Της Εφης Χατζηιωαννιδου

Aν στις χώρες της Ευρώπης οι λακκούβες είναι πραγματικά σπάνιες γιατί αντιμετωπίζονται άμεσα και υπεύθυνα, στη χώρα μας είναι ο θλιβερός κανόνας που αποτυπώνεται σε όλους ανεξαιρέτως τους δρόμους: αστικούς, περιαστικούς, εθνικές οδούς και περιφερειακά δίκτυα. Μόνο στην Αττική οι λακκούβες ξεπερνούν τις 4.000 σύμφωνα με σχετικές μελέτες, ενώ καθημερινά προστίθενται σε αυτές τουλάχιστον επτά καινούργιες από ημιτελείς επουλώσεις οδοστρωμάτων.

Ρήγματα βαθιά, από παλιές και νέες επισκευές όλων των ειδών, βαθιά χαντάκια επικίνδυνα για πεζούς και εποχούμενους, παραμονεύουν στο μέσον του δρόμου. Οι πολίτες βλέπουν τα οχήματά τους να καταστρέφονται και σπάνια βρίσκουν το δίκιο τους, όταν αποφασίσουν να το αναζητήσουν. Ενα ατέλειωτο κουβάρι συνευθύνης κρύβει πάντα τον πραγματικό υπαίτιο. Που δεν είναι άλλος από τον αλλοπρόσαλλο και επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο διαχρονικά αντιμετωπίζεται το θέμα. Οι δήμαρχοι «πετούν το μπαλάκι» στο ελληνικό Δημόσιο αλλά και τους ιδιώτες, υποστηρίζοντας ότι «όλοι σκάβουν όποτε θέλουν, όπου θέλουν, απρογραμμάτιστα και ασυντόνιστα. Στη συνέχεια είτε αφήνουν τις τομές του οδοστρώματος στη τύχη τους είτε τις... μπαλώνουν πρόχειρα, με αποτέλεσμα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δημιουργούνται χάσματα και ρήγματα». Παλιότερες διακηρύξεις του ΥΠΕΧΩΔΕ για «μητρώο λακκούβας» μάλλον ακούγεται σήμερα ως ανέκδοτο. Οπως ως ανέκδοτο ακούγεται και το όριο φθοράς των ελληνικών δρόμων - οι περισσότεροι δρόμοι έχουν υπερβεί προ πολλού το όριο αντοχής τους. Δρόμοι, σε πολλές περιπτώσεις, που το ΥΠΕΧΩΔΕ, παραχώρησε σε δήμους και νομαρχίες χωρίς να δώσει ούτε ένα ευρώ για τη συντήρησή του! Τη σκυτάλη των κακότεχνων δρόμων κρατάει ο δήμος της Αθήνας, με περισσότερες από 2.500 λακκούβες και ακολουθούν το Παλαιό Φάληρο, η Κηφισιά και το Χαλάνδρι. Αν εξαιρέσουμε το «λίφτινγκ» σε ορισμένους κεντρικούς δρόμους την περίοδο της ολυμπιακής προετοιμασίας, θα πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν δρόμοι που το οδόστρωμά τους ξεπερνά ακόμη και τις δύο δεκαετίες.