Η «επανάσταση» των μαμάδων με καροτσάκια

Αρνούνται να ζουν σε μια πόλη φτιαγμένη μόνο για αρτιμελείς, άτεκνους και εποχούμενους

Της Λινας Γιανναρου

«Θέλω να πάω το παιδί μου βόλτα, είναι μήπως έγκλημα;» «Μια φορά πέρασα με το καρότσι πάνω από το αυτοκίνητο που μου έκλεινε το δρόμο - ε, δεν άντεξα!» Η Ελλη και η Δέσποινα είναι μαμάδες. Εχουν παιδιά σε καροτσάκια. Και είναι πολύ (μα πολύ) θυμωμένες. Ζουν και κυκλοφορούν, βλέπετε, στην Αθήνα, μια πόλη «φτιαγμένη αποκλειστικά για αρτιμελείς, άτεκνους και εποχούμενους», όπως λένε στην «Κ». Με μια δόση πικρίας, είναι η αλήθεια, κυρίως γιατί πριν αποκτήσουν οι ίδιες παιδιά δεν είχαν συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. «Ξαφνικά γίναμε διωκόμενη μειονότητα. Αντιμετωπίζουμε καθημερινά έναν απίστευτο εκνευρισμό από τους οδηγούς, που δεν καταλαγιάζει ούτε στη θέα του παιδιού».

Ομως δεν το βάζουν κάτω. Τα απογεύματα, μετά τη δουλειά, αλλά και τα Σαββατοκύριακα, βάζουν τα παιδιά στα καροτσάκια τους και εξορμούν στις γειτονιές της πόλης. «Επιστρατεύω όλο το κουράγιο μου και βγαίνω έξω», λέει η Ελλη Πετράντη. «Συνήθως παραμένω στην περιοχή που ζω, την Αγία Παρασκευή, μια περιοχή πλήρως παραδομένη στα Ι.Χ. Τα πεζοδρόμια είναι είτε ανύπαρκτα είτε κατειλημμένα από αυτοκίνητα. Δεν τα βάζω τόσο με τους οδηγούς. Είναι κι αυτοί απελπισμένοι. Ακόμα και οι ίδιες οι μαμάδες που με ελιγμούς και κόλπα ζογκλέρ καταφέρνουν να προχωρήσουν στο πεζοδρόμιο, όταν βρεθούν στη θέση του οδηγού μπορεί να κάνουν τα ίδια, να κλείσουν με τη σειρά τους διαβάσεις, ράμπες, εισόδους. Ετσι μας κάνει αυτή η πόλη».

Η Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου ζει στην Ακαδημία Πλάτωνος, «μια λαϊκή συνοικία, όπου το αμάξι και τη μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού τα έχεις για να τα “δείχνεις”», σημειώνει στην «Κ». «Και αυτό σημαίνει να τα παρκάρεις μπροστά στο μαγαζί σου για παράδειγμα. Απειρες φορές, αγανακτισμένη που δεν μπορώ να περάσω, έχω ψάξει τους οδηγούς στα καταστήματα. Αν με ξέρουν, προθυμοποιούνται αμέσως. “Ναι, ρε Δέσποινα, συγγνώμη”. Αλλιώς... Ετσι είναι. Στην Αθήνα σε σώζουν μόνο οι προσωπικές σου σχέσεις».

Και ενίοτε μια γερή δόση «τσαμπουκά». «Μια φορά πέρασα πάνω από ένα αυτοκίνητο, ΜΕ το καρότσι, κι ενώ ο οδηγός ήταν μέσα!», θυμάται η ίδια. «Μέχρι να καταλάβει τι του συνέβη, να βγει και να αρχίσει να φωνάζει, εγώ είχα ήδη απομακρυνθεί». Ανάλογη εμπειρία είχε και η Ελλη: «Κάποτε ένας περαστικός με βοήθησε να ανεβάσω το καροτσάκι με το μωρό πάνω από το καπό ενός φαρδυλάστιχου 4Χ4 που έκλεινε το πεζοδρόμιο. Επιστρέφοντας λίγο αργότερα, είδα το τζιπ να απομακρύνεται με οδηγό τον άνθρωπο που με είχε βοηθήσει προηγουμένως!»

Η κατάσταση μπορεί να «γεννά» κωμικά περιστατικά σαν και τα παραπάνω, ωστόσο τα γέλια εύκολα μπορούν να κοπούν. Υπολογίζεται ότι στη χώρα μας το 25% των θυμάτων από τροχαία δυστυχήματα είναι πεζοί. Κάθε χρόνο, μόνο στο Λεκανοπέδιο περίπου 60 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, ενώ περπατούν στον δρόμο και περίπου 1.000 τραυματίζονται σοβαρά. «Είναι βέβαιο. Οποιος δεν έχει τέλεια αντανακλαστικά, βγαίνοντας στον δρόμο κινδυνεύει», επισημαίνει η Δέσποινα. «Ειδικά στην Αθήνα χρειάζεται συνεχώς να είσαι σε εγρήγορση, ειδάλλως την έχεις άσχημα...»

Οπως τονίζουν και οι δύο, ωστόσο, «δεν χρειάζεται όλα αυτά να τα διαπιστώνουμε μόνο όταν κάνουμε παιδιά ή -Θεός φυλάξοι- εάν κάτι συμβεί και χρειαστεί να κυκλοφορούμε οι ίδιοι με καροτσάκι. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι ανάπηροι σ’ αυτή την πόλη».

Εχουν βαρεθεί να τσακώνονται, να αγανακτούν, να ταλαιπωρούνται - ήρθε η ώρα να διεκδικήσουν τον χώρο που τους ανήκει. Στις 12 μ.μ. σήμερα, η Ελλη, η Δέσποινα και δεκάδες ακόμα πολίτες θα συγκεντρωθούν στο κέντρο της Αθήνας για μια διαφορετική πορεία διαμαρτυρίας: μια πορεία με καροτσάκια.

«Καλούμε γονείς με καροτσάκια παιδιών, ανθρώπους που κινούνται με αναπηρικά καροτσάκια, ακόμα και όσους χρησιμοποιούν καροτσάκια για... ψώνια να έρθουν κοντά μας για να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να να κυκλοφορούμε σ’ αυτήν την πόλη», λέει στην «Κ» η κ. Ελσα Τσεκούρα πρόεδρος της οργάνωσης «Πεζή» που διοργανώνει την εκδήλωση. Το ραντεβού είναι έξω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50).