Της Μαριλης Μαργωμενου

Νομική Σχολή Αθηνών, λίγα 24ωρα πριν από τις φοιτητικές εκλογές. Με το που βγαίνω απ’ το ασανσέρ στον έβδομο όροφο, με υποδέχεται στην εσοχή του διαδρόμου ένα τεράστιο ξύλινο ποδοσφαιράκι, ίδιο μ’ αυτά των σφαιριστηρίων. Αναρωτιέμαι αν το ασανσέρ της Νομικής μπορεί να σε διακτινίσει σε μπιλιαρδάδικο, κυρίως γιατί όπως πλησιάζω η μουσική απ’ το βάθος δυναμώνει: «It’s my life», τραγουδάει ο Bon Jovi, ενώ στο αμφιθέατρο, που προσπερνώ, ένας καθηγητής παλεύει να τον ακούσουν οι φοιτητές. Το ποδοσφαιράκι, πάντως, μοιάζει ύποπτα μοναχικό – άπειρες γόπες πεταμένες πάνω του δηλώνουν με σαφήνεια πως κανείς δεν έχει κουνήσει τα ξύλινα παικτάκια σήμερα. Ρωτάω τον πρώτο νομικάριο που βλέπω: «σ’ αυτό γιατί δεν παίζει κανείς;». «Ασε!», μου κάνει το παιδί. «Χάθηκε η μπάλα!». Αν το έλεγε χωρίς να γελά και κυρίως χωρίς αυτό το νεύμα που με παρακινεί να δω τι γίνεται πίσω απ’ τη γωνία του διαδρόμου, θα θεωρούσα πως κυριολεκτεί. Υστερα, παίρνω τη στροφή – και το μυστήριο λύνεται. Το ποδοσφαιράκι έχει εγκαταλειφθεί λόγω ανταγωνισμού! Παντού απλωμένα τα γνωστά μπλε, πράσινα και κόκκινα τραπεζάκια των παρατάξεων και ένα τεράστιο χαρτί κολλημένο ψηλά στον τοίχο: «Πρωτάθλημα Pro Evolution Soccer», διαβάζω. Από κάτω του απλώνεται ένας τεράστιος πάγκος με τρία Playstation, ο οποίος συνοδεύεται από τρεις γιγαντο-οθόνες κι ένα ψυγείο με δωρεάν αναψυκτικά για όλους, και βέβαια από ένα τσούρμο σαράντα περίπου φοιτητών: οι μπροστινοί «λιώνουν» τα χειριστήρια των παιχνιδομηχανών, ενώ οι πίσω επευφημούν! Κι ένας δύστυχος καθηγητής να κάνει σλάλομ με την τσάντα του για να μπει στο διπλανό αμφιθέατρο, αλλά μες στα «δώσ’ τη στον Ρούνεϊ!» και «πού είναι ο Σκόκο;», κανείς να μην του δίνει σημασία...

Τουλάχιστον τώρα ξέρω γιατί τον έβδομο όροφο της Νομικής τον βάφτισαν «έβδομο ουρανό». Δεν είναι μόνο το πρωτάθλημα Playstation. Είναι και το «πρωτάθλημα τάβλι» που υπόσχεται η απένατι αφίσα. Και το τραπεζάκι με τα Status, τα Nitro, και τα Cosmopolitan δωρεάν για όλους. Και ο ενισχυτής με τα γιγαντιαία ηχεία, που παίζει κάτι «σκυλοειδές» του τύπου «αν δεν καταλαβαίνεις, να μη με περιμένεις». Και βέβαια, το Trivial Pursuit: ακριβώς δίπλα στον πάγκο της ΔΑΠ, έχει στηθεί ένα μηχάνημα με οθόνη αφής σαν κι αυτά που έχουν οι καφετέριες. «Γαλιλαίος! Χτύπα το!», κραυγάζει μια φοιτήτρια απ’ τις 15 που είναι μαζεμένες μπροστά στο μηχάνημα. «Ναι! Πάμε για ρεκόρ!», πανηγυρίζει ο νεαρός που πατάει τα κουμπιά. Παρακολουθώ τις ερωτήσεις. Στο «Πόσους τίτλους ομορφιάς έχει η Μαριέττα Χρουσαλά;», κανείς δεν δυσκολεύεται. Στο «Ποιο μοντέλο παρουσιάζει το “Κάτσε καλά”;», όλοι μαζί φωνάζουν «Κάρτσωνάαα!». Αλλά στο «Πού βρίσκεται η βασιλική του Αγίου Πέτρου;» πέφτει νεκρική σιγή. Λάθος απάντηση, κι αμέσως μετά, η καταστροφή! «Τι δουλειά έκανε ο Αλφρεντ Νομπέλ;». Κανείς νομικάριος δεν χαίρεται που ο Νομπέλ τελικά δεν ήταν φιλόσοφος. «Ε, όχι και να χάσουμε το ρεκόρ έτσι…», γκρινιάζουν όλοι μαζί.

