Αποτελεί, σχεδόν, κανόνα: οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται να επιτρέψουν στα ΜΜΕ να εργασθούν και να αναπτυχθούν ελεύθερα, με βάση δηλαδή τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, για προφανείς λόγους. Μπορεί να εξυγιανθούν και να μη τις έχουν... ανάγκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο νόμος 2328, περί Τύπου. Δημιούργησε μια σειρά από απίθανες στρεβλώσεις, μέσω των ατελειών που τον χαρακτηρίζουν. Χαρακτηριστικότερη; Η «θεσμοθέτηση» του ορίου της επιβράβευσης των καλών πελατών των διαφημιστικών εταιρειών, με το γνωστό 9,9%. Οπως αναφέρεται σε έρευνα που πραγματοποίησε επιστημονική ομάδα υπό την εποπτεία του Θάνου Σκούρα, «εκείνο που έχει ορισθεί από τον νόμο είναι ότι οι διαφημιζόμενοι δικαιούνται εκπτώσεις και επιβραβεύσεις μόνο στην περίπτωση που μεσολαβεί διαφημιστική εταιρεία και μέσω αυτής διεκδικούν ένα μέρος από το 20% που είναι το ποσοστό έκπτωσης πάνω στην αρχική τιμή του διαφημιστικού προϋπολογισμού, καθώς και του 9,9% της επιβράβευσης στο τέλος του χρόνου».

Τι έκανε ουσιαστικά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το κράτος; Ρύθμισε –κατά την προσφιλή του τακτική– τις σχέσεις μεταξύ δύο ή και τριών ιδιωτών, χωρίς βεβαίως να του το ζητήσουν. Τι κατάφερε; Δημιούργησε μια σειρά από εικονικότητες, που οδήγησαν σε παραβάσεις κάθε είδους, φορολογικές (με ψεύτικα τιμολόγια) κι άλλες. Ολοι, για παράδειγμα, στην αγορά, γνωρίζουν ότι το ποσοστό των επιβραβεύσεων είναι πολύ υψηλότερο, αλλά κι όλοι επίσης φροντίζουν με κάποιον τρόπο να το καλύπτουν. Η παρούσα κυβέρνηση, με δύο άλλους νόμους, επιχείρησε να διορθώσει τα κακώς κείμενα, αλλά το κατάφερε μερικώς. Οι στρεβλώσεις παραμένουν, αφού, για παράδειγμα, ο περιορισμός ως προς τη δυνατότητα του Μέσου να επιβραβεύει, υφίσταται. Μόνο που υποκείμενο της επιβράβευσης είναι η διαφημιστική εταιρεία, αντί να είναι ο καλός πελάτης.

Αλλη στρέβλωση: η ιστορία της φορολόγησης των ανταλλακτικών διαφημίσεων. Ο νόμος όριζε πως φορολογούνται στο ύψος που τιμολογούνται. Με μια τροποποίηση όμως, η οποία «πέρασε» στις 6 Νοεμβρίου, μπήκε οροφή στην έκπτωση, στο 80%. Από εκείνη την μέρα τα λογιστήρια των εταιρειών «τρέχουν και δεν φτάνουν». Τι θα πετύχει με αυτόν τον τρόπο, όποιος συνέλαβε το «μέτρο»; Περισσότερες στρεβλώσεις. Και βεβαίως θα κάνει ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη να αφεθεί κάποια στιγμή η αγορά να λειτουργήσει ελεύθερα, αφού διαφορετικά λύσεις, εξορθολογισμένες, δεν μπορούν να δοθούν ή δεν θέλουν να δώσουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στον νόμο για τον περιφερειακό Τύπο ορίστηκε έως και τιμοκατάλογος για τη διαφήμιση. Πόσες πιθανότητες έχει να εφαρμοσθεί στην πράξη; Από ελάχιστες έως ανύπαρκτες, όπως έχει αποδείξει η έως τώρα εμπειρία. Θα βρεθούν και σε αυτήν την περίπτωση διάφορες πατέντες, όπως, για παράδειγμα, αυτή που εφηύραν εκείνοι που συνέλαβαν την ιδέα των χορηγιών διαφόρων «ειδικών εκδόσεων» αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης, οι οποίοι σπονσοράρονται με κρατικό χρήμα. Κι έτσι «είδαν το φως της δημοσιότητας» από βιβλία ώς και εκδόσεις, κατά τρόπο επιλεκτικό, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.