Το νεανικό λεύκωμα πέθανε, ζήτω τα blogs

Τα παιδιά έχουν σήμερα στη διάθεσή τους ένα διαφορετικό σύμπαν για να εκφραστούν και να ακουστούν σε όλο τον κόσμο

Της Λινας Γιανναρου

Ποιο ημερολόγιο και ποιο λεύκωμα (καλά, αυτό ειδικά αποτελεί είδος προς εξαφάνιση). Τα παιδιά έχουν σήμερα στη διάθεσή τους ένα ολόκληρο σύμπαν από bits και bytes, για να εκφραστούν, να «μιλήσουν» και αυτό που έχουν να πουν, όσο παράξενο, προσωπικό ή κοινότυπο και αν είναι, να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου. Αρκεί μονάχα να μην το πάρει τ' αυτί της μαμάς και του μπαμπά! Οι ανήλικοι bloggers στη χώρα μας αντιστοιχούν σήμερα μόλις στο 1,9% του συνόλου, εάν ωστόσο ακολουθήσουμε την παγκόσμια τάση, ο αριθμός τους πρόκειται να αυξηθεί ραγδαία τα επόμενα χρόνια. Ο Δήμος, η Αρτεμις, η Χρύσα, ο Βασίλης και ο Απόστολος, πάντως, από 12 έως 16 ετών, δεν περίμεναν μέχρι το μπλόγκινγκ να γίνει μόδα (και) στον μαθητικό πληθυσμό: εδώ και καιρό, ανάμεσα στα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, τα διαβάσματα, το σχολείο, τις παρέες τους, συντηρούν με επιμέλεια και το δικό τους ιστολόγιο.

«Είναι ένα παράθυρο στον κόσμο», είπε κάποιος από όλους στην «Κ», «από το οποίο μπορείς να εκτοξεύεις ελεύθερα τις σκέψεις σου, δίχως να πολυνοιάζεσαι γι' αυτό». Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε ότι οι περισσότεροι δεν έχουν αποκαλύψει την «μπλογκοταυτότητά» τους σε φίλους και συμμαθητές - ούτε βέβαια στους γονείς τους. «Τι νόημα θα είχε τότε;» αναρωτιούνται.

Και γράφουν, γράφουν, γράφουν... Για το σχολείο τους («έχω για διευθυντή τη μετενσάρκωση του Χίτλερ»), την καθημερινότητά τους («γιατί έχω κουραστεί τόσο πολύ σ' αυτήν την ηλικία;»), τις οικογένειές τους («παρ' ολίγον να μπει η μάνα μου μέσα, επιστράτευσα κάθε είδους δικαιολογίες, για να το αποφύγω»), τους φίλους τους («όποιος τους έχει, κυκλοφορεί με ένα τεράστιο χαμόγελο, ακόμα και όταν πλακώνουν τα σκοτάδια»), την πολιτική («Θεέ μου, ποιος τους ψηφίζει;»). Πίσω από όλα όμως, η ίδια φράση: «Hello world. Είμαι ζωντανός».