Αν υπάρχει έστω και ένας, που να αμφιβάλει για τον καθοριστικό ρόλο των δύο αυτών μεγάλων κρατών στην παρούσα κρίση, θα κάνει πολύ καλά να αλλάξει άποψη. Αν και ο ρόλος καθεμιάς είναι διαφορετικός, η είσοδός τους στις διεθνείς οικονομικές ισορροπίες δεν θα έχει ολοκληρωθεί για αρκετά ακόμη χρόνια. Ως τότε, επεισόδια όπως αυτά που παρακολουθούμε τώρα, θα εμφανίζονται και θα επαναλαμβάνονται. Κανείς δεν μπορεί να λύσει ανέκδοτα προβλήματα που εμφανίζονται στην εξέλιξη του πολιτισμού. Μόλις αυτήν την εβδομάδα επιβεβαιώθηκε ο εξαιρετικά υψηλός ρυθμός ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. Μαζί και ο υψηλότερος πληθωρισμός των τελευταίων δώδεκα ετών: στο 8,3% ετησίως! Οπως κάθε φορά που ένα κράτος προοδεύει, ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας αποκτά πραγματική αγοραστική δύναμη και ζητά την ταχύτατη προσαρμογή του στο παγκοσμίως κυρίαρχο καταναλωτικό μοντέλο. Κανείς δεν μπορεί να πει στους Κινέζους ή στους Ινδούς να παραμείνουν δέσμιοι της πείνας και της εξαθλίωσης. Είτε αυτής που επιβάλλεται από τον πόλεμο και την ανέχεια, είτε εκείνη που μοιράζει –δήθεν μάλιστα με «ισότητα»– ένα αυταρχικό πολιτικό καθεστώς. Το κατά κεφαλήν προϊόν στην Κίνα ήταν 500 δολάρια το 1993 και έχει ήδη ξεπεράσει τα 2.000 δολάρια. Μέχρι το 1993, το 26% του κινεζικού πληθυσμού εργαζόταν στην πόλη. Το 2008, το ποσοστό αυτό θα ξεπεράσει το 40% και οι μισθοί αυξάνονται με ετήσιο ρυθμό μεγαλύτερο από 10%. Τα ίδια στοιχεία ισχύουν και στην περίπτωση της Ινδίας. Οι δύο αυτές χώρες δημιουργούν μια ζήτηση παρόμοια με εκείνη των αναπτυγμένων κρατών. Ο Ajit Dayal, παλαιότερα στέλεχος του ισχυρού Quantum Fund του George Soros, δεν ανησυχεί καθόλου από την κατά 32% πτώση των 200 καλύτερων μετοχών του χρηματιστηρίου της Βομβάης. «Οι τιμές τους παραμένουν κατά 45% καλύτερες από όσο ήταν πριν δώδεκα μήνες». Η Ινδία, το 2020 θα είναι μεγαλύτερη οικονομία από τη Βρετανία. Μέχρι το 2050 το κατά κεφαλή προϊόν υπολογίζεται πως θα έχει αυξηθεί 35 φορές. Εφόσον ο νέος πλούτος των εθνών συγκεντρώνεται στις χώρες αυτές και με την προϋπόθεση πως θα συνεχίσουν να τοποθετούν τα χρήματά τους σε εταιρείες και ομόλογα του παλαιού πλούσιου κόσμου, η αναδιανομή θα αφορά στις τοποθετήσεις των επενδυτών, άρα και στα κέρδη τους. Το ίδιο ακριβώς που θα συμβεί και με τη διαθεσιμότητα των καταναλωτικών αγαθών. Οι καταναλωτές των ισχυρών δυτικών οικονομιών, αφού επωφελήθηκαν από τα φτηνά ασιατικά προϊόντα της, είναι καιρός να συνηθίσουν στην ιδέα ότι πρέπει να μοιραστούν με την ασιατική μεσαία τάξη τα δικά τους αγαθά. Ο ανταγωνισμός θα είναι δύσκολος...