Της Ελενας Καρανατση

Η αναβίωση ενός δραματικού γεγονότος, όπως είναι ο βιασμός, είναι από μόνη της τραυματική. Πόσω μάλλον όταν συνδυάζεται με την ακαμψία και την αναλγησία των αρμοδίων ή με το απρόσωπο τέρας της γραφειοκρατίας.

Σ’ αυτή τη δυσάρεστη συγκυρία βρίσκεται σήμερα η 31χρονη συγγραφέας από τον Καναδά Νάταλι Κάρνιφ, η οποία το καλοκαίρι του 2005 είχε την ατυχία να συναντήσει τον Ελληνα που φέρεται ότι την παρέσυρε σε μία δήθεν ξενάγηση στην Ακρόπολη, τη νάρκωσε και πιθανότατα τη βίασε. Η ιστορία της θυμίζει τις υποθέσεις βιασμών μιας Δανέζας και δύο Αυστραλών τουριστριών που έπεσαν θύματα του ίδιου δράστη, την ίδια περίοδο.

Η Νάταλι Κάρνιφ, η οποία είναι αρραβωνιασμένη με Ελληνοκαναδό, θέλει να ταξιδέψει στην Αθήνα, για να καταθέσει στη δίκη εναντίον του δράστη. Στην «Κ» μίλησε για τις δυσκολίες που συνάντησε μετά την τραυματική της εμπειρία στην Ακρόπολη. Το σύμπαν της ελληνικής πραγματικότητας μόνον υπέρ της δεν συνωμότησε...

«Για μένα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο από τη μία να αναβιώσω αυτό που μου συνέβη το 2005 και από την άλλη να αντιμετωπίσω τις ελληνικές αρχές. Αν εξαιρέσω δύο ανθρώπους, τη Ναυσικά Παπανικολάτου και τον Παναγιώτη Δημητρά από το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, κανείς άλλος δεν έχει απαντήσει στις ερωτήσεις που θέτω, για να ενημερωθώ, εδώ κι ένα χρόνο. Πιστεύω ότι πρέπει οι αρμόδιοι στην Ελλάδα να συνειδητοποιήσουν ότι τα θύματα βιασμού, έπειτα απ’ όλα όσα πέρασαν, δεν μπορούν να ζουν σε μια διαρκή αναμονή, προκειμένου να υπηρετήσουν παρωχημένους νόμους. Χρειάζομαι μια στοιχειώδη αποζημίωση, έστω να καλυφθούν τα ταξιδιωτικά μου έξοδα. Χρειάζομαι, επίσης, μία διαβεβαίωση ότι δεν θα υπάρξει και τρίτη αναβολή!».

Η δίκη αναβλήθηκε τον περασμένο Ιούλιο λόγω έλλειψης μαρτύρων και προχθές, λόγω απεργίας των δικαστικών υπαλλήλων...

Τα εύλογα αιτήματα της 31χρονης Νάταλι Κάρνιφ, για την οποία η ταλαιπωρία από την επαφή της με δημόσιες υπηρεσίες και αρχές του Καναδά είναι εντελώς άγνωστη, δημιουργούν τουλάχιστον θλίψη για το σύγχρονο πρόσωπο του ελληνικού κράτους...

Οπως αναφέρει στην «Κ», «στην αρχή, μου είπαν από την αστυνομία ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Επέμεινα να δω ανώτερους αξιωματικούς. Τελικά με έστειλαν στο νοσοκομείο. Σε τρία νοσοκομεία αρνήθηκαν να μου κάνουν εξετάσεις για να διαπιστωθεί αν υπήρχε κάποια ναρκωτική ουσία στον οργανισμό μου. Εξετάστηκα τελικά 24 ώρες μετά το επεισόδιο, δηλαδή όταν ήταν αργά για να φανεί η επήρεια της ουσίας. Στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, τα θύματα εξετάζονται σχεδόν αμέσως μετά το περιστατικό. Αυτό που εισέπραξα από το ελληνικό σύστημα και τη συμπεριφορά των υπαλλήλων είναι ότι κανείς δεν νοιάζεται για τίποτα και για κανέναν. Και είναι κρίμα. Διότι είναι μια πανέμορφη χώρα που σε κάνει να θέλεις να την γνωρίσεις καλύτερα, αλλά η νοοτροπία των ανθρώπων σε απομακρύνει. Παρά τις δυσκολίες, πιστεύω ότι κάθε γυναίκα που έχει πέσει θύμα βιασμού δεν πρέπει να μένει σιωπηλή. Από τότε που μίλησα ανοιχτά για το θέμα είχα μεγάλη συμπαράσταση από φίλους, γνωστούς αλλά και αγνώστους».