Το ΔΝΤ προειδοποιεί τις μεγαλύτερες οικονομίες ότι χρειάζονται μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις για να συγκρατηθεί το δημόσιο χρέος και να διασφαλιστεί η μελλοντική τους δημοσιονομική βιωσιμότητα. Ο διεθνής οργανισμός υπολογίζει ότι το δημόσιο χρέος στις οικονομίες του G20 αυξήθηκε από το 78% του ΑΕΠ το 2007, στο 97% του ΑΕΠ το 2009, ενώ αναμένεται να ανέλθει στο 115% του ΑΕΠ το 2015.

Προκειμένου να προστατευτεί η εύθραυστη οικονομική ανάκαμψη, να στηριχτεί η ανάπτυξη και η δημιουργία θέσεων εργασίας και να καθησυχαστούν οι αγορές κεφαλαίων, τα σχέδια δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να καθοριστούν με ακρίβεια, δίνοντας έμφαση στο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα αντί να κινηθούν για μία γρήγορη λύση, επισημαίνει το ΔΝΤ.

«Τα δημόσια επίπεδα χρέους μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών έχουν φτάσει σε επίπεδα που δεν έχουμε ξαναδεί εν απουσία μεγάλων πολέμων», τόνισε ο διευθυντής του τμήματος Δημοσιονομικών Υποθέσεων του ΔΝΤ και ένας εκ των τεσσάρων συντακτών της σχετικής έκθεσης Κάρλος Κοταρέλι. Καθώς η ηλικία των πληθυσμών θα μεγαλώνει, οι πλούσιες χώρες θα αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερες πιέσεις, αναφέρει η έκθεση, προειδοποιώντας παράλληλα να μην προβούν σε υπερβολικά επιθετική παρέμβαση. «Θα πρέπει να υπάρξει μία δημοσιονομική προσαρμογή, η οποία όμως δεν θα πρέπει να είναι απότομη».

«Το τρέχον περιβάλλον των χαμηλών επιτοκίων, το οποίο έχει διατηρήσει προς το παρόν τις πληρωμές χρεών των οικονομιών του G7 υπό έλεγχο, παρέχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να τεθεί σε εφαρμογή η διαδικασία προσαρμογής» συμπληρώνει. Ο κ. Κοταρέλι μαζί με τον οικονομολόγο του ΔΝΤ Αντρέα Σέχτερ συμπέραναν ότι το δημόσιο χρέος έχει αποτελέσει εδώ και δεκαετίες «το υπέρτατο μέσο απορρόφησης σοκ, που αυξάνεται σε δύσκολες περιόδους, αλλά δεν μειώνεται σε ευνοϊκότερες περιόδους».

Το πρόβλημα είναι το πρωτογενές έλλειμμα, σημειώνει, και τονίζει ότι οι πλέον χρεωμένες χώρες φτάνουν σε οριακά επίπεδα χρέους, πέρα από τα οποία δεν θα είναι βιώσιμο, καθώς θα εκτοξευθούν τα επιτόκια εξυπηρέτησής του. Οι ανησυχίες της αγοράς όσον αφορά τα αρνητικά οικονομικά σοκ μπορούν «να πυροδοτήσουν από μόνα τους μία αύξηση των επιτοκίων που θα οδηγήσει μία προηγουμένως βιώσιμη χώρα σε μία μη βιώσιμη κατάσταση».

Η Ελλάδα, η Ισλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ιαπωνία συγκαταλέγονται στην ομάδα χωρών με ελάχιστο ή μηδενικό δημοσιονομικό περιθώριο. Ακολουθεί μία δεύτερη ομάδα χωρών που επίσης κινδυνεύει, την οποία το ΔΝΤ χαρακτηρίζει «περιορισμένου» δημοσιονομικού περιθωρίου. Σε αυτήν ανήκουν οι Ιρλανδία, ΗΠΑ, Βρετανία, Ισπανία και Ισλανδία. Στην καλύτερη θέση βρίσκονται οι Αυστραλία, Δανία, Κορέα, Νέα Ζηλανδία και Νορβηγία, οι οποίες απολαμβάνουν το μεγαλύτερο δημοσιονομικό περιθώριο.