Ξέφυγαν από τις φλόγες αλλά όχι και από το βόλι

Ελεύθερο για τους κυνηγούς παραμένει ένα από τα ελάχιστα καταφύγια ζώων στην καμένη Αρκαδία

Είναι γνωστό ότι ζούμε σε μια «φιλοκυνηγετική» χώρα, αυτό αποτυπώνεται και στην «ανάποδη» πολιτική μας για τη θήρα: Ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης το κυνήγι απαγορεύεται παντού και με αποφάσεις ορίζεται πού επιτρέπεται, στην Ελλάδα το κυνήγι επιτρέπεται παντού και με αποφάσεις ορίζεται πού απαγορεύεται. Δεν παύει να εκπλήσσει όμως όταν η Πολιτεία γίνεται τόσο απροκάλυπτα υπέρμαχη της εν λόγω δραστηριότητας (στην πραγματικότητα τόσο αδύναμη να αντιπαρατεθεί με το ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους τους οποίους φθάνουν οι κυνηγοί και οι οικογένειές τους) που δεν... καταθέτει τα όπλα ούτε κι όταν η «κατάπαυση πυρός» αποτελεί αίτημα μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας.

«Οχι, δεν θα απαγορευτεί η θήρα», ήταν η απάντηση του αρμόδιου δασαρχείου Βυτίνας στο αίτημα του Δήμου Ηραίας Αρκαδίας να κηρυχθεί το φαράγγι της Γκούρας (που βρίσκεται στα όριά του) «ελεύθερο από κυνηγούς» ούτως ώστε να λειτουργήσει απρόσκοπτα το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που έχει ιδρυθεί στην περιοχή. Δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού και τον καθορισμό κάποιων (ελαχίστων έστω) ζωνών προστασίας περιφερειακά των καμένων εκτάσεων, στις περιοχές όπου το κυνήγι επιτρεπόταν επικράτησε το «αδιαχώρητο». Ειδικά στο φαράγγι της Γκούρας, που βρίσκεται εν μέσω καμένων εκτάσεων και στο οποίο είχε βρει καταφύγιο μεγάλος αριθμός θηραμάτων, συνέρρευσαν κατά την προηγούμενη κυνηγετική περίοδο κυνηγοί από όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να γίνεται «ο κακός χαμός» όπως το περιγράφουν οι ντόπιοι. «Κανείς δεν μπορεί να ξεμυτίσει την περίοδο του κυνηγιού, γίνεται σωστός πόλεμος στο φαράγγι», λέει στην «Κ» ο αντιδήμαρχος Ηραίας κ. Αθανάσιος Μπόρας. «Είναι αδύνατον όχι μόνο να λειτουργήσει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, αλλά ακόμα και να βγουν τα παιδιά μας μια βόλτα στο δάσος».

Οι πρώτοι που το επιβεβαιώνουν είναι οι υπάλληλοι του δασαρχείου. «Πράγματι, υπάρχει αύξηση της κυνηγετικής δραστηριότητας στην περιοχή», λέει στην «Κ» η δασάρχης Βυτίνας κ. Μαρία-Λουίζα Μακαροπούλου. «Είναι πολλές οι περιοχές στην Αρκαδία και την Ηλεία που έχουν καεί και απαγορευτεί για τους κυνηγούς, με αποτέλεσμα οι κυνηγοί να συνωστίζονται εδώ». Σύμφωνα με την ίδια όμως, δεν έχει γίνει κάποια... μελέτη που να καταλήγει στο ότι πράγματι γίνεται «σφαγή θηραμάτων» στο φαράγγι της Γκούρας και ότι κινδυνεύει η βιοποικιλότητα. Ετσι, λειτουργώντας «υπηρεσιακά», το δασαρχείο ρώτησε τους... αρμόδιους φορείς, δηλαδή τις τοπικές κυνηγετικές οργανώσεις, έλαβε τις αρνητικές τους εισηγήσεις και έβγαλε την απόφασή του. «Κάπου θα πρέπει κι αυτοί να κυνηγούν», ήταν η επεξήγηση στην «Κ».

Είναι κοινό μυστικό ότι μια από τις πιο καταστροφικές για την άγρια ζωή διατάξεις στην εθνική νομοθεσία είναι αυτή που ορίζει ότι αρμόδια για την απαγόρευση της θήρας είναι τα κατά τόπους δασαρχεία. Οι υπάλληλοι δηλαδή που βρίσκονται σε καθημερινή επαφή με τις τοπικές κοινωνίες και μοιραία δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρξε τόσο μεγάλη καθυστέρηση πέρυσι στον καθορισμό από τα δασαρχεία των ζωνών περιμετρικά των καμένων περιοχών στις οποίες δεν θα ασκούνταν το κυνήγι. Ενώ η μεγάλη καταστροφή είχε συντελεστεί στο τέλος Αυγούστου, το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου η θήρα ασκήθηκε κανονικά στις ζώνες διάβασης, ακόμα κι αν ήταν εφαπτόμενες των καμένων. Και όταν εν τέλει καθορίστηκαν οι ζώνες απαγόρευσης, στις περισσότερες περιπτώσεις κρίθηκαν από τους ειδικούς ως εξαιρετικά ανεπαρκείς.

Κανείς όμως δεν διαμαρτυρήθηκε -ούτε καν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. «Και πολύ ήταν. Δυστυχώς πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες που θα δίνουμε», ομολογούν εκπρόσωποί τους στην «Κ», σημειώνοντας ότι όταν πας κόντρα στην Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος «είσαι από χέρι χαμένος».

Με βαριά καρδιά οι εκπρόσωποι των περιβαλλοντικών οργανώσεων πήγαν την προηγούμενη εβδομάδα και στο ετήσιο ραντεβού στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για τις διαπραγματεύσεις, ενόψει της έκδοσης της νέας ρυθμιστικής απόφασης για το κυνήγι περιόδου 2008-2009, που θα ορίζει την ημερομηνία έναρξης και λήξης της θήρας για τα διάφορα είδη. Μια καθ’ όλα τυπική διαδικασία, αφού «παραδοσιακά» οι προτάσεις των οργανώσεων κατατίθενται για να... μην εισακουσθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι γίνονται δύο χωριστές συναντήσεις – το υπουργείο με τους «οικολόγους» και το υπουργείο με τους κυνηγούς. Τους πρώτους υποδέχεται κάθε χρόνο κάποιος «ανθυποϋπάλληλος», ενώ τους δεύτερους ο ίδιος ο υπουργός.

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η πρόταση των οργανώσεων για ορισμό της 31ης Ιανουαρίου ως καταληκτικής ημερομηνίας για το κυνήγι θα πέσει στο κενό (κατά πάσα πιθανότητα θα οριστεί η 28η Φεβρουαρίου, όταν θα έχει ξεκινήσει η περίοδος της εαρινής μετανάστευσης των πουλιών), ενώ και πάλι θα εφαρμοστούν κλιμακωτές ημερομηνίες για τα διάφορα είδη, ακόμα και για τα συγγενή – κι ας απαγορεύεται αυτό από την Ε.Ε. «Για ένα είδος πάπιας λήγει σήμερα το κυνήγι και για το άλλο σε δέκα μέρες. Μα πώς είναι δυνατόν να τις ξεχωρίσει ένας κυνηγός; Το υπουργείο δεν ευνοεί μόνο το κυνήγι. Ευνοεί και τη λαθροθηρία», λέει χαρακτηριστικά στέλεχος περιβαλλοντικής οργάνωσης.