Της Ρανιας Κλουτσινιωτη*

Οσον αφορά τα οικιστικά πράγματα, οι προσπάθειες οφείλουν να στραφούν προς δύο δεσμίδες συνεκτικών μέτρων, με στόχο την ανάσχεση των φαινομένων αφενός της μονοκεντρικής χώρας και αφετέρου της αλόγιστης κατασπατάλησης του χώρου της.

Σε ένα απολύτως μη μορφοποιημένο και χαώδες μοντέλο στον τομέα της κατοίκησης του χώρου, η επίτευξη εταιρικής σχέσης πόλης-υπαίθρου δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην ουσιαστική αποκέντρωση της Αθήνας προς επιλεγμένα –ισχυρά και με παράδοση– αστικά κέντρα, τα οποία μπορούν να συγκροτήσουν πραγματικούς πόλους και να οργανώσουν με τη σειρά τους τα ιδιαίτερα σημαντικά, τα λιγότερο σημαντικά και το συνολικό οικιστικό σύστημα της χώρας.

Συγχρόνως, είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα έχει καταναλωθεί και εξακολουθεί να καταναλώνεται πολύτιμος χώρος από την άναρχη οικιστική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται καθημερινά τα τοπία και όλη η ύπαιθρος χώρα. Από την κατανάλωση του χώρου καταστρέφονται εξίσου και οι φυσικοί πόροι, διότι όταν οι αστικές χρήσεις διαχέονται, τότε η αύξηση των ποσοτήτων των οδικών δικτύων και όλων των υποδομών, των δικτύων ενέργειας, κ.ά. είναι εντυπωσιακή. Είναι λοιπόν κατεπείγον, με συγκεκριμένα μέτρα και αυστηρά χρονοδιαγράμματα, να περιορίζεται σταδιακά –έως την κατάργησή της, π.χ. έως το 2015– η εκτός σχεδίου δόμηση, ενώ συγχρόνως θα προωθείται η ανάσχεση της εξάπλωσης των πόλεων, με τη θεσμική κατοχύρωση περιγραμμάτων συμπαγούς πόλης και την κατάργηση της αυθαίρετης δόμησης.

* Η κ. Ράνια Κλουτσινιώτη είναι αρχιτέκτων-πολεοδόμος