Του Δ.Γ. Παπαδοκωστοπουλου

Κέφια είχε ο πρώην υπουργός Οικονομίας Νίκος Χριστοδουλάκης, τον Οκτώβριο του 2002, όταν κατέθετε στη Βουλή το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2003, προβλέποντας πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ. Το προσχέδιο είχε τον τίτλο «Σιγουριά και Ανάπτυξη», που θύμιζε την υψιπετή ρητορεία του Γ. Παπαντωνίου περί του προϋπολογισμού του 2001, τον οποίο παρουσίαζε «ως τον πρώτο πλεονασματικό των τελευταίων 30 ετών...».

Η ιστορία έμελλε να διαψεύσει αμφοτέρους. Tα στοιχεία της Eurostat, παρά την επικρατούσα λήθη, αποδεικνύουν πώς στήθηκε η βιομηχανία των αναληθών ισχυρισμών, που οδήγησαν στην απογραφή ως πρώτο βήμα, για ανάταξη των δημοσίων οικονομικών.

Στο τέλος Οκτωβρίου του 2002 η Εurostat δημοσιοποίησε στοιχεία με προβλέψεις απογοητευτικές για τους προαναφερόμενους υπουργούς. Το πλεόνασμα του 2001 έγινε έλλειμμα της τάξης του 1,2%, όπως επίσης σε έλλειμμα 0,9% μετατράπηκε και το πλεόνασμα για το 2003 του Ν. Χριστοδουλάκη.

Το 2004 ξανά η Eurostat προχωράει εκ νέου σε αναθεώρηση των στοιχείων και πάει το έλλειμμα του 2001 στο 3,7% και του 2003 στο 4,6%. Η αποστάσεις από τα αρχικά μεγέθη είναι μεγάλες και αντίστοιχες διαφορές (που αντιστοιχούν σε πολλά δισ. ευρώ) υπάρχουν και στο χρέος. Οταν η Νέα Δημοκρατία το 2004 ξεκινούσε την απογραφή, αντιμετώπιζε ένα μείζον πρόβλημα. Πέρα από την ανάγκη να γίνει αυτή, για να καταλάβουμε πού πατάμε, ζήτημα σοβαρό ήταν και ο τόπος χειρισμού του θέματος. Υπήρχε μια διάσταση σοβαρή που θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη, και την οποία διαισθανόταν το ΠΑΣΟΚ.

Το θέμα για τον Γ. Αλογοσκούφη, ήταν πώς θα παρουσίαζε στο εξωτερικό την απογραφή. Για τους ξένους δεν είχε και τόση σημασία το ποιος έφταιγε για την άθλια δημοσιονομική κατάσταση. Αρα, ήταν δύσκολο να πάει στους Ευρωπαίους και να τους πει κατάμουτρα ότι το ΠΑΣΟΚ κορόιδευε τους πάντες.

Στην Ευρώπη βλέπουν την Ελλάδα και όχι την προηγούμενη κυβέρνηση, καθώς στις δημοκρατίες υπάρχει συνέχεια του κράτους.

Τούτο ανάγκαζε τον Γ. Αλογοσκούφη να υιοθετεί αμφίσημη στάση. Σκληρή στο εσωτερικό και διπλωματική έξω. Με άλλα λόγια, στους έξω υπήρχε η ανάγκη να καταδειχθούν οι αδυναμίες, αλλά χωρίς να καταδειχθεί απόλυτα ο υπεύθυνος. Η διττή γλώσσα του υπουργού έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη μείζοντα αντιπολίτευση, που ευθέως έβαλε κατά της απογραφής.

Το κόμμα της αντιπολίτευσης ισχυρίζεται ότι η απογραφή δεν θα έπρεπε να γίνει, γιατί αποκάλυψε το εύρος του χάους, που κάνει κακό στη χώρα. Υιοθετεί μια θέση αθώα, δήθεν αθώα, που ταυτίζει με κυνισμό το συμφέρον της χώρας με το συμφέρον του ΠΑΣΟΚ...

Εάν η Νέα Δημοκρατία δεν έκανε απογραφή, τα πράγματα θα ήταν προβλέψιμα χειρότερα, σε υπερθετικό βαθμό, για την ίδια. Θα ήταν όμηρος του ΠΑΣΟΚ. Συνεχίζοντας και η ίδια τη δημιουργική λογιστική, θα αυτοτοποθετούνταν σε βραχύ χρόνο σε ρόλο απολογούμενου των προκατόχων της.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα ήταν σε έξαρση και αργά ή γρήγορα η πυρκαγιά θα πήγαινε παντού με ολέθριες συνέπειες για τη χώρα. Τότε το ΠΑΣΟΚ θα εμφανιζόταν ως εναλλακτική λύση και θα επαναλαμβανόταν το σενάριο του 1991-1993, όπου η Νέα Δημοκρατία χρεώθηκε τα κρυφά χρέη που ανακάλυψε, αντί να τα επιμερίσει σε εκείνους που τα δημιούργησαν στη δεκαετία του 1980.