Βρίσκω στο τηλέφωνο τον πατέρα Προκόπιο. Στην αρχή ακούγεται ήρεμος, συγκρατημένος, μετά όμως γίνεται χείμαρρος: «Είναι πολλοί εκείνοι που παραπλανούν τον απλό κόσμο και τον στρέφουν κατά της εκκλησίας. Δεν φταίει η εκκλησία που γέμισε με αλλοδαπούς η περιοχή, αλλά δεν είναι δυνατόν η εκκλησία να βλέπει κόσμο να ψάχνει για φαγητό στα σκουπίδια και να μένει αμέτοχη. Είναι υποχρέωσή της να βοηθήσει. Δεν θα καταργήσουμε τα στοιχειώδη αισθήματα ανθρωπισμού επειδή αδιαφορεί η πολιτεία».

«Ακουσα ότι σας έδωσαν διορία μία εβδομάδα, τι θα κάνετε;».

«Εγώ δεν έχω να κάνω τίποτα. Υπέβαλα σήμερα την αναφορά μου στην Αρχιεπισκοπή. Αν μου δώσει οδηγίες να σταματήσουμε να φροντίζουμε απόρους, Ελληνες και ξένους, θα υπακούσω. Αλλά ως παπάς, δεν μπορώ να σταματήσω να βοηθάω».

Ο πατέρας Προκόπιος μου λέει πώς η φωτιά στο υπόγειο του ναού «δεν ήταν στημένη, όπως ειπώθηκε. Στεγάζουμε έναν Ελληνα άπορο εκεί, ο άνθρωπος είχε ανάψει ένα κερί στο εικόνισμά του κι έπιασε φωτιά. Φροντίζω γύρω στα 140 άτομα. Οι 110 είναι Ελληνες και οι 40 ξένοι. Δεν είναι αλήθεια ότι βοηθάω μόνον τους ξένους. Επειτα, να σας πω κάτι άλλο; Είμαι 17 χρόνια εδώ, πριν έρθουν οι μετανάστες η πλατεία ήταν έρημος τόπος. Τώρα γέμισε με τα παιδιά τους που παίζουν στις κούνιες.

»Να σας ρωτήσω το εξής: Λένε πώς οι ξένοι κάνουν όπου βρουν τις ανάγκες τους. Μα και Ελληνόπουλα να ήταν το ίδιο θα συνέβαινε, ξέρετε γιατί; Ο δήμος κρατάει κλειστές τις δημοτικές τουαλέτες, με το πρόσχημα ότι θα γίνουν κέντρο εμπορίας ναρκωτικών. Η αλήθεια είναι ότι απλώς δεν θέλει να πληρώνει έναν υπάλληλο να τις φροντίζει. Εγώ ο ίδιος, προσωπικά, πήγα και ζήτησα από διαμερισματικούς συμβούλους να μας φέρουν χημικές τουαλέτες έστω. Τίποτα δεν έγινε».

Το καλύτερο ο πατέρας Προκόπιος το κρατάει για το τέλος: «Είδα με τα μάτια μου πολιτικές οργανώσεις υπέρ των μεταναστών από τη μια, πολιτικές οργανώσεις κατά των μεταναστών από την άλλη, και τα ΜΑΤ στη μέση. Τι πρέπει δηλαδή να κάνει η εκκλησία; Να πάει με τον ένα ή με τον άλλο. Με κανέναν δεν θα πάει. Δεν είναι δουλειά της εκκλησίας αυτή.

»Η ουσία όμως είναι ότι όλος αυτός ο κόσμος έχει τα δίκια του, αλλά η οργή τους είναι προς τους 300 που κάθονται στη Βουλή. Υπάρχει αστυνόμευση στην περιοχή, αλλά ουσιαστικά η πολιτεία είναι απούσα. Βιώνουμε την παντελή απουσία του κράτους. Μαθαίνουμε ότι υπάρχουν νόμοι και διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσον αφορά τους μετανάστες, αλλά στην Ελλάδα κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα εφαρμόσει. Δίνει συγκεκριμένες οδηγίες η Ευρωπαϊκή Ενωση και η κρατική εξουσία αδιαφορεί. Γιατί να μην είναι εξοργισμένος ο κόσμος;».