Morgan Stanley

Το 2007 χαρακτηρίστηκε από έναν ιδιότυπο συνδυασμό νέων και παλαιών πρωταγωνιστών. Η ηγεμονία του «ισχυρού πράσινου» τέθηκε υπό αμφισβήτηση, οι αγορές πίστωσης υπέστησαν μια μεγάλη δοκιμασία από τη νέα γενιά τίτλων συνδεδεμένων με τα subprime loans. Ισχυροί τραπεζικοί όμιλοι τέθηκαν στο στόχαστρο των πάμπλουτων κρατικών επενδυτικών κεφαλαίων (SWFs) και οι αναδυόμενες αγορές επέδειξαν ωριμότητα και εντυπωσιακή αντοχή όταν οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων οικονομιών έκαναν γενναιόδωρες ενέσεις ρευστότητας στο διατραπεζικό σύστημα. Στην τελική αξιολόγηση των εκτιμήσεων για το 2007 και την προβολή γενικών προβλέψεων για νέο έτος, η Morgan Stanley παραδέχεται πως είχε υποτιμήσει το μέγεθος της ανόδου του ευρώ ως προς το δολάριο, όπως και την έκταση της πιστωτικής κρίσης. Με διάθεση αυτοκριτικής, οι αναλυτές της αμερικανικής Morgan Stanley ανοίγουν τα χαρτιά τους, υπογραμμίζοντας ότι η άνοδος του ευρώ από τα 1,36 στα 1,49 δολάρια στο διάστημα του καλοκαιριού προκάλεσε έκπληξη. Ηταν, όμως, αναμενόμενη η αποδυνάμωση του «ισχυρού πράσινου». Αντιληπτή είχε γίνει, επίσης, η λανθασμένη αποτίμηση των αγορών πίστωσης. Οι κινήσεις carry trade αναμένεται να παραμείνουν στο μενού των διεθνών επενδυτών και μέσα στο 2008, καθορίζοντας τις τάσεις στις αγορές συναλλάγματος. Τον τίτλο του νεοεισερχόμενου αλλά καθοριστικού παίκτη στις αγορές θα διατηρήσουν μέσα στο 2008 τα SWFs, η δυναμική ανάδυση των οποίων είχε προβλεφθεί από τον Σεπτέμβριο του 2006. Και πάλι, όμως, η παρουσία των εν λόγω κεφαλαίων στο προσκήνιο του δυτικού επιχειρείν είχε υποτιμηθεί από ένα σημείο και έπειτα, όπως και η συμβολή των αναδυόμενων αγορών στην εξασθενημένη «δημοτικότητα» του δολαρίου.

Ενα από το διδάγματα που δεν πρέπει να λησμονηθούν μέσα στο 2008 είναι πως η πιστωτική κρίση δεν αφορά μόνο την ύφεση του αμερικανικού κλάδου των ακινήτων ή την κρίση στην αμερικανική αγορά των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης (subprime loans). Μεγάλος κίνδυνος ελλοχεύει από τη διστακτικότητα των τραπεζών να δανείσουν η μια στην άλλη, οδηγώντας τα διατραπεζικά επιτόκια σε αντίθετη κατεύθυνση από τα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών.

Οι συντονισμένες παρεμβάσεις των νομισματικών αρχών των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ελβετίας, της Βρετανίας και προπάντων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μπορεί να ήταν κρίσιμες για την επανατοποθέτηση των χρηματαγορών, αλλά η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στον παγκόσμιο τραπεζικό κλάδο είναι μια άλλη υπόθεση. Οι τράπεζες πρέπει να ξεπεράσουν τον φόβο που προκλήθηκε από τις κολοσσιαίες διαγραφές τίτλων, εξαιτίας της υπερέκθεσής τους στη subprime αγορά. Κατά κοινή ομολογία, οι αντοχές που επέδειξαν οι αναδυόμενες αγορές κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους αποκαλύπτουν μια νέα πτυχή της παγκοσμιοποίησης. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια, τα οποία δεν κρύβουν την αδυναμία που τρέφουν για επενδύσεις στους αποδυναμωμένους από την κρίση τραπεζικούς ομίλους. Τέλος, οι αναδυόμενες αγορές αποτελούν πλέον μια ισχυρή πηγή κεφαλαιακών ροών και όχι τόσο έναν «εξωτικό» προορισμό άμεσων ξένων επενδύσεων από τη Δύση.