ΖΕΖΑ ΖΗKΟΥ

...Βεβαίως συμφωνώ, αφού η αμερικανική οικονομία έχει φροντίσει για να αναδειχθούν οι «αρετές» του... Αλλωστε, σε αυτόν αποδίδεται η δημιουργία μιας πανίσχυρης οικονομίας και από αυτόν εξαρτάται τώρα η διάσωσή της... Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα γράμματα της αλφαβήτου για να εκτιμήσουν την κατάσταση της οικονομίας, εγώ θα τους θυμίσω τη φράση «It's (his) the economy stupid» που έγραψε ιστορία. Τη φράση αυτή συνιστά η στήλη στους σπουδαίους στρατηγικούς και οικονομικούς αναλυτές της Wall Street και τους αντιγραφείς τους, που έχουν αναλώσει ώρες και ώρες, ακριβοπληρωμένες βεβαίως, για να εκτιμήσουν το βάθος και τη χρονική διάρκεια της επιβράδυνσης της αμερικανικής οικονομίας και τη χρονική στιγμή καθώς και την ταχύτητα της ανάκαμψής της. Λοιπόν, είναι «L», «U», «V» ή «J» η κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας; Η «L» φάση προσδιορίζει μια σχεδόν vertical(!) πτώση της οικονομικής δραστηριότητας, ακολουθούμενη από στασιμότητα και είναι φυσικά η χειρότερη. Στη «U» φάση η πτώση είναι πιο ρηχή, αλλά ακολουθείται από αργή σταδιακή ανάκαμψη. Η «V» φάση αναφέρεται στη ραγδαία επιβράδυνση που όμως επακολουθεί μια εξίσου έντονη ανάκαμψη. Kαι η πλέον αισιόδοξη είναι η φάση «J», δηλαδή μαλακή επιβράδυνση των ρυθμών επέκτασης της αμερικανικής οικονομίας με ήπια ανάκαμψη. Βεβαίως, τώρα έχουν κάτι να προβλέψουν για να έχουν και να διαφωνήσουν στα γράμματα της αλφαβήτου, δικαιολογώντας τις τεράστιες αμοιβές τους.

Ωστόσο... η Ουάσιγκτον χαμογελά στην «εθελοντική» θυσία του Αλαν Γκρίνσπαν να δώσει την «ευλογία» ξανά προχθές στις γενναίες φορολογικές περικοπές ύψους 1,6 τρισ. δολαρίων, που είχε υποσχεθεί προεκλογικώς ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους μέσω της χρηματοδότησης από το δημοσιονομικό πλεόνασμα... Yes... και η Wall Street χαμογελά στο «χρυσωμένο» χάπι της μείωσης των επιτοκίων που είναι πάντα έτοιμος να της προσφέρει ο Αλαν Γκρίνσπαν... Οντως, ο κ. Γκρίνσπαν μπορεί επιδεικνύει αυτήν την «εξόχως» ρεαλιστικής κατευθύνσεως και πολιτικού συμβιβασμού κατάθεσή του, ωστόσο κανείς δεν εφησυχάζει... Kαι μπορεί ο ίδιος εναγωνίως να προσπαθεί τόσο να εξωραΐσει σε θεωρητικό επίπεδο την αποδοχή της χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής με την οποία διαφωνούσε, όσο και να βρει λέξεις και έννοιες ικανές να σκαρφιστεί, ώστε να υποστηρίξει πειστικά πως ο ίδιος με την πολιτική του είναι άμοιρος ευθυνών, όμως ούτε οι συγκρούσεις ούτε και οι πληγές κρύβονται... Αντίθετα, η άκρως πολιτική και ωμά ρεαλιστική αυτή κίνηση του Αλαν Γκρίνσπαν, μου προκαλεί τον οίκτο για τον «σοφό» τραπεζίτη του αμερικανικού (παγκόσμιου) καπιταλισμού!

