος δεν πρέπει να υστερήσει. Κι έτσι εισέβαλε στο σύμπαν μας η είδηση πως ο Κ. Καραμανλής τις Κυριακές καβαλά το ποδήλατό του στη Ραφήνα, πάει ορθοπεταλιά ώς το Σχινιά, κι επειδή δεν του φθάνουν τα είκοσι χιλιόμετρα διαδρομής, τρέχει στην αμμουδιά α λα Μπέιγουοτς και βουτά για να κολυμπήσει μερικά μίλια ακόμη. Και όλα αυτά, χωρίς να τον κυνηγούν εξοργισμένοι ψηφοφόροι.

Η αλήθεια, βέβαια, ήταν κάπως διαφορετική. Οπως οι φίλοι του Κ. Καραμανλή μπορούν να σας διαβεβαιώσουν, το μόνο «σπορ» στο οποίο επιδόθηκε εκείνος με πάθος ήταν το τάβλι στη Νομική, στο οποίο προς μεγάλη δυστυχία των έτερων ταβλαδόρων νομικάριων ήταν ανίκητος επί σειρά φοιτητικών ετών. Αλλά, όταν έπρεπε αντί για τα πούλια να διασχίσει ο ίδιος την απόσταση, ουδείς μπορούσε να εγγυηθεί τον τερματισμό. Κι έτσι, την εποχή που μεσουρανούσε ο αστικός μύθος του ποδηλάτη Καραμανλή, ο τότε πρόεδρος της Ν. Δ. με μισή καρδιά πήγαινε στο γυμναστήριο LM στο Κολωνάκι. Εκεί, για να τον πείσουν οι γυμναστές ν’ ανέβει στο διάδρομο, είχαν επινοήσει το κόλπο με το «δίσκο της ανταμοιβής»: όταν συμπλήρωνε δύο χιλιόμετρα βάδην, ξεπρόβαλε απ’ το βάθος του γυμναστηρίου ο σερβιτόρος, που κρατούσε μια πιατέλα με ψωμάκια, προσούτα και τυράκια, πανέτοιμη να αναπληρώσει τις χαμένες προεδρικές θερμίδες.

Αλλά πάλι, ποιος μπορεί να ψέξει τον Κ. Καραμανλή; Ολους τους ηγέτες τούς ακολουθούν αθλητικοί μύθοι. Ακόμη και τον θείο του, τον Κ. Καραμανλή τον πρεσβύτερο. Τι φταίει αυτός αν το πανελλήνιο τον ανακήρυξε Τάιγκερ Γουντς του 20ού αιώνα; Οπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει κάθε παλαιός γκόλφερ της Γλυφάδας, στην πραγματικότητα ο Καραμανλής και το μπαστούνι του δεν είχαν αυτό που θα λέγαμε «αγαστή συνεργασία». Οι άνδρες της φρουράς του, που ήξεραν τη μικρή αυτή λεπτομέρεια, παραμόνευαν σαν το πάκμαν στους θάμνους για να αρπάξουν το προεδρικό μπαλάκι που συχνά- πυκνά ξαστοχούσε, να το γυρίσουν στον ίσιο δρόμο προς την τρύπα. Και βέβαια, ο Καραμανλής που καμία διάθεση δεν είχε να κερδίσει κλέβοντας, όποτε τους συλλάμβανε με το μπαλάκι στο χέρι, ούρλιαζε «Ασ’ το κάτω! Μην το πειράζεις!». Αλλά το τραγελαφικό του στιγμιότυπου ποτέ δεν πτόησε τους αφοσιωμένους φρουρούς. Γιατί κι εκείνοι, όπως και όλοι οι πιστοί, θέλουν τον ηγέτη τους πρωταθλητή...