Η Αρτεμις, πριν από έντεκα μέρες, ξύπνησε από τον σεισμό. Ροδίτισσα γαρ. «Εκεί που καθόμουνα και έβλεπα τα όνειρα μου όμορφα όμορφα, 6:25 το πρωί αρχίζουν και κουνιούνται όλα... Για πότε βρέθηκα κάτω από την πόρτα ούτε εγώ ξέρω. Δεν κατάλαβα μες στον ύπνο μου τι γινόταν. Δεν φορούσα και γυαλιά (έξι βαθμοί μυωπίας είναι αυτοί...). Εριξε ένα κούνημα άλλο πράγμα» έγραφε λίγες ώρες αργότερα στο blog της (morpheus91.blogspot.com), «ξορκίζοντας» το φόβο των μετασεισμών.

Οταν το πρωτοάνοιξε στις αρχές του 2008 (με τη χαρακτηριστική φράση «άντε να ξεκινήσουμε και ένα blog έτσι για να σπαταλάω και εγώ το χρόνο μου σε κάτι που γουστάρω να κάνω»), ούτε η ίδια δεν πίστευε ότι αυτές οι λίγες στιγμές που θα άρχιζε να περνά μπροστά στο PC της, εκείνη και το ιστολόγιό της, θα λειτουργούσαν τόσο απελευθερωτικά. Στη δύσκολη εφηβεία των 16 όμως, είναι πολλά τα πράγματα που δεν λέγονται, αλλά μόνο γράφονται. «Σαν άνθρωπος γενικά δεν μιλάω πολύ» ομολογεί η Αρτεμις στην «Κ». «Γι' αυτό ξεκίνησα να γράφω, γιατί με βοηθά να εκφράζομαι. Αρχισα να γράφω στίχους και ιστορίες και να τα δείχνω στους φίλους μου. Στο blog όμως νιώθω ακόμα πιο ελεύθερη». Τι γράφει; «Για το σχολείο, τις περίεργες καταστάσεις που βιώνουμε εκεί, για τη μουσική που ακούω, για την πολιτική, για τα πάντα».

Με δυο λόγια, για τα πράγματα που αγαπά και για αυτά που τη θυμώνουν -που είναι πολλά. Ενας ανέμελος επισκέπτης τού blog της ενδεχομένως να σοκαριστεί, όχι από τον τρόπο που εκφράζεται, αλλά από αυτά που περιγράφει. Αραγε οι γονείς της πώς βλέπουν όσα γράφει; «Ξέρουν ότι έχω blog, αλλά δεν ξέρω εάν μπαίνουν μέσα. Δεν ξέρω, δεν το έχουμε συζητήσει ποτέ. Αν θα ήθελα να με διαβάζουν; Ναι, θα το ήθελα».