Λόγια του αέρα τα σχέδια για τις ανανεώσιμες πηγές

Χάνουμε το στοίχημα του περιβάλλοντος λόγω γραφειοκρατίας και πολιτικής ατολμίας

Της Τανιας Γεωργιοπουλου

«Κάνεις αίτηση για την επένδυση το 2000 -σ.σ. άδεια για κατασκευή αιολικού πάρκου- και θα κάνεις εγκαίνια το 2007. Στην Ευρώπη το μάξιμουμ για μια ανάλογη διαδικασία είναι δύο χρόνια. Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή... Αντίστοιχα, η διαδικασία για ένα λιγνιτικό σταθμό διαρκεί το πολύ δύο χρόνια». Με αυτά τα λόγια ο κ. Γιάννης Τσιπουρίδης, πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ενωσης για την Αιολική Ενέργεια, περιγράφει την τραγελαφική κατάσταση όσον αφορά την «προώθηση»(;) της αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα. Και αυτό στη χώρα που διαθέτει το δεύτερο αιολικό δυναμικό -«άνεμοι εν αφθονία»...- στην Ευρώπη μετά τη Σκωτία.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε το στόχο της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε σχέση με τη μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου, 20% έως το 2020. Ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί με την ενίσχυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που έως το 2020 θα πρέπει να «συμμετέχουν» κατά 20% στο ενεργειακό μείγμα της Ευρώπης. Σήμερα, η χρήση των ανανεώσιμων πηγών βρίσκεται στο 8,5% στο σύνολο των κρατών-μελών, οπότε υπολείπεται 11,5% προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος. Το ποσοστό αυτό κατανέμεται στα κράτη-μέλη ανάλογα με συγκεκριμένα κριτήρια. Ετσι, η Ελλάδα που σήμερα βρίσκεται στο 6,9% (το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του ποσοστού οφείλεται στη χρήση υδροηλεκτρικών εργοστασίων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας) θα πρέπει έως το 2020 να φτάσει το 18%. Στόχος που με τα σημερινά δεδομένα, μοιάζει απίθανο να επιτευχθεί.

«Εως το 2010 βάσει του προγράμματος που έχει καθοριστεί με υπουργική απόφαση η εγκαταστημένη ισχύς σε φωτοβολταϊκά είναι 790 MW. Εχουν κατατεθεί αιτήσεις για άδειες που αφορούν 3.500 MW και πέρυσι η εγκαταστημένη ισχύς σε φωτοβολταϊκά ήταν 2,5 MW», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο σύμβουλος του Συνδέσμου Εταιρειών Φωτοβολταϊκών Ελλάδας κ. Στέλιος Ψωμάς.

Γραφειοκρατία, αγκυλώσεις, έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης; Το γεγονός είναι ότι, αν και στη χώρα μας διαθέτουμε πολύ καλές συνθήκες για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η «ιστορία έχει παγώσει». Ετσι κινδυνεύουμε να χάσουμε τόσο το στοίχημα του περιβάλλοντος όσο και το στοίχημα της ενέργειας.

Η Δανία έχει θέσει ως στόχο έως το 2030 το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας να παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Η Ιρλανδία αποφάσισε να στραφεί στο υδρογόνο και τις νέες τεχνολογίες για την παραγωγή καθαρής ενέργειας. Ο αρμόδιος υφυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας JohHuttoμόλις πριν από δύο μήνες ανακοίνωσε την πρόθεση της κυβέρνησης να προωθήσει την κατασκευή αιολικών πάρκων σε πλατφόρμες στη θάλασσα, ώστε έως το 2020 η ενέργεια που θα παράγεται από τον άνεμο να επαρκεί για τις ανάγκες όλων των νοικοκυριών στη χώρα.

Η Ολλανδία έχει κάνει τεράστιες επενδύσεις στη βιομάζα, αξιοποιώντας τα κατάλοιπα από τις γεωργικές δραστηριότητες της χώρας. Μοιάζει αστείο, αλλά είναι πραγματικότητα. Η Αυστρία με την ελάχιστη δυνατή ηλιοφάνεια και η Ελλάδα του άφθονου ήλιου διαθέτουν αναλογικά τον ίδιο αριθμό ηλιακών θερμοσιφώνων.

Στην Ελλάδα, όπως φαίνεται, οι μόνες λύσεις που μπορούμε να σκεφτούμε για την παραγωγή ενέργειας είναι η αξιοποίηση του άνθρακα με κάθε δυνατό τρόπο. Και όμως το πρώτο αιολικό πάρκο στον κόσμο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 στην Κύθνο και οι Ελληνες ειδικοί τονίζουν ότι υπάρχει και τεχνογνωσία και ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει όμως σχέδιο και πραγματική πολιτική βούληση. «Οι άλλες χώρες, όταν λένε ότι θα αναπτύξουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το εννοούν. Στην Ελλάδα έχουμε μια νομοθεσία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρκετά καλή, αλλά στην πράξη δεν φέρνει αποτελέσματα», υπογραμμίζει στην «Κ» ο διευθυντής του γραφείου της Greenpeace στην Ελλάδα κ. Νίκος Χαραλαμπίδης. Και οι ΗΠΑ αν και δείχνουν σθεναρή αντίδραση στην υιοθέτηση μέτρων που αφορούν τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, φροντίζουν να επενδύουν στις ανανεώσιμες πηγές παραγωγής ενέργειας, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στην ανάπτυξη στον τομέα. Μήπως κάτι μας διαφεύγει;