«Ποιος ακούει ένα παιδί; Θα σου πω εγώ. Κανείς. Ενώ στο Ιντερνετ, δεν έχει σημασία πόσο είσαι. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι να σε ακούσουν. Στο blog μπαίνουν και μεγαλύτεροι, οι οποίοι με σέβονται και με αναγνωρίζουν. Είναι πολύτιμο αυτό». Η Χρύσα, στα 16 σήμερα, μιλά γρήγορα και έντονα, όπως θα φανταζόταν κανείς διαβάζοντας το χρωματιστό της blog (marionettie.blogspot.com). Αρχισε να γράφει τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, ωστόσο το είχε ανοίξει νωρίτερα. «Οταν πέθανε η Αμαλία (σ.σ. Καλυβίνου). Με είχε συγκλονίσει το γεγονός και άνοιξα αμέσως ιστολόγιο, για να την τιμήσω. Ομως μετά το άφησα». Της άρεσε όμως πολύ να γράφει - και το blog έτσι που έμενε να αραχνιάζει την προκαλούσε. «Πάντα έγραφα ιστορίες και παραμύθια, πολλά από τα αυτά κατά τη διάρκεια των βαρετών μαθημάτων στο σχολείο. Αρχισα λοιπόν να τα «ανεβάζω» στο Ιντερνετ». Η αρχική ιδέα μεταλλάχθηκε σε κάτι σαν ημερολόγιο. «Ο,τι γράφω έχει να κάνει με μένα και τη ζωή μου. Ομως είμαι προσεκτική στο να μη δίνω πολλές πληροφορίες για τον εαυτό μου, χρειάζεται ισορροπία». Κάποια πράγματα όμως δεν μπορείς παρά να τα πεις με το όνομά τους. «Οπως όλα αυτά που γίνονται στο σχολείο. Δεν υπάρχει πιο βαρετό και άθλιο χάσιμο χρόνου από το σχολείο. Προσέξτε, δεν με νοιάζει να διαβάζω, να προσπαθώ, είμαι άλλωστε καλή μαθήτρια. Αλλά χρόνια τώρα, το μόνο που μας βάζουν να κάνουμε είναι να αποστηθίζουμε. Το ελληνικό σχολείο βρίσκεται 40 χρόνια πίσω, είναι πολύ κρίμα». Συνεχίζει με μια ανάσα: «Ξέρετε πόσα ενδιαφέροντα έχω; Μ' αρέσει να γράφω, να κάνω κολάζ, να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου, μ' αρέσει η φωτογραφία, η μουσική. Γιατί να μην μπορώ να διοχετεύσω όλη αυτή την ενέργεια στο σχολείο; Δεν θα ήταν πιο δημιουργικό να υπήρχε ένα μάθημα που να έλεγαν σε όλους «ανοίξτε το δικό σας blog;»».