Βεβαίως... ο Λεκός Οίκος χαμογελά στην «εθελοντική» θυσία του Αλαν Γκρίνσπαν να δώσει την «ευλογία» ξανά προχθές στις γενναίες φορολογικές περικοπές ύψους 1,6 τρισ. δολαρίων, που είχε υποσχεθεί προεκλογικώς ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους μέσω της χρηματοδότησης από το δημοσιονομικό πλεόνασμα... Οντως, ο κ. Γκρίνσπαν μπορεί και επιδεικνύει αυτήν την «εξόχως» ρεαλιστικής κατευθύνσεως και πολιτικού συμβιβασμού κατάθεσή του, εξοργίζοντας τους Δημοκρατικούς και τους οικονομολόγους τους... Είναι η άκρως πολιτική και ωμά ρεαλιστική αυτή κίνηση του Αλαν Γκρίνσπαν, που αποθεώνει τον «σοφό» τραπεζίτη του αμερικανικού (παγκόσμιου) καπιταλισμού! Η αποδοχή της χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής με την οποία διαφωνούσε επί Kλίντον(!), έχει σημασία μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Βεβαίως, και ο Λευκός Οίκος και το Μανχάταν ικανοποιήθηκαν με την «απόφαση» που χάρισε από το Kαπιτώλιο ο Αλαν Γκρίνσπαν.

Λοιπόν... να θυμίσω την «περίφημη» πλέον κατάθεσή του που επαναλήφθηκε προχθές Παρασκευή στην αρμόδια για τον προϋπολογισμό Επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων: Ο πρόεδρος της FED δεν αναφέρθηκε μεν στη νομισματική πολιτική, αλλά άφησε μισάνοικτη την πόρτα των επιτοκίων. Γνωρίζοντας ότι η πολιτική των επιτοκίων είναι πάντα ζωτικής σημασίας για την πορεία της Wall Street, βεβαίως και έδωσε ελπίδες για νέα μείωση των επιτοκίων... χωρίς όμως να κάνει καμία νύξη(!). Φυσικά και άφησε να εννοηθεί πως είναι έτοιμος να διασώσει την αμερικανική οικονομία από τον κίνδυνο «ανώμαλης προσγείωσης» αν χρειασθεί, κάνοντας τα πάντα! Βεβαίως, η FED δεν θα παραμείνει απαθής στην περίπτωση που η επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας ξεπεράσει το ανεκτό επίπεδο (excessive softening) και θα φροντίσει να την προστατεύσει προτού οι πιέσεις αυτές υποσκάψουν την ισχυρότερη οικονομία του κόσμου! Γνωστός υπέρμαχος της δημοσιονομικής πειθαρχίας... εκθείασε(!) τις αρετές των φορολογικών περικοπών, επισημαίνοντας πως είναι «αξιοσημείωτα καλό μέτρο» στην περίπτωση, βεβαίως, που η εξασθένηση της αμερικανικής οικονομίας συνεχισθεί(!).

Ωστόσο, απλώς, έτσι για την ιστορία έχω μια απορία. Πώς είναι δυνατόν αυτή η οικονομία που πέτυχε να μεγαλουργήσει δημιουργώντας το «Νέο πρότυπο οικονομίας» (New paradigm), δηλαδή το τεχνολογικώς τροφοδοτούμενο μπουμ στην παραγωγικότητα της αμερικανικής οικονομίας, να έχει μισογκρεμιστεί; Το «θαύμα» της παραγωγικότητας -δηλαδή η ανά ώρα παραγωγή των Αμερικανών εργαζομένων εκτός του αγροτικού τομέα- είχε αναγνωρισθεί και από τον ίδιο τον Αλαν Γκρίνσπαν. Οντως, ο κίνδυνος της βίαιας ανακοπής των ρυθμών ανάπτυξης έχει συρρικνώσει επικινδύνως την οικονομία. Ενώ, η βουτιά στα χαμηλότερα επίπεδα πέντε ετών που παρουσίασε ο δείκτης εμπιστοσύνης καταναλωτών, που καταρτίζει το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, είναι ενδεικτική της απαισιοδοξίας των Αμερικανών. Βεβαίως, η ραγδαία επιβράδυνση των αναπτυξιακών ρυθμών μοιάζει με ύφεση -αλλά δεν είναι-, επειδή η 10ετής αναπτυξιακή μεγέθυνση της αμερικανικής οικονομίας έγινε με ιδιαίτερα υψηλούς ρυθμούς. Ενώ οι κυριότερες ανησυχίες για τις προοπτικές της οικονομίας επικεντρώνονται στο υψηλό ενεργειακό κόστος, στη συνεχιζόμενη επιδείνωση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών και στη μείωση των επιχειρηματικών επενδύσεων.