Της Λινας Γιανναρου

Η Αθήνα έγινε μόδα; Πότε ακριβώς; Και πού ήμασταν εμείς; Εντάξει, ίσως η λέξη «μόδα» να είναι υπερβολή, αλλά αν εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι οι Τimes της Νέας Υόρκης και το περιοδικό Τime έχουν την ικανότητα να «οσμίζονται» τέτοιες τάσεις, προς τα εκεί οδεύουμε. Τον περασμένο μήνα, σχεδόν συγχρονισμένα, τα δύο έντυπα ασχολήθηκαν με την Αθήνα - η εφημερίδα με τη νέα «indie» μουσική σκηνή της πόλης και το περιοδικό με τα δέκα «must see» σημεία της. Εάν υπήρχε αθηνόμετρο, θα είχε χτυπήσει κόκκινο!

«Πάντα γνωστή για τη ζωντάνια της, η Αθήνα βρίσκεται στο πολιτιστικό επίκεντρο», γράφει η Jo Lennaστο Time. «Από την προολυμπιακή ανακαίνισή της, η πόλη έχει συνεχίσει την «επαναδημιουργία» της. Για τους επισκέπτες, υπάρχουν μια σειρά από νέες απολαύσεις: η εξερεύνηση νέων ανερχόμενων συνοικιών, η ανακάλυψη νέων γκαλερί και μπαρ, το ανακάτεμα με τους σινεφίλ της πόλης. Την ίδια ώρα, τα κλασικά αξιοθέατα της Αθήνας δεν έχουν ξεθωριάσει. Οταν ο ήλιος χτυπά τον βράχο της Ακρόπολης, πολλές άλλες πόλεις μένουν στη σκιά».

Αυτό το τσίμπημα που αισθανθήκατε (φαντάζομαι) δεν είναι άλλο από υπερηφάνεια. Ναι, τα νησιά μας βουλιάζουν από ξένους τουρίστες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους στέλνουν θετικά μηνύματα για τις ομορφιές τους. (Σήμερα, μάλιστα, βρίσκεται στον αέρα ένα αδιανόητο παιχνίδι ριάλιτι στο κανάλι των διασημοτήτων Ε! Entertainment, με τίτλο Perfect Catch -ή «Το Κελεπούρι» σε ελεύθερη μετάφραση- το οποίο εκτός από τις ίντριγκες και τα φαγώματα μεταξύ των διαγωνιζομένων, μεταφέρει παγκοσμίως και μια γερή γεύση Ελλάδας, αφού είναι γυρισμένο στα νησιά του Αιγαίου). Από πότε όμως είχαμε να ακούσουμε καλά λόγια για την πρωτεύουσά μας; Εχουν περάσει ήδη 5 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οπότε όλοι συζητούσαν για την Αθήνα, αλλά μοιάζει ο αχός των φιλοφρονήσεων να χάθηκε όταν σίγησαν οι επευφημίες στα γήπεδα. Να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: η ελληνική πρωτεύουσα δεν έχει την καλύτερη φήμη (πριν χρόνια, μια Αμερικανίδα τουρίστρια στη Σαντορίνη έλεγε για την εμπειρία της από την Αθήνα: «God, θυμίζει τη Bηρυτό!») και το «φτιασίδωμα» του 2004 δεν έπεισε τους σκεπτόμενους επισκέπτες μας.

Μέχρι σήμερα. Φαίνεται ότι αυτό που τον περασμένο Δεκέμβρη έμοιαζε με τελειωτικό χτύπημα για την κουρασμένη Αθήνα, είχε τελικά σαν αποτέλεσμα να γεννηθεί από τις στάχτες της μια νέα, ζωντανή και ενδιαφέρουσα πόλη. Κι αν εμείς ήμασταν πολύ κοντά για να το παρατηρήσουμε, δεν συνέβη το ίδιο με έμπειρους δημοσιογράφους του εξωτερικού. Το ρεπορτάζ του Τσάρλι Ουάιλντερ των New York Times, με τίτλο «The Indie Music Pillars of Athens, Greece» (οι Πυλώνες της Εναλλακτικής Μουσικής της Αθήνας, σε ελεύθερη μετάφραση), ήταν μια εξαιρετική αποτύπωση αυτής της «νέας Αθήνας». Ούτε Γκάζι, ούτε Ψυρρή, αλλά οδός Κολοκοτρώνη, πλατεία Καρύτση, τα free press της πόλης, η Μόνικα, τα μέτρα για το κάπνισμα, η νέα αρχιτεκτονική, το εμπορικό τρίγωνο, τα ποτά, οι μουσικές, τα κουρέματα -ήταν όλα εκεί, σε ένα ρεπορτάζ-υπόδειγμα, που ωστόσο ευχαριστηθήκαμε να κοροϊδεύουμε, «τι να μας πουν μωρέ οι ξένοι» (το σχετικό λινκ ταξίδεψε αρκετά μέσω facebook και twitter).

Αλλά το ηθικό αναπτερώθηκε. Είναι που πέρα από τη hip Aθήνα, διαθέτουμε πια και ένα στιβαρό αντίβαρο: το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το καταπληκτικό κτίριο του Τσουμί, που όπως γράφει η Lennaστο Τime, «έδωσε στο επιχείρημα ότι η Αθήνα δεν μπορεί να φιλοξενήσει τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, μια πανέμορφη απάντηση».

Δεν χρειάζεται πάντως να είναι κανείς ιδιαίτερα παρατηρητικός για να προσέξει τον αντίκτυπο της αιφνίδιας διασημότητας της πόλης. Λίγο ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα, λίγο που ο καιρός παραμένει ζεστός, ιδανικός για «ποτό έξω» σε στυλ πλατείας Καρύτση (όταν είχε ανοίξει το Pop, το 2001, παρατηρεί ο Ουάιλντερ, ήταν μόνο του σε ένα άδειο κέντρο Αθήνας -σήμερα μετράμε 27 μπαρ στην ίδια γειτονιά), η Αθήνα θυμίζει σήμερα πρωτόβγαλτη ενζενύ: δεν χρειάζεται παρά λίγη προσοχή, ένα ακόμη κοπλιμέντο, για να τα δώσει όλα.