Της Τανιας Γεωργιοπουλου

Ενα υπέροχο δάσος μετατρέπεται μέρα με τη μέρα σε οικισμό από βίλες, θύμα των συμφερόντων, της αδιαφορίας ή και της συνενοχής της διοίκησης... Δικαστικές αποφάσεις, πορίσματα του Συνήγορου του Πολίτη, αποφάσεις του αρμόδιου Δασαρχείου, παρέμβαση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την καταστροφή του. «Το κακό θα σταματήσει μόνο όταν πέσει και το τελευταίο δέντρο», λέει χαρακτηριστικά υπάλληλος της διοίκησης, ο οποίος γνωρίζει σε βάθος την υπόθεση.

Ανάμεσα στην Πάρνηθα και την Πεντέλη από τις γραμμές του τρένου της Χαλκίδας έως και τα σύνορα της λίμνης Μαραθώνα στην περιοχή Αγ. Στεφάνου - Σταμάτας εκτείνεται (ακόμα και σήμερα) ένα πανέμορφο δάσος με ψηλά πεύκα. Οπως λένε οι κάτοικοι της περιοχής, η βλάστηση φέρνει φιλτραρισμένο αέρα στην Αττική και γι’ αυτό η περιοχή ονομαζόταν Μπουγάζι. Μόνο που όλο αυτό φαίνεται πως δεν είναι παρά μια μαγική εικόνα. Γιατί ενώ ο επισκέπτης βλέπει δάσος οι κρατικές υπηρεσίες, αλλά και πολλοί πολίτες, βλέπουν οικόπεδα τα οποία και φροντίζουν να οικοδομήσουν χτίζοντας κάθε σπιθαμή ελεύθερου χώρου. Πέρα από κάθε νόμο και κάθε λογική, τι νόημα έχει να μένει κάποιος στον Αγιο Στέφανο, πληρώνοντας πολλά εκατομμύρια σε μια τεράστια βίλα, χωρίς ούτε ένα δέντρο στη μόλις ελάχιστων τετραγωνικών αυλή του;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1976 με απόφαση του νομάρχη της περιοχής οριοθετείται ο οικισμός του Αγίου Στεφάνου με την ένταξη περίπου 3.000 στρεμμάτων δάσους που βρισκόταν περιμετρικά. Η έκταση αυτή θεωρήθηκε ως οικισμός που υφίσταται πριν από το 1923. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τους οικισμούς πριν από το 1923, υπάρχουν εγκεκριμένα σχέδια με ευνοϊκούς όρους δόμησης, όπως μεγάλος συντελεστής, με λίγα τετραγωνικά μέτρα μπορείς να χτίσεις μεγάλο σπίτι σε μικρό οικόπεδο καλύπτοντας όλους τους ελεύθερους χώρους. Στη συνέχεια, για μια περίπου δεκαετία εκδίδονται άδειες οικοδομής χωρίς να ζητείται χαρτί δασαρχείου. Το 1979, με εντολή του τότε αντεισαγγελέα πρωτοδικών κ. Σανιδά συντάσσεται από το δασολόγο κ. Στεργιόπουλο, χάρτης που καταγράφει τα δάση της περιοχής. Ομως η έκδοση οικοδομικών αδειών δεν σταματά.

Οταν το 1982 καίγεται έκταση περίπου 700 στρεμμάτων στην περιοχή και το δασαρχείο κηρύττει την περιοχή αναδασωτέα, εφόσον πρόκειται για δάσος, η Πολεοδομία συνεχίζει να εκδίδει άδειες οικοδομής επί αναδασωτέας έκτασης αν και η νομοθεσία το απαγορεύει.

Το 1985, το ΣτΕ κρίνει με την απόφαση 1060 ότι «η νομαρχιακή απόφαση... που συνεπάγεται την υπαγωγή των ιδιοκτησιών οι οποίες κείνται στην οριοθετούμενη από αυτή περιοχή στο πολεοδομικό καθεστώς των προ του 1923 υφιστάμενων οικισμών στερείται κύρους». Κατά συνέπεια δεν μπορεί να χρησιμοποιείται από την Πολεοδομία για την έκδοση οικοδομικών αδειών, τονίζεται στην απόφαση του ΣτΕ. Και πάλι όμως η Πολεοδομία Καπανδριτίου αγνοεί την απόφαση και συνεχίζει να εκδίδει οικοδομικές άδειες όπως και πριν.

Το 1995 με υπουργική απόφαση του ΠΕΧΩΔΕ εγκρίνεται το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της περιοχής (ΓΠΣ), το οποίο όμως ποτέ δεν υπογράφεται από τον υπουργό Γεωργίας. Το 2003 εγκρίνεται από το ΥΠΕΧΩΔΕ το ρυμοτομικό σχέδιο τμήματος της περιοχής. Ομως το ΣτΕ ακυρώνει το ρυμοτομικό σχέδιο -το οποίο προέβλεπε περισσότερο ήπιους όρους δόμησης- οπότε συνεχίζεται η προηγούμενη κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι όποιος χτίζει στην περιοχή φροντίζει να «αξιοποιεί» το μεγαλύτερο μέρος του οικοπέδου, κόβοντας όλα ή σχεδόν όλα τα δέντρα. Η δημοτική αρχή θεωρεί έγκυρη την απόφαση του 1976, παρά την απόφαση του ΣτΕ. Οπως δήλωσε στην «Κ» η διευθύντρια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Αγίου Στεφάνου κ. Μαρία Πεντζερίδου, «η οριοθέτηση θεωρείται από κάποιους άκυρη και από άλλους έγκυρη. Υπάρχει διχογνωμία». Οσον αφορά επίσης στην έγκριση του ΓΠΣ, το οποίο το υπουργείο Γεωργίας δεν έχει υπογράψει, η κ. Πεντζερίδου αναφέρει. «Υστερα από τόσα χρόνια θεωρούμε ότι το υπουργείο Γεωργίας δεν έχει αντίρρηση».