H ερημοποίηση στην Ελλάδα, που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και περίπου τρεις χιλιετίες, στις μέρες μας έχει σοβαρό αντίκτυπο στα οικοσυστήματα, στην κοινωνική οικονομία και στην κοινωνία.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της εκθεσης, η χώρα αντιμετωπίζει σημαντική διάβρωση εδάφους.

Οι κλιματικές συνθήκες με το μακρύ ζεστό και ξηρό καλοκαίρι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας για μια περίοδο μεγαλύτερη των 6 μηνών ευνοούν την ερημοποίηση στις ανατολικές περιοχές της Πελοποννήσου, τη Στερεά Ελλάδα, τη Θεσσαλία, την κεντρική Μακεδονία, την κεντρική και νότια Κρήτη και τις Κυκλάδες.

Οι δασικές εκτάσεις της χώρας είναι εξόχως ευαίσθητες στη διάβρωση των εδαφών.

Εντατική αποψίλωση δασών, πυρκαγιές, έντονη καλλιέργεια πλαγιών από την αρχαιότητα έχουν οδηγήσει στην απογύμνωση του εδάφους.

Στην Ελλάδα το έδαφος χαρακτηρίζεται από χαμηλής περιεκτικότητας οργανική ουσία και περίπου τα 2/3 των καλλιεργημένων εδαφών περιέχουν μόνο 1% της οργανικής ουσίας ως συνέπεια της κακής διαχείρισης και άλλων παραγόντων, όπως η μετατροπή των λιβαδιών σε καλλιεργήσιμη γη με εντατικές μεθόδους και το όργωμα σε περιόδους υψηλών θερμοκρασιών.

Σύμφωνα με τον χάρτη κίνδυνου διάβρωσης του εδάφους και ερημοποίησης, το 34% της επιφάνειας της χώρας είναι σε υψηλό κίνδυνο, το 49% σε μέτριο κίνδυνο και το16% σε χαμηλό.

Η ρύπανση πλήττει τις μεγάλες πόλεις λόγω της ατμοσφαιρικής απόθεσης των εκπομπών από την κυκλοφορία και τη βιομηχναική δραστηριότητα.

Στη χώρα μας η ρύπανση του εδάφους προέρχεται κυρίως από την ανάρμοστη διάθεση των στερεών αποβλήτων, την ανάρμοστη αποθήκευση και διάθεση των βιομηχανικών επικίνδυνων και μη αποβλήτων, καθώς και τις δραστηριότητες μεταλλείων.

Σύμφωνα με την έκθεση, «σε εθνικό επίπεδο υπάρχουν στοιχεία για την καταχώρηση των απορρίψεων στερεών αποβλήτων, αλλά δεν υπάρχει ακόμα καμία επίσημη εθνική μελέτη για τον προσδιορισμό και την καταχώρηση περιοχών που είναι μολυσμένες ή πιθανά μολυσμένες από τοπικές πηγές».