«Εχω ένα στόχο, προσφέρω»

Φροντίδα για όσους δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Praksis»

Της Ιφιγενειας Διαμαντη

Πάνω στο γραφείο της υπάρχει, φυσικά, ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής. Οχι πως τον χρησιμοποιεί, αλλά «έτσι πρέπει». Δίπλα, ένα τηλέφωνο κουδουνίζει συνέχεια και λίγο πιο εκεί ένα βουνό από κουτιά φαρμάκων. Αντιβιοτικά, αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη, κουτιά χαπιών μισοτελειωμένα, βρίσκονται τοποθετημένα στο γραφείο της κ. Μαρίνας Περδικάρη. Αυτά αποτελούν και το βασικό αντικείμενο της «εργασίας» της που είναι να ξεδιαλέγει χάπια.

Οποιος τηλεφωνήσει Τετάρτη στα πολυιατρεία της Praksis, (Μη Κυβερνητική Οργάνωση που φροντίζει να διευκολύνει όσο γίνεται, τη ζωή των απόκληρων, όπως είναι τα παιδιά των φαναριών οι οικονομικοί μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι άστεγοι) στην οδό Παιωνίου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας, θα ακούσει τη μαμαδίστικη φωνή της να απαντά «Praksis, παρακαλώ; Τον κ. Δημήτρη τον γιατρό; Περιμένετε.».

Πειραιώτισσα με ρίζες από την Οία, η 69χρονη κ. Περδικάρη, τα τελευταία έξι χρόνια, πηγαίνει κάθε Τετάρτη με τον Ηλεκτρικό από τον Πειραιά στη «δουλειά» της, την οποία αγαπά πάρα πολύ και για την οποία δεν αμείβεται, παρά μόνο συναισθηματικά. «Τα φαρμακεία μας φέρνουν πίσω φάρμακα που ξεμένουν από αλλαγές θεραπείας, ούτως ώστε να μην πεταχτούν. Οι φαρμακευτικοί σύλλογοι Αθηνών και Πειραιώς γνωρίζουν ότι συλλέγουμε τα χάπια και μας στέλνουν ό,τι περισσεύει», εξηγεί. «Τα φάρμακα αυτά δεν βγαίνουν από τη φαρμακαποθήκη της Praksis. Προορίζονται αποκλειστικά για εσωτερική χρήση και δίδονται τους μετανάστες και πρόσφυγες που επισκέπτονται το ιατρείο της ΜΚΟ και χρειάζονται φαρμακευτική αγωγή», διευκρινίζει για να μην αφήσει χώρο σε παρεξηγήσεις.

Ολα ξεκίνησαν όταν η ίδια επισκέφθηκε μια μέρα τα γραφεία της Praksis για να αφήσει μια ποσότητα φαρμάκων που της είχαν περισσέψει. Εως τότε κανένας δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει αυτή τη διαδικασία συνολικά. Οποιος περνούσε από τα γραφεία άφηνε ό,τι του είχε περισσέψει. Ετσι, η κ. Περδικάρη ανέλαβε να συγκεντρώνει τις ποσότητες απ’ όλη την Αθήνα αρχικά.

«Στην αρχή πλήρωνα ταξί για να τα φέρω», λέει η ίδια. «Εχει τύχει να φθάσω ακόμη και στον Αγιο Στέφανο. Ομως, λίγο καιρό μετά, κάναμε συμφωνία με εταιρεία ραδιοταξί και τώρα πια τα μεταφέρει δωρεάν. Με τον καιρό, φαρμακεία και ιδιώτες με ξέρουν προσωπικά και τα φέρνουν στην Praksis σχεδόν από όλες τις γωνιές της Ελλάδας», προσθέτει. Η συγκέντρωση των ποσοτήτων είναι όμως μόνο η αρχή. Μετά χρειάζεται μεγάλη διαδικασία έτσι ώστε τα χάπια αυτά να μπορούν να αξιοποιηθούν από την Praksis.

Σε κάθε κουτί που περνάει από τα χέρια της η κ. Περδικάρη, γράφει απέξω πόσα χάπια έχουν απομείνει και πότε λήγουν. Σε όσα έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξης, συγκεντρώνονται ξεχωριστά και τα μαζεύει ανά καθορισμένα διαστήματα έπειτα από συνεννόηση ο δήμος Αθηναίων. Γιατί τα φάρμακα δεν πρέπει να καταλήγουν στους κοινούς κάδους απορριμμάτων. «Δεν τα πετάμε στους κάδους», διευκρινίζει η κ. Περδικάρη. Η συζήτησή μας διακόπτεται από την είσοδο ενός αλλοδαπού. «Πώς σε λένε; Εχεις κάποιο πρόβλημα;», τον ρωτάει. «Αχ, αγόρι μου, δεν έχω σήμερα γιατρό. Μπορώ, όμως, να σε στείλω σε νοσοκομείο που εφημερεύει. Ομως άλλη φορά, να έρθεις πρωί».

Η κ. Μαρίνα δεν ξεδιαλέγει απλώς χάπια ούτε απαντά απλώς στα τηλέφωνα. Ούτε κάνει απλώς δουλειά γραμματείας. Είναι, σήμα κατατεθέν στην Praksis, και ιδιαίτερα αγαπητή: «Εδώ μέσα νιώθω ότι ζω, είναι όλοι καλά παιδιά, τους αγαπώ πολύ και προσφέρω κάτι μικρούλι, τόσο δα. Εχω ένα στόχο». Δεν είναι καθόλου τυχαίο που αναδείχθηκε «εθελόντρια του μήνα» για τον Σεπτέμβριο.