Σύμφωνα με στοιχεία διαφόρων διεθνών ινστιτούτων, το 75% της ευρωπαϊκής και το 93% της αμερικανικής γεωργικής ποικιλότητας εξαφανίστηκαν μέσα στον 20ό αιώνα, όπως επίσης και το 33% των εκτρεφόμενων αγροτικών ζώων, ενώ το 30% του σιταριού σε όλο τον κόσμο προέρχεται από έναν γόνο και το 70% από έξι. Σήμερα, μια ποικιλία ρυζιού, ονομαζόμενη IR–36, απλώνεται σε έκταση που καλύπτει πάνω από το 60% της ΝΑ Ασίας, μιας γεωγραφικής περιοχής όπου μόλις λίγα χρόνια πριν ευδοκιμούσαν χιλιάδες ποικιλίες. Μια άλλη ποικιλία, η IR–8 κυριαρχεί από το κρύο της Ταϊβάν έως τη ζέστη του Μπενίν εξαφανίζοντας άλλα 30.000 είδη ρυζιού. Ζαχαρότευτλο που εισήγαγε στην Τουρκία κάποια γερμανική εταιρεία προξένησε την εξαφάνιση της γενετικής δεξαμενής της Εγγύς Ανατολής, πεπόνια και αγγούρια που εισήχθησαν από αμερικανικές εταιρείες στην Αφρική, αντικατέστησαν σχεδόν ολοκληρωτικά τις τοπικές ποικιλίες.

Αυτή την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη αγροτική παραγωγή, οι ειδικοί επιστήμονες την ονόμασαν «γενετική διάβρωση» και εκείνοι που μάχονται τις εταιρείες παραγωγής υβριδίων, βοτανικό ή γενετικό «Ολοκαύτωμα». Την ίδια ώρα αρκετοί εκφράζουν την ανησυχία τους και θέτουν ένα σημαντικό ερώτημα: Τι γίνεται αν πέσει μια επιδημία; Και αυτό διότι οι σύγχρονες ποικιλίες θεωρούνται από πολλούς επιστήμονες ότι έχουν περιορισμένη γενετική βάση. Παραπέμπουν δε στη δεκαετία του ’70, στις ΗΠΑ, όταν περισσότερη από τη μισή παραγωγή καλαμποκιού καταστράφηκε εξαιτίας μιας επιδημίας που έπληξε το υβρίδιο που καλλιεργούνταν μαζικά.