Κατεβαίνω τις σκάλες προς τον 5ο, και στον τοίχο διαβάζω «οι φοιτητές δεν είναι εργάτες. Είναι πελάτες». Ταιριαστό με το κλίμα – ο 5ος είναι ο όροφος των προσφορών. Απ’ τους τοίχους, μόνο το «Sales» των πολυκαταστημάτων λείπει. «Ερχεται η νέα έκδοση DVD της ΔΑΠ. Ολα τα παλιά θέματα. Μην το χάσετε!», γράφει το γαλάζιο τραπεζάκι. «Θέματα Οικονομικού σε DVD – Πασπ», αντιπροτείνει το πράσινο τραπεζάκι. Πίσω τους, όλος ο τοίχος είναι καλυμμένος με τη γνωστή προεκλογική ταπετσαρία: «Μύκονος 2009, 175 ευρώ με τη ΔΑΠ» και «Το σύστημά τους δεν δουλεύει! Ο Μαρξ ξανά επίκαιρος» και «Η Πασπ Νομικής πάει Ακάνθους – μπουκάλι 6 άτομα». Μόνο σ’ ένα γυμνό σημείο ο μαρκαδόρος διακρίνεται ακόμη: «έκπτωση μέχρι και 50% στις αρχές σας. Προλάβετε!».

Στο σύμπαν των νομικάριων, όλα μπερδεύονται γλυκά. Ενα μόνο μένει ίδιο κάθε χρόνο, όσα χρόνια κι αν περάσουν: η επανάσταση του ισογείου. Απ’ όλη τη Νομική, μόνο εδώ τα γαρίφαλα δεν παραπέμπουν σε πρόσκληση στα μπουζούκια. «Ριζοσπάστης» στα χέρια, και πανό που βάφονται επί τόπου, και κάτω απ’ τον ήλιο στο προαύλιο τα άπαντα του Μπόρχες, του Καστοριάδη, του Αλτουσέρ... Αλλά ο νεαρός που κάθεται στο τραπεζάκι έχει ήδη διαλέξει: κρατά το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο, το οποίο και βρίσκει ιδιαίτερα διασκεδαστικό – αλλιώς δεν εξηγείται που κάθε τόσο ξεκαρδίζεται μόνος του. Δύο μέτρα παραπέρα, οι λοιποί «σύντροφοι», όπως σαφώς δηλώνει το μούσι και το τριμμένο μαύρο τζιν. «Τι να κάνω; Ηταν χειροκούνα και όπως πήγα να μαζέψω μου έσπασε το ψαλίδι», κάνει ο ένας σκασμένος. Προς στιγμήν θεωρώ πως μιλάει για κάποιο ανδραγάθημα εν ώρα διαδήλωσης. «Ελα ρε φίλε», πετιέται ο απέναντι. «Εσύ και με κομπρέσορα να βγεις στην πόλη, θα τον κάψεις. Πάρε το ρόντστερ που και από γυαλόχαρτο να το ξεκινήσεις πετάει 130 άλογα!». Να είχε άραγε προβλέψει ο Μάο την επέλαση της επανάστασης στις αυτοκινητοβιομηχανίες; «Γειά σας σύντροφοι της ΚΝΕ, εσείς που λέτε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ», γράφει η αφίσα στο βάθος. Πρώτη φορά το ύφος του Γιάννη Ρίτσου μού φαίνεται κάπως ειρωνικό. Αλλά πάλι, μπορεί και να είναι η ιδέα μου...