Της Λινας Γιανναρου

Ηταν μια παρόρμηση. Μια άλλη ημέρα, μια άλλη στιγμή, ίσως να μην αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο. Ηταν όμως το τρίτο «κρούσμα» της ίδιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συναντούσε μέσα σε διάστημα λίγων λεπτών: ένα αυτοκίνητο, σταθμευμένο κάθετα στο πεζοδρόμιο να εμποδίζει τη διέλευση των πεζών - και τη δική του. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, αντί να κατεβεί στο οδόστρωμα, όπως είχε κάνει τόσες και τόσες φορές και να παρακάμψει το αυτοκίνητο συνεχίζοντας έστω και εκνευρισμένος τον δρόμο του, ακούμπησε το χέρι του στο καπό και, σαν να ήταν ένας φράκτης... το υπερπήδησε. Χωρίς ακόμη να το γνωρίζει, εκείνο το πρωινό, ο 29χρονος Τάσος Πουλιάσης, ιδιωτικός υπάλληλος, έδωσε το πρώτο του ραντεβού με την ελληνική Δικαιοσύνη. Αυτό που επίσης δεν γνώριζε ήταν η συμπαράσταση που θα του έδειχναν δεκάδες, εκατοντάδες, εξίσου αγανακτισμένοι με τον ίδιο, πολίτες.

«Το αυτοκίνητο ήταν ένα τζιπ, όχι ότι έχει καμία σημασία», λέει στην «Κ» ο κ. Πουλιάσης. «Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε. Περπατούσαμε με μια φίλη μου στην οδό Αραχώβης στα Εξάρχεια, όταν βρεθήκαμε μπροστά στο εν λόγω εμπόδιο. Η Χριστίνα κατέβηκε στον δρόμο και πέρασε δίπλα από το αυτοκίνητο. Εγώ πέρασα από πάνω του». Ο Τάσος κινείται συχνά με τα πόδια, καθώς και το σπίτι του και η δουλειά του βρίσκονται στο κέντρο. Εχει βρεθεί, επομένως, πολλές φορές αντιμέτωπος με τη νοοτροπία «παρκάρω όπου βρω, χωρίς να με νοιάζει τίποτα» των Ελλήνων οδηγών. «Το ίδιο συναίσθημα με εκείνη την ημέρα το νιώθω σχεδόν καθημερινά. Πάντα βάζω στη θέση μου έναν άνθρωπο που κινείται με καροτσάκι. Πες ότι εγώ μπορούσα να κατέβω στο οδόστρωμα, εκείνος τι θα έκανε;»

Ολα αυτά πέρασαν από το μυαλό του σε κλάσματα δευτερολέπτου πριν κάνει την τολμηρή κίνηση. Με το που άγγιξε το αυτοκίνητο, χτύπησε ο συναγερμός και ο ιδιοκτήτης του βγήκε από το κατάστημα στο οποίο βρισκόταν. «Ο ίδιος δεν είχε δει το περιστατικό, εγώ του είπα τι συνέβη. Βρισκόταν εκτός εαυτού, γιατί διαπίστωσε ότι στο καπό του αυτοκινήτου είχε γίνει ένα μικρό βαθούλωμα. Πράγματι. Μολονότι δεν πάτησα με τα πόδια πάνω στο αυτοκίνητο, παρά μόνο με το χέρι, η λαμαρίνα σε ένα σημείο υποχώρησε ελαφρά». Σε λίγο, έφθασε η αστυνομία και οι δύο πλευρές οδηγήθηκαν στο τμήμα. «Εκεί ακούστηκαν δύο διαφορετικές ιστορίες και δυστυχώς αυτή που καταγράφηκε δεν ήταν η δική μου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η κίνησή μου θεωρήθηκε βανδαλισμός, επειδή το σκηνικό ήταν τα Εξάρχεια, επειδή το αυτοκίνητο ήταν τζιπ... Μάλιστα οδηγηθήκαμε με τη φίλη μου στο κρατητήριο, ενώ εκείνος δεν έφυγε ούτε με κλήση για την παράνομη στάθμευση!» Μάλιστα, μολονότι στο αστυνομικό τμήμα είχε συμφωνηθεί ο 29χρονος να πληρώσει το κόστος της ζημιάς, το οποίο θα υπολόγιζαν δύο εκτιμητές και η ιστορία να λήξει εκεί, ο ιδιοκτήτης του τζιπ υπέβαλε τελικά μήνυση.

Θορυβημένος από την αναπάντεχη αυτή εξέλιξη, ο Τάσος επικοινώνησε με τους streetpanthers, οργάνωση για τα δικαιώματα των πεζών, το έργο της οποίας ούτως ή άλλως γνώριζε και υποστήριζε (πρόκειται για μια ομάδα νέων από τη Θεσσαλονίκη που έχουν εκδώσει τα γνωστά αυτοκόλλητα με το σύνθημα «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω», τα οποία όσοι επιθυμούν προμηθεύονται και κολλούν στα αυτοκίνητα που εμποδίζουν τη διέλευση των πεζών). Οταν η ιστορία του «αναρτήθηκε» στην ιστοσελίδα των «πανθήρων», τα μηνύματα συμπαράστασης άρχισαν να συρρέουν. Το ίδιο και κάθε φορά που φιλοξενείτο από κάποιο ιστολόγιο. «Αμέσως πήρα τα πάνω μου. Είδα ότι δεν είμαι μόνος». Χαρακτηριστικό της αυθόρμητης ανταπόκρισης που βρήκε η περιπέτεια του Τάσου είναι ότι δικηγορικό γραφείο προθυμοποιήθηκε να αναλάβει αφιλοκερδώς την υπεράσπισή του σε περίπτωση που η υπόθεση οδηγηθεί στο δικαστήριο.

«Παρ’ ολα αυτά, ένιωθα και νιώθω πολύ απογοητευμένος. Εως σήμερα, ούτε ο συγκεκριμένος κύριος, ούτε η αστυνομία ούτε κανείς δεν έχει αντιληφθεί την κίνησή μου, το γιατί έκανα ό,τι έκανα», καταλήγει. Κι όμως, σύμφωνα με στοιχεία του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων, τα αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα παράνομα καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας ξεπερνούν τις 35.000. Το 45% των οδηγών, άλλωστε, «παραδέχονται» ότι, ναι, παρκάρουν όπου βρουν.