Του Σπυρου Καραλη

Ο Κηφισός, ως η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση κακοποίησης του φυσικού περιβάλλοντος, συνιστά στην πραγματικότητα την ακτινογραφία της σύγχρονης Ελλάδος. Την ώρα που στην Ευρώπη η αντίληψη περί προστασίας του νερού και επαναφοράς των ποταμών στη αρχική τους μορφή υπερνικά την τσιμεντοποίησηση, στην Αθήνα ο μαγευτικός Κηφισός, θεοποιημένος στην αρχαιότητα, παραμένει στο σύνολό του οχετός απόρριψης βιομηχανικών αποβλήτων και τμήμα υπερυψωμένης λεωφόρου. Η «Κ» παρουσιάζει σήμερα μια αρχιτεκτονική πρόταση ανάπλασης μέρος του Κηφισού, που αν μη τι άλλο καταδεικνύει τα τεράστια oφέλη που απώλεσε η πρωτεύουσα από την άνευ όρων παράδοση του ποταμού της σε συντεχνιακά συμφέροντα και τη μη αξιοποίησή του για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής. Πάρκα, χώροι αναψυχής και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, πεζόδρομοι κ.ά. διαμορφώνουν μια εικόνα ειδυλλιακή, όπως θα έπρεπε να είναι το παρακηφίσιο τοπίο. Αντ' αυτού, οι χώροι αυτοί σήμερα καταλαμβάνονται από παράνομα μπαζώματα, σωρούς απορριμμάτων και κάθε λογής αυθαίρετα κτίσματα. Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που έγινε ποτέ με θέμα την ανάπλαση του ποταμού, κατόπιν πρωτοβουλίας του Συνδέσμου Αποφοίτων Βρετανικών Πανεπιστημίων, BGS, και του συντονιστή της επιστημονικής ομάδας, αρχιτέκτονα - πολεοδόμου και προέδρου του Συνδέσμου κ. Βασίλη Ζώτο. Οι αρχιτέκτονες που υπογράφουν τη μελέτη είναι οι Ναταλία Κοκοτού, Κλαίρη Ξενοφώντος, Τζέιμς Χολ, Αναστάσιος Αναγνωστόπουλος και Δημήτρης Σοφός.