Σε οδύσσεια περιπέτεια εκτιμά ο κ. Σάββας Pομπόλης ότι εισέρχεται το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα με το Σχέδιο Νόμου που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Θεωρεί ότι ο στρατηγικός του προσανατολισμός και οι διατάξεις του δεν αντιμετωπίζουν τα κύρια προβλήματά του, στα οποία, ο καθηγητής του Παντείου και επιστημονικός διευθυντής του Iνστιτούτου Eργασίας ΓΣEE- AΔEΔY, συμπεριλαμβάνει την υποχρηματοδότησή του από το κράτος, το χαμηλό επίπεδο των παροχών και τους δυσμενείς όρους εξυπηρέτησης των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

— Ποιους τελικά αφορά το Σχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό;

— Οι διατάξεις του σχεδίου νόμου αφορούν τις γυναίκες, τους νέους και τους ήδη ασφαλισμένους τους οποίους πλήττει τα ασφαλιστικά δικαιώματα, είτε σε όρους μείωσης των συντάξεων (κύριων και επικουρικών), είτε σε όρους αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

— Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση αντιμετωπίζονται οι αδικίες και δημιουργούνται συνθήκες μακροχρόνιας βιωσιμότητας για την κοινωνική ασφάλιση στη χώρα μας;

— Δεν αποδεικνύεται από την προσεκτική μελέτη των διατάξεων του Σχεδίου Νόμου ότι αντιμετωπίζονται οι αδικίες, αφού υπονομεύεται η αντιστοιχία εισφορών - παροχών με τη μείωση των συντάξεων κύριων και επικουρικών μέχρι και 30%. Το ίδιο δεν αποδεικνύεται από την ποσοτική επεξεργασία και ανάλυση του Σχεδίου Νόμου η εξασφάλιση της μακροχρόνιας βιωσιμότητας της κοινωνικής ασφάλισης δεδομένου ότι οι προβλεπόμενοι πόροι που θα συγκεντρωθούν στο Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης (997 εκατ. ευρώ τον χρόνο) καθώς και από τον περιορισμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων (320 εκατ. ευρώ τον χρόνο) είναι αναντίστοιχοι με τις πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

— Πώς τότε το Σχέδιο Νόμου θα αντιμετωπίσει την οικονομική βιωσιμότητα του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος;

— Η οικονομική απόδοση του Σχεδίου Νόμου είναι βραχυχρόνια και περιορισμένη και αναφέρεται στην εσωτερική κατανομή των πόρων στην περίπτωση των ενοποιήσεων, στο Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης και στον περιορισμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα δεν προβλέπεται καμία δέσμευση για την απόδοση των οφειλόμενων ποσών (12,6 δισ. ευρώ) από το κράτος ούτε για την αποτελεσματική καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής. Κατά συνέπεια, δεν απομένει άλλος τρόπος σύμφωνα με την λογική του Σχεδίου νόμου παρά η προσφυγή (2009) στην αύξηση της πιο άδικης (έμμεσης) φορολογίας που θα πλήξει ανεξάρτητα εισοδήματος όλους τους φορολογούμενους.

— Δεν θεωρείτε δηλαδή ότι οι ενοποιήσεις αποτελούν ορθολογική παρέμβαση στην πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό που παρατηρείται στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας;

— Σε θεωρητικό επίπεδο οι ενοποιήσεις αποτελούν εξορθολογιστικό στοιχείο για την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης. Ομως στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ενοποιήσεις θα λειτουργήσουν ως Δούρειος Ιππος με την εσωτερική κατανομή των πόρων μέσω της κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων των πλεονασματικών Ταμείων, την προοπτική μείωσης των παροχών προς τα κάτω μέσω της δυνατότητας που παρέχεται στον υπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας να καθορίζει το επίπεδο των παροχών υγείας και συντάξεων και την αποφυγή του κράτους να ενισχύσει χρηματοδοτικά το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και υγείας.

— Νομίζετε ότι υπάρχει άλλη λύση για το ασφαλιστικό;

— Καταρχήν μία πραγματική λύση και μεταρρύθμιση του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος απαιτείται να αντιμετωπίζει ουσιαστικά τα πραγματικά του προβλήματα: α) τη χρηματοδοτική του ενίσχυση με νέους πόρους από την άμεση φορολογία υψηλών εισοδημάτων και όχι με την έμμεση (άδικη) φορολογία όλων των εισοδημάτων β) τη βελτίωση της οργανωτικο-λειτουργικής του κατάστασης (σχεδιασμένες και υπολογισμένες ενοποιήσεις) και γ) τη σταδιακή βελτίωση (ποσοτικά και ποιοτικά) του επιπέδου των παροχών. Ομως το συγκεκριμένο Σχέδιο Νόμου απομακρύνεται απ’ αυτή την πραγματική λύση, αφού προσαρμόζει τα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης στις απαιτήσεις χρηματοδότησης του Κρατικού Προϋπολογισμού, των δημοσίων ελλειμμάτων και τους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας για την επίτευξη του επιπέδου του δημοσίου ελλείμματος στο 1,6 % το 2